Σ’ εμάς τους ανθρώπους, αρέσει να πιστεύουμε πως η Ιστορία είναι υπό το έλεγχό μας, ακόμη και ως συνωμοσία των εκάστοτε πιο προνομιούχων από εμάς. Στην πραγματικότητα, κατ’ εμέ πάντα, έχει δίκιο ο Αλτουσέρ που βλέπει την Ιστορία ως μια διαδικασία χωρίς υποκείμενο, έξω και πέρα από κάθε συνειδητό έλεγχο. Είναι αναπόφευκτη καθώς μοιάζει να πρόκειται για την ανάδυση του συλλογικού μας ασυνείδητου. Γι’ αυτό αν υπερνικηθούν οι πόνοι που επιφέρει, τότε αποτελεί θεραπεία του Είναι και ελατήριο εξέλιξης.
Κάνω κάτι παράξενες «παρέες» τώρα τελευταία που είμαι σε φάση αποθεραπείας και βιώνω πόνους. Έρχονται κάτι αναρχικά πνεύματα , τα οποία μου θυμίζουν τη χαρά της Άνοιξης του Μάη. Ο μόνος διαθέσιμος ρεαλισμός, τουλάχιστον από ένα σημείο κι έπειτα, είναι να ζητάς το αδύνατο. Διότι σε αυτό το μικρό αλωνάκι του σύμπαντος που έχει φως και ζωή, το διακύβευμα είναι απείρως σημαντικότερο από την παθολογική ματαιοδοξία που μας κατακλύζει. Οι ίδιες «παρέες» λένε επίσης, πως υπάρχει μια κοσμική σταθερά που εκφράζεται με σπειροειδείς κύκλους, ως «αιώνια επιστροφή».
Οπότε θα υποστούμε τις «φάρσες» της Ιστορίας. Και θα’ ναι όχι από τις ελάσσονες αλλά από τις μείζονες, αυτές που χαράζουνε τομές, ορίζοντας το «πριν» και το «μετά». Συμβαίνει δε σε όλα τα επίπεδα. Από το παγκόσμιο μέχρι το προσωπικό. Θέλοντας και μη, το θεαματικό περιεχόμενο της «επόμενης μέρας» δεν θα το παρακολουθήσουμε ως θεατές τρώγοντας ποπ κορν. Είμαστε ήδη μέρος του, άσχετα με το αν το συνειδητοποιούμε (και σε ποιο βαθμό) ή όχι. Έτυχε στη βάρδια μας, να μας χτυπήσει την πόρτα το φάντασμα της Ιστορίας. Η απάντηση είναι προσωπική και οικουμενική, ταυτόχρονα.
ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ 