Αρχεία Κατηγοριών: Arena

Πολλοί ήθελαν τον Τσίπρα «επί ξύλου κρεμάμενο» τη Μ. Πέμπτη, με  τη χώρα να μεταμορφώνεται σε «Κρανίου Τόπο»  και αναπόδραστα τη «Ζωή εν τάφω» στη συνέχεια.  Γι αυτό και είχαν προετοιμαστεί για σήμερα  πολλές «πρώτες φωνές» της «πέμπτης φάλαγγας»,  προκειμένου να ψάλλουν χαιρέκακα το «Ω γλυκύ μου Έαρ…». Άλλοι για να πουν πως ήρθε το τέλος της κυβερνώσας Ε(λληνικής) ΑΡ(ιστεράς) και άλλοι διότι θα μιλούσαν ευθέως για τα πρόδρομα συμπτώματα μιας «αραβικής άνοιξης» made in Greece.  Και τότε όλοι θα λούφαζαν,  «για τον φόβο των Ιουδαίων».

Τελικά, άλλο ένα σενάριο κάηκε και οι πρόθυμοι διακινητές του αποδείχθηκαν πράκτορες «του τίποτα». Κι έτσι οι Έλληνες μπορούμε ακόμη ως λαός και όχι ως ένα άτακτο και πανικοβλημένο πλήθος, να πάμε απόψε στην «Ακολουθία των Ωρών» και στις περιφορές των Επιταφίων για να συμμετέχουμε στη σοφία που σώρευσε ο βυζαντινός υμνογράφος και την παρέδωσε σαν «κλειδί» γι αυτούς που «στους αιώνες των αιώνων» βλέπουνε τον θάνατο και λένε θάνατος δεν υπάρχει, όπως μας δίδαξε ο τελευταίος μεγάλος Δάσκαλός μας ο Νίκος Καζαντζάκης. Γι αυτούς που βλέπουνε πρώτοι τη μεταμφιεσμένη βαρβαρότητα να έρχεται, όπως μας ψιθύρισε μυστικά ο τελευταίος μεγάλος Ποιητής μας ο Οδυσσέας Ελύτης. Γι αυτούς που λένε «είμαστε ιστορικός λαός» κι έχουμε μια «ιστορική αποστολή», όπως μας έδειξε στα κρυφά  ο τελευταίος μεγάλος Μύστης μας, ο Άγγελος Σικελιανός.

Αποστολή μας είναι να θυμίζουμε πως μόνον η ελεύθερη ζωή αξίζει τον κόπο και μόνο μέσα στην  ελευθερία του είναι σημαντικός ο άνθρωπος. Γι αυτό και μεταξύ των διαφόρων τρόπων που επινόησε η Ιστορία για τη διακυβέρνηση των «πολλών»,  η ελληνική απάντηση ήταν σταθερά η Πόλις. Το πολίτευμα στο οποίο εκλέγουμε πρώτους μεταξύ ίσων πολιτών-οπλιτών. Κι αυτή είναι μια διαχρονική απάντηση οικουμενικής αξίας, καθώς διασυνδέει οργανικά την ελευθερία με την πνευματικότητα της αληθινής κατάκτησής της και όχι με την εξαγορά της ή τον σφετερισμό της.

Προσδοκώ λοιπόν πως ο Τσίπρας θα καταφέρει να γίνει τελικά αυτό που μπορεί. Ένας μεγάλος Έλληνας ηγέτης.  Μόνο που για να το πετύχει απαιτείται «να σπάσει αυγά», με πρώτο το δικό του. Να βγει από  το «αυγό» του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να «αναστηθεί» ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, με ένα νέο αφήγημα για μια «Νέα Ελλάδα». Χώρα με χώρο να κινηθεί. Με ελεύθερο πνεύμα και δίκαιη κρίση. Γέφυρα Δύσης και Ανατολής, με το κεφάλι ψηλά αλλά και με τα δυο πόδια πάνω στη γη. Πάνω – κάτω το καταστατικό της «Φιλικής Εταιρείας» δηλαδή, σε μια συγκυρία που εγείρεται εκ νέου «Ανατολικό Ζήτημα».

Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ιστορία που η διακυβέρνηση ενός λαού συναρτάται ευθέως με τη διακυβέρνηση του κόσμου ολόκληρου. Το  «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;» στερείται νοήματος, αν δεν ενταχθεί στη «μεγάλη εικόνα» του μεγαλύτερου ερωτήματος: «ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;».

Οι απαντήσεις είναι «εν τω γίγνεσθαι», γι’ αυτό και ζούμε σε μεταβατική εποχή. Την εποχή δηλαδή που πειραματίζεται με πολλά και διαφορετικά υβρίδια. Άλλα από αυτά πεθαίνουν πρόωρα, άλλα καταλήγουν «τέρατα» κατά τη γνωστή έκφραση του Γκράμσι, άλλα όμως μπορούν να αποτελέσουν το πρόπλασμα μιας βιώσιμης εναλλακτικής πραγματικότητας για το μέλλον. Αυτό που μετράει πολύ σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι η καλή γνώση του Μεγάλου Παιχνιδιού. Διότι όπως θα έλεγε κι ο Μπρεχτ,  η  πραγματικότητα είναι αυτή που μας ανοίγει τα μάτια για να αλλάξουμε την πραγματικότητα.

ΥΓ1: Φαντάζομαι είναι αυτονόητο πως η αναφορά μου στη «Φιλική Εταιρεία» δεν περιορίζεται στο  «συνωμοτικό όνομα» της πλατείας Κολωνακίου, αλλά σε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό…

ΥΓ2: Τυχόν πρωτοβουλίες ενεργοποίησης «Φιλικών» ανά τον κόσμο,  θα πρέπει να επισπευσθούν πάραυτα, καθώς στην κλεψύδρα του διαθέσιμου χρόνου το ακρότατο όριο είναι οι αμερικανικές εκλογές, τον Νοέμβριο του 2016. Μετά κανείς δεν ξέρει…

 

 

 

 

 

Με δήλωσή του στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg, ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς  δήλωσε «πρόθυμος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας,  αν ο στόχος είναι η παραμονή στο ευρώ». Τώρα,  το γιατί σπεύδει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει μια δήλωση για ένα ζήτημα που δεν έχει τεθεί από κανέναν, είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς.

Στην πραγματικότητα ο κ. Σαμαράς ανοίγει το θέμα και εμμέσως πλην σαφώς αποκαλύπτει πως η διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους δανειστές της ήταν και είναι πολιτική. Οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις» δεν είναι παρά το αναγκαίο φύλο συκής για την απόκρυψη του πραγματικού στόχου που είναι αμιγώς πολιτικός: ποιος και πως κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Η σωστή απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι «ο λαός με δημοκρατία». Αλλά αυτό γίνεται συντονισμένη  προσπάθεια όχι απλά να αμφισβητηθεί ή να σχετικοποιηθεί αλλά να ανατραπεί πλήρως και να υποκατασταθεί από ένα άλλο πολίτευμα το οποίο προς το παρών το λέμε «ευρωζώνη».

Ο άνευ όρων συμβιβασμός με τους δανειστές όπως ζητείται από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ακυρώνουν de facto τη διενέργεια των πρόσφατων εκλογών στην Ελλάδα.  Κι αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σήμαινε πως ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν από το «παιχνίδι». Δηλαδή θα είχαμε μια ανατροπή της εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού και αντιδημοκρατική εκτροπή σε μια κυβέρνηση δήθεν «εθνικής ενότητας» που δεν θα έχει την παραμικρή βάση λαϊκής νομιμοποίησης για να εκτελέσει πειθήνια τις εντολές των δανειστών, στηριζόμενη στη διαπλοκή και το φόβο.

