Αρχεία Κατηγοριών: Arena

Το νέο trend στην πολιτική επικοινωνία είναι η «εθνική συνεννόηση». Επειδή γύρω από την έννοια αυτή θα ξεδιπλωθούν πολλά σενάρια στο προσεχές διάστημα και ίσως αποτελέσει τον καμβά μιας διάδοχης πολιτικής πραγματικότητας, έχει αξία ο προβληματισμός πάνω στο τι θα μπορούσε να αποτελεί περιεχόμενο της  εθνικής συνεννόησης.

Είναι βέβαιο πως μια πολύ μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα συμφωνούσε με επιδιώξεις όπως η ενίσχυση της  δημοκρατίας , η ορθή απονομή της δικαιοσύνης,  η μείωση των ανισοτήτων, η αύξηση των ευκαιριών. Όπως επίσης μεταξύ των απλών πολιτών είναι σχεδόν καθολική η υποστήριξη της ελεύθερης αγοράς, του πραγματικού ανταγωνισμού δηλαδή,  ενάντια στην  ελεγχόμενη και εξαναγκαστική μονοπώληση ή ολιγοπώληση  που βλέπουμε ως κυρίαρχη τάση στον σύγχρονο καπιταλισμό.

Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει αυτή η συνεννόηση  του 99% που θα αναλάμβανε να κάνει πράξη όλα τα παραπάνω που αποτελούν τον «κοινό τόπο» μιας ευρύτατης πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης;  Διότι όλα τα παραπάνω  είναι οργανικά διασυνδεδεμένα  με την έννοια της εθνικής κυριαρχίας μιας δημοκρατίας. Με τη δυνατότητα δηλαδή που έχουν οι πολίτες μιας χώρας  να είναι αφέντες του σπιτιού τους,  κύριοι των όρων και των προϋποθέσεων της ζωής τους. Με το αίσθημα πως  δεν είναι έρμαια που κλυδωνίζονται από  παγκόσμιες δυνάμεις και πως η εξουσία δεν είναι κάπου αλλού αλλά μέσα στο «σπίτι» τους.

Η πρόκληση είναι προφανής. Σήμερα κυριαρχεί η αίσθηση πως η εξουσία βρίσκεται κάπου στην «παγκόσμια αγορά» ή στις Βρυξέλλες, οι πολίτες  είμαστε τα παιχνίδια της και η πολιτική δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σόου με μαριονέτες. Ηγέτες και κυβερνήσεις μοιάζουν όλο και περισσότερο με τους πιλότους των σύγχρονων αεροσκαφών. Οι πιλότοι σήμερα δεν «πετούν» με την κυριολεκτική έννοια. Η δουλειά τους είναι ο έλεγχος των πληροφοριών  και η επιτήρηση πολύπλοκων υπολογιστικών συστημάτων. Κατά συνέπεια το  «σας μιλάει ο κυβερνήτης» στερείται πραγματικού νοήματος εφόσον δεν πετάει αυτός αλλά ένα «σύστημα διαχείρισης πτήσης».

Αυτή η κρίση της δημοκρατικής κυριαρχίας γίνεται αισθητή παντού και πολύ περισσότερο στη σημερινή Ελλάδα και ευρύτερα στον ευρωπαϊκό νότο.

Ο Dani Rodrik,  καθηγητής στο Χάρβαρντ, επινόησε τη φράση «πολιτικός χώρος» για να περιγράψει ό, τι χρειαζόμαστε. Κάθε χώρα πρέπει να έχει πολιτικό χώρο. Ένα μέγεθος δεν ταιριάζει σε όλους. Χρειαζόμαστε πολιτικές που είναι κατάλληλες για τις κυρίαρχες συνθήκες και τις ιστορίες των χωρών που ζούμε. Και το νόημα μιας αληθινής  πολιτικής είναι  να υπερασπιστεί και να διευρύνει την χωρητικότητα των κυρίαρχων δημοκρατιών για να δημιουργήσει το «πολιτικό χώρο» που χρειάζονται, αντί να καταπίνουν το φάρμακο της λιτότητας, που επινόησαν «γιατροί»  που δεν ξέρουν τίποτα για τις ανάγκες των «ασθενών»  τους.

Η δημοκρατία δεν είναι μια διαδικασία, ένα μέσο ή μια τεχνική. Είναι ένας τρόπος να ζούμε με μια σειρά από αξίες που δημιουργούν την αίσθηση σε κάθε πολίτη πως ζει σε ένα μέρος όπου δεν είναι χαμένος και δέσμιος δυνάμεων που βρίσκονται πολύ μακριά του και δεν μπορεί να τις επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο.

Από τα παραπάνω θέλω να πιστεύω πως καθίστανται προφανