Αρχεία Κατηγοριών: Αταξινόμητα

Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας είναι να ζήσουμε τη ζωή μας πιστεύοντας ότι ο κόσμος είναι μια σταθερότητα που μας δόθηκε από τις αρχές της ιστορίας και της ζωής και απλά κάνουμε λήψη αμετάβλητων δεδομένων.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε πρέπει να τολμήσουμε να πιστέψουμε το ακριβώς αντίθετο. Να πιστέψουμε πως ακόμη και η πιο μικρή σκόπιμη δράση μας, αλλάζει τη μονόλιθο της πραγματικότητας με κάποιο λεπτό αλλά ουσιαστικό τρόπο. Είναι μια πράξη θάρρους και αντίστασης στη συνήθη απογοήτευση και τον κυρίαρχο κυνισμό.

Όπως υποστήριζε με επιμονή και ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ακτιβιστής Τζέιμς Άρθουρ Μπόλντουιν «τίποτα δεν είναι σταθερό, για πάντα και για πάντα», προσθέτοντας πως «φτιάξαμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε και πρέπει να τον ξεπεράσουμε».

Στο ίδιο μήκος κύματος και η φιλόσοφος Χάνα Άρεντ σημειώνοντας πώς εφευρίσκουμε τον εαυτό μας και εφευρίσκουμε ξανά τον κόσμο. Σύμφωνα με την αντίληψή της ακόμη…

Ένας βασιλιάς είχε δυο κόρες. Θέλοντας να διακριβώσει το μέγεθος της αγάπης τους, μια μέρα τις κάλεσε κοντά του και τους είπε: «Θέλω καθεμιά να μου δώσει μια απάντηση. Πως με αγαπάτε; Σαν τη ζάχαρη ή σαν το αλάτι;». Η μικρή κόρη χωρίς να το πολυσκεφτεί απάντησε: «Μπαμπάκα μου, σαν τη ζάχαρη σ’ αγαπώ!». Το πρόσωπο του βασιλιά έλαμψε από ικανοποίηση. Η μεγάλη, έδειχνε προβληματισμένη. Κύλησαν λεπτά και ώρες ώσπου να καταλήξει: «Πατέρα, σαν τ’ αλάτι σ’ αγαπώ».

Ο μπαμπάς- βασιλιάς τα πήρε στο κρανίο και την έδιωξε από το παλάτι. Χάθηκε. Γύριζε σε τόπους και βουνά, σε άγριες θάλασσες, σε βάρβαρες χώρες. Όμως δεν ήταν οργισμένη. Ήταν λυπημένη. Θυμόταν ακέραια τη βασιλική καταγωγή της κι ας ζούσε τόσο κάτω από τις δυνατότητές της. Ώσπου ξημέρωσε μια μέρα που έλειπε η λύπη κι άφησε χώρο για το πριγκιπόπουλο μιας ξένης χώρας, που την ερωτεύτηκε μέσα στην πείνα και τη δίψα…