Σαμαράς και Βενιζέλος κρατούν ακόμη τις καρέκλες τους μήπως και φανούν…. χρήσιμοι. Ταυτόχρονα, ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι του φτιάχτηκαν και ζουν πολιτικά για ένα και μόνο λόγο:  να κάνουν τον μπαλαντέρ. Μια κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ – Ποτάμι είναι ήδη χθεσινή είδηση.  Μετά τα πρώτα crash tests δανειστές και εγχώρια κέντρα συμφωνούν στον στόχο κυβέρνησης εθνικής ενότητας – και μάλιστα,  δεν σκέφτονται για επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης τον Τσίπρα…

Τα σχέδια επί χάρτου υποτιμούν την αντίδραση των «μελλοθανάτων». Η «παρένθεση» όχι μόνον αντέχει ακόμη αλλά άρχισε να στέλνει και λογαριασμούς εκεί που πρέπει. Όσο για την Ελλάδα ισχύει και οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά το  “too big to fail”, τόσο και ο Τσίπρας θα αποδεικνύεται «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Έχει Ζωή!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Από τη μύγα ξύγκι προσπαθεί να βγάλει μεγάλο τμήμα του πολιτικο-μηντιακού συστήματος με αφορμή τα συνθήματα που ακούστηκαν από άντρες των ΟΥΚ στο τέλος της παρέλασης και περίπου στο ύψος των Προπυλαίων,  όταν φώναξαν ρυθμικά «και το όνειρό μας είναι/ στην Πόλη εμείς να μπούμε/ σημαία να υψώσουμε/τον ύμνο εμείς να πούμε». Μέγα θέμα λοιπόν ένα «τραγουδάκι» με το περιεχόμενο του οποίου μπορεί να διαφωνεί κανείς αλλά στο κάτω – κάτω δεν είναι οι άντρες των ΟΥΚ που ασκούν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Οι ΟΥΚ έχουν συγκεκριμένη αποστολή στις Ένοπλες Δυνάμεις και προκειμένου να διατηρούνται σε ετοιμότητα για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής η καθημερινότητά τους σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: σκληρή εκπαίδευση σε συνθήκες αδιανόητες για τον μέσο άνθρωπο και κυρίως γι αυτούς που έχουν εύκολη τη ρομφαία της κριτικής.  Η αντοχή στην εκπαίδευση αυτή έχει μια πολύ συγκεκριμένη προϋπόθεση, την «ψυχολογία». Κι αυτή, τι να κάνουμε τώρα, δεν μπορεί να την έχει κανείς τραγουδώντας Χατζηγιάννη ή Άννα Βίσση.

Το θέμα λοιπόν είναι ήσσονος σημασίας. Άσε που την αμφισβήτηση των συνόρων οι γείτονες Τούρκοι την έχουν εκφράσει κατά καιρούς με πολύ πιο επίσημους, θεσμικούς και έμπρακτους τρόπους και είναι αστείο να αρχίζουμε εμείς το «αυτομαστίγωμα» για το συγκεκριμένο «τραγουδάκι». Η συζήτηση λοιπόν είναι εξόχως υποκριτική και γίνεται στα τηλεπαράθυρα απλά και μόνο γιατί φέρνει σε αμηχανία τη νέα κυβέρνηση.

Να ρίξουμε λοιπόν τις ΟΥΚ στην πυρά, λες και δεν μεγαλώσαμε σε μια χώρα που ο λαϊκός της πολιτισμός είναι συνυφασμένος με το   «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα “ναι». Λες και δεν ακούσαμε ποτέ για τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά», λες και δεν σιγοτραγουδήσαμε ποτέ σε μια παρέα μαζί με την Αλεξίου το «έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά, που λένε τα γραμμένα…».

Ο πολιτικο – μηντιακός φαρισαϊσμός όμως προσλαμβάνει ανησυχητικότερες  διαστάσεις καθώς την ώρα που ζητεί την κεφαλή  επί πίνακι των αντρών των ΟΥΚ «κάνει γαργάρα»  το γεγονός ότι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί εξυπηρετούν συμφέροντα ξένα και αντίπαλα προς αυτά της πατρίδας. Τα παραδείγματα είναι φρέσκα.

