Αρχεία Κατηγοριών: Αταξινόμητα

Μια μητέρα ανηλίκου με ασφάλιση 20 ετών στο ΙΚΑ και 695 ευρώ κύρια και επικουρική σύνταξη θα έχει 100 ευρώ μείωση στην κύρια και 30 ευρώ στην επικουρική από 1.1.2019,  θα χάσει μέσα σε έναν χρόνο 1.500 ευρώ, δηλαδή ποσό άνω των δύο συντάξεων.Είναι μόνο ένα παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά άλλα για το πως θα διαμορφωθούν τα δεδομένα της καθημερινής διαβίωσης για χιλιάδες συνταξιούχους, ανάμεσά τους και  μερικές χιλιάδες  ελληνίδες μάνες που κατά τ’ άλλα γιορτάζουμε σήμερα, με βάση το νόμο Κατρούγκαλου. Ο νόμος μάλιστα κρίθηκε συνταγματικός μόλις προχθές από το ΣτΕ,  με μια ψήφο διαφορά.

Ο Τσακαλώτος τα έχει πει όλα με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Δεν μπορεί, λέει ο υποτιθέμενος επικεφαλής της αριστερής αντιπολίτευσης των «53» μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ,  η χώρα να δαπανά ως ποσοστό του ΑΕΠ για συντάξεις το ίδιο με άλλες χώρες που έχουν πολύ πιο προωθημένες οικονομίες. Ο ίδιος υπουργός μάλιστα έχει δώσει δίκιο στο ΔΝΤ το οποίο απορρίπτει το συλλογισμό πως οι συντάξεις στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες που μαστίζονται από την ανεργία και αντιπροτείνει να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος.

Επειδή βεβαίως κανείς δεν πιστεύει πως θα μπορούσε να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος από τις περικοπές των συντάξεων ή να χρηματοδοτηθούν άλλες ανάγκες ( επιδότηση θέσεων εργασίας, επιδότηση παιδιών, κλπ), το συμπέρασμα είναι πως οι κομμένες συντάξεις ένα και μόνο στόχο θα υπηρετήσουν: τη διασφάλιση των υψηλών υπερπλεονασμάτων τα επόμενα χρόνια – μετά την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, βεβαίως βεβαίως –  για τα οποία έχει δεσμευτεί η χώρα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μερικά χρόνια καμία σύνταξη δεν θα ξεπερνάει τα 800 ευρώ και χιλιάδες συνταξιούχοι θα καλούνται να «ζήσουν» με φιλοδωρήματα των 200 και 300 ευρώ.

Το να λες σε ανθρώπους που δούλεψαν σε όλη τη ζωή τους και μετρούν καθημερινά και το 50λεπτο για να επιβιώσουν πως αυτοί φταίνε στην ουσία για την κατάρρευση της οικονομίας και πρέπει να υποστούν κι άλλες θυσίες, είναι κάτι παραπάνω από τραγικό. Όταν μάλιστα δεν κάνεις και απολύτως τίποτα στο πεδίο της αγοράς, όπου οι ανατιμήσεις είναι καθημερινές σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, εξανεμίζοντας τις ήδη πενιχρές συντάξεις, τουλάχιστον  για τη μεγάλη πλειοψηφία. Πιο πολλά είχε προσπαθήσει να κάνει για να ελέγξει την ασυδοσία – ειδικά των πολυεθνικών – ο «δεξιός» Χρήστος Φώλιας επί των ημερών της υπουργίας του (γι αυτό και τον «έφαγαν» γρήγορα)  παρά η «πρώτη φορά Αριστερά», η οποία  κατάφερε με την ασυδοσία που άφησε να επικρατήσει και στο χώρο του airbnb να εκτοξεύσει κατακόρυφα και τα ενοίκια!

Οι συντάξεις στα χρόνια του οικονομικού πολέμου που διανύουμε υπήρξαν κάτι σαν το «οχυρό Ρούπελ». Η συνθηκολόγηση και της σημερινής κυβέρνησης όπως και των προηγούμενων με την επίθεση των δανειστών ενάντια στη στοιχειώδη διαβίωση των μανάδων και των πατεράδων μας, των παππούδων και των γιαγιάδων μας, και η εξώθησή τους στο να πηδάνε αύριο από τα μπαλκόνια γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν με λίγη αξιοπρέπεια είναι ευθύνη για την οποία το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του θα κληθεί να λογοδοτήσει απέναντι στην ιστορία. Κι αυτό δεν είναι αστείο…

Το άρθρο 7 παράγραφος 2 του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας ρητά ορίζει πως «Tα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.».  Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

Η «ρόδα» του Καμίνη λειτούργησε στην εντέλεια. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο ποτέ να γυρίσει αλλά στήθηκε για να λειτουργήσει ως «πιάτο» επικοινωνίας με τους εξωγήινους. Διαδώστε…

Το παραπάνω «σενάριο συνομωσίας» έπεσε στο τραπέζι από γνωστό δημοσιογράφο της τηλεόρασης κι ενώ είχαμε καταναλώσει ήδη τρία καραφάκια τσίπουρο «Βασιλιάς», για το οποίο όμως έχω να πω ότι δεν τιμά το όνομά του. Γελάσαμε όλοι στην παρέα, για ακόμη μια φορά, με τα αδιέξοδα στα οποία βρισκόμαστε. Η ειρωνεία είναι εκτονωτική μεν, αλλά μέχρις εκεί…

Με αφορμή αυτή τη χαλαρή στιγμή, σκέφτηκα να γράψω αυτές τις γραμμές για να το πάω και λίγο παραπέρα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, η «ρόδα» στην πλατεία Συντάγματος που δεν γύρισε ποτέ, ήταν αυτό που ένας αρχαίος μάντης θα αποκαλούσε «κακό οιωνό». Και δεν κάνω καθόλου πλάκα.

Τα όσα κωμικοτραγικά συνέβησαν με το θέμα της «ρόδας», είναι μια μικρογραφία της κακοδαιμονίας που ρημάζει αυτό τον τόπο. Ακόμα και οι καλύτερες ιδέες «καίγονται» στην υλοποίηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, γιατί έχουμε όλοι μια «μεγάλη ιδέα» για τον εαυτό μας, τη στιγμή που είμαστε παντελώς ανίδεοι για την πραγματικότητα γύρω μας.

Ο Καμίνης ήθελε να δείξει κάτι διαφορετικό κι εντυπωσιακό για τα Χριστούγεννα. Ως εδώ καλά. Θεμιτό για ένα Δήμαρχο, ο οποίος μάλιστα θέλησε να βάλει και υποψηφιότητα για να συγκαταλέγεται μεταξύ των 10 καλύτερων Δημάρχων του κόσμου όλου! Αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Από τη μια έχει υπηρεσίες που επηρεάζονται από μικροσυμφέροντα ή και μεγαλύτερα συμφέροντα, έχει γραφειοκρατία, έχει πολυνομία, διαγωνισμούς, προσφυγές και πάει λέγοντας.

Με όλα αυτά, ήταν αδύνατον η «ρόδα» να γυρίσει μέσα στα Χριστούγεννα. Προσπάθησε λοιπόν να τα κάνει «by pass» αλλά με αυτοσχεδιασμούς στο «γόνατο», τη στιγμή μάλιστα που έπεσε πάνω σε μια εταιρεία που τα γραφεία της ήταν κλειστά, λέει, τα Χριστούγεννα και δεν μπορούσε να βγάλει τις πιστοποιήσεις. Και το σημαντικότερο όλων, έπεσε σε μια εταιρεία που έστησε τη «ρόδα» πάνω σε κάτι ξύλινα «πασαλάκια»!!!