Η μεν επικεφαλής του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας κ. Αναστασία Σακελλαρίου με δική της υπαιτιότητα επέστρεψε σε μια δύσκολη στιγμή για την ελληνική οικονομία 1,2 δις ευρώ στον Ευρωπαικό Μηχανισμό Στήριξης. Χρήματα που ανήκουν στην Ελλάδα και τώρα τα ζητάμε πίσω. Να το έκανε από βλακεία; Με τέτοιες περγαμηνές στο βιογραφικό της είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως πρόκειται για άνθρωπο μειωμένων διανοητικών ικανοτήτων. Η πράξη της όμως ήταν «βούτυρο στο ψωμί» όσων – μέσα και έξω- επιθυμούν τη διατήρηση συνθηκών ασφυξίας. Το εξωφρενικό στην υπόθεση είναι πως η κυρία αυτή, εκλεκτή των κυρίων Σαμαρά και Στουρνάρα, ακόμη και μετά το «λάθος» που παραδέχτηκε εξακολουθεί να παραμένει στη θέση της και να αμείβεται πλουσιοπάροχα και δεν νιώθει την παραμικρή αίσθηση ευθύνης για να υποβάλλει την παραίτησή της έχοντας κάνει ζημιά στην πατρίδα της.

Έτερος κρατικός λειτουργός, ο πάρεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους Αναστάσιος Μπάνος, ο επονομαζόμενος και «Μεγαλοπρεπής» μεταξύ των παροικούντων στην Καραγιώργη Σερβίας, κατά την εξέταση της υπόθεσης του εξωδικαστικού συμβιβασμού της Siemens στο Συμβούλιο της Επικρατείας, συντάχθηκε με την πλευρά της ….γερμανικής εταιρείας! Ο άνθρωπος δηλαδή που εκπροσωπούσε το ελληνικό δημόσιο στην εκδίκαση της υπόθεσης θεώρησε πως τα ψίχουλα των 90 εκατομμυρίων που προβλέπει ο συμβιβασμός είναι υπεραρκετά για τη ζημιά που υπέστη η χώρα από τη δράση της Siemens και είναι αβάσιμη η προσφυγή αμφισβήτησης.

Καμία όμως από τις δύο παραπάνω περιπτώσεις δεν πήρε διάσταση στη «σκαλέτα» των τηλεοπτικών ειδήσεων. Σε αντίθεση με το «τραγουδάκι» των ΟΥΚ…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού της Αλέξη Τσίπρα ύψωσε τη φωνή και την αξιοπρέπειά της, αρνούμενη να συνεχίσει να είναι το «κλωτσοσκούφι» των ισχυρών της Ευρωζώνης. Ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο έβαλε την ηγεσία της Ευρωζώνης να καθίσει στο τραπέζι με δική του πρωτοβουλία αλλά πήρε κι αυτό που ήθελε στο κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση. Την επαναβεβαίωση δηλαδή της απόφασης του Eurogroup της 20^ης Φεβρουαρίου,  με την αποσαφήνιση πως είναι η Ελλάδα και όχι οι δανειστές,  αυτή που αποφασίζει για τον εαυτό της.

Ο Τσίπρας που πέταξε για Βρυξέλλες σαν κοινός θνητός, στην οικονομική θέση της τακτικής αεροπορικής γραμμής, καθίσταται μέρα τη μέρα ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της χώρας,  συγκρινόμενος πλέον στη συνείδηση των Ελλήνων με εθνικούς ηγέτες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως οι υγιείς δυνάμεις που υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, άμεσα ή έμμεσα, δηλώνουν πλήρη υποστήριξη κι εμπιστοσύνη στη διακυβέρνησή του.