Το ό,τι όλα πήγαν στραβά, είναι το σοβαρό θέμα που έχει η χώρα. Έχει μια πολιτική τάξη που ναρκισσεύεται μπροστά στον καθρέπτη της, όταν επίλεκτα και προβεβλημένα μέλη της δεν είναι στην πραγματικότητα ικανά να «μανατζάρουν» ούτε περίπτερο. Έχει ένα δημόσιο που οι τροχοί της μηχανής του είναι σε πλήρη αδράνεια και θέλουν συνεχές «λάδωμα» για να κινηθούν, όχι προς το γενικό δημόσιο συμφέρον αλλά προς επιμέρους συμφέροντα. Έχει κι έναν ιδιωτικό τομέα που κοιτάζει πώς να βγάλει «από τη μύγα ξύγκι» κι αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με τη λογική της «αρπαχτής».

Μέσα σε αυτό το παζλ, μπορεί σήμερα να αλλάζει ο χρόνος, αλλά μάλλον είναι ο μόνος που αλλάζει. Όλα τα υπόλοιπα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα. Η «ρόδα» μένει ακίνητη! Η πολιτική τάξη θα συνεχίζει το «σωτήριο έργο» της, το δημόσιο θα συνεχίζει τις «αφαιμάξεις» πολύτιμων πόρων και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα συνεχίζει να «επιχειρεί» με όρους «φαρ ουέστ».

Θα συνεχίσουν να ανακυκλώνονται τα ίδια και τα ίδια μέσα σε μια κοινωνία που θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αφασία, να έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά της να σκέφτεται λογικά και να εξαντλεί την πολιτική συμμετοχή της στις συνελεύσεις των πολυκατοικιών για το αν θα μπει ή όχι πετρέλαιο στη δεξαμενή.

Τι μπορεί να γίνει; Με κάθε ειλικρίνεια σας λέω πως δεν ξέρω.Νομίζω πως ζούμε στο ιστορικό μεταίχμιο που είναι πιο χρήσιμο να λέμε ο καθένας τη δική του βαθιά αλήθεια, ακόμη κι αν πρόκειται για την άγνοιά μας, παρά να έχουμε δανεικές «έτοιμες απαντήσεις», που μας έχουν πάει βήμα – βήμα από το κακό στο χειρότερο. Ίσως είναι η ώρα των μεγάλων ερωτηματικών.

Ούτε τελείες, ούτε κόμματα. Ερωτηματικά παντού! Ίσως είναι η ώρα μιας μεγάλης συζήτησης, χωρίς διαμεσολαβητές. Το διαδίκτυο και τα social media παρέχουν πρωτόγνωρες δυνατότητες και εργαλεία για μια πολιτική συμμετοχή νέου τύπου. Μιας μεγάλης συζήτησης για όλα και από την αρχή. Για το τι είμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.

Τι σημαίνει Ελλάδα και Έλληνες σήμερα; Είμαστε Δύση; Είμαστε Ανατολή; Μήπως είμαστε αιώνια καταδικασμένοι στον διχασμό; Έχουν νόημα αυτές οι ερωτήσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; Αλλά μήπως και το μόνο “φάρμακο” για τη σύγχυση είναι η σύνθεση μιας ταυτότητας;

Αν με το καλό καταλήγαμε σε κάποια στέρεα συμπεράσματα για το «τι είμαστε», τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και το τι μπορούμε να γίνουμε. Αλλά να συζητήσουμε χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού, χωρίς στερεότυπα και πάνω απ’ όλα χωρίς τις δανεικές «έτοιμες απαντήσεις» που αποδείχθηκαν «πουκάμισα αδειανά». Η πρόοδος είναι πρωτίστως διεύρυνση της αντίληψης, της φαντασίας αλλά και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Ας δοκιμάσουμε. Και που ξέρεις; Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Μια ελεύθερη συζήτηση πάντα βοηθάει στο να γινόμαστε περισσότερο δημιουργικοί, διορατικοί και έξυπνοι από τους ανόητους ξερόλες που έχουμε υπάρξει, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος. Ίσως με τα ερωτηματικά να καταλήξουμε σε ένα «θαυμαστικό». Για να γράψουμε με ενθουσιασμό την επόμενη παράγραφο.

Καλή μας χρονιά, σύντροφοι κι αδέρφια!