Από την άλλη, οι αντίπαλοι του Αλέξη Τσίπρα δοκιμάζουν τη μια ήττα μετά την άλλη. Η κυβέρνησή του δεν έπεσε «σε πέντε βδομάδες» όπως «προφήτευαν» (ή και σχεδίαζαν) όσοι διακινούσαν τα σχετικά σενάρια. Δεν σημειώθηκε πιστωτικό γεγονός και ούτε πρόκειται να σημειωθεί τουλάχιστον στον ορατό ορίζοντα. Η Ελλάδα εκπροσωπείται με αξιοπρέπεια στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές της και το ελληνικό κοινοβούλιο σηματοδοτεί την ανάκτηση σημαντικού μέρους της εθνικής κυριαρχίας που είχαν απωλέσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, με το να συζητά και να ψηφίζει νομοθετήματα τα οποία δεν έρχονται έτοιμα από το Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες. Επιπλέον, για πρώτη φορά, η διακυβέρνηση Ομπάμα στέλνει στο Βερολίνο μια απόλυτα ευθεία και σαφή προειδοποίηση: δεν είναι  επιλογή να τεθεί εκτός ευρωζώνης  η Ελλάδα.

Όλο το «αφήγημα» που είχαν φιλοτεχνήσει οι «πεμπτοφαλαγγίτες» της Αθήνας   καταρρέει και το μόνο που τους απομένει ως πολιτική ρητορική είναι να κάνουν σεξιστικό bullying στη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή να ασχολούνται με το πρόγραμμα της παρέλασης που οργανώνει ο Πάνος Καμμένος. Απόλυτη γύμνια πολιτικής δηλαδή που αφήνει όλο το χώρο ελεύθερο στον Αλέξη Τσίπρα για να ξεδιπλώσει την πλήρη ηγεμονία του στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, θέτοντας τις βάσεις για μια διακυβέρνηση μακράς πνοής.

Είναι σημαντικό δε, πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει παίξει ακόμη με τους πολλούς «άσσους» που κρατάει στα χέρια του. Η προτεραιότητα ήταν να αντιμετωπιστεί ο ορατός κίνδυνος της ανατροπής και να ελεγχθούν οι αρμοί του βαθέως κράτους. Δοκιμασία που πέρασαν επιτυχώς τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν παρέλαβε το χάος που κληρονόμησε από τη χούντα, όσο και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έκανε το 1981 μια ιστορική τομή στην πολιτική εξέλιξη της χώρας. Επιτυχώς περνάει αυτή τη δοκιμασία και ο Τσίπρας και απελευθερωμένος πλέον θα αρχίσει στο αμέσως επόμενο διάστημα να κατεβάζει τους «άσσους» που έχει.

Ο πρώτος εξ αυτών είναι το σκάνδαλο της Siemens.  Χθες ο Σήφης Βαλυράκης (ένα καθόλου τυχαίο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή της χώρας) απέστειλε επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, με την οποία τονίζει ότι η κυβέρνηση, η Δικαιοσύνη και η Βουλή πρέπει να συνεχίσουν τη διερεύνηση και να εκκαθαρίσουν το σκάνδαλο Siemens. Ο κ. Βαλυράκης, ο οποίος ήταν πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής που είχε ερευνήσει την υπόθεση, επισημαίνει στην επιστολή του ότι «το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, η Δικαστική, η Εκτελεστική και η Νομοθετική εξουσία αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων και αδύναμες να αντιμετωπίσουν το ίδιο το σκάνδαλο σε όλο το μέγεθος του, αλλά και να αξιοποιήσουν το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής», με αποτέλεσμα σήμερα να δικάζονται δεκάδες υπηρεσιακοί παράγοντες, χωρίς πολιτικά πρόσωπα για την εμπλοκή των οποίων στο σκάνδαλο υπήρξαν σημαντικά στοιχεία.

Τα στόματα θα ανοίξουν. Και όχι μόνο για τη Siemens αλλά και για όλες τις μεγάλες υποθέσεις καταλήστευσης του εθνικού πλούτου που συμπεριλαμβάνονται στη «λίστα των αμαρτιών» και αφορούν στα εξοπλιστικά αλλά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εφόσον η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν έπεσε «σε πέντε βδομάδες», θα καταπέσει τελικά η απλουστευτική αφήγηση ότι οι Έλληνες χρωστούν και πρέπει να πληρώσουν.

Η συνέχεια επί της οθόνης του «Κλικλίκου», ο οποίος κι αυτός θα δώσει οσονούπω εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε με ψηφιακές συχνότητες έναντι πινακίου φακής…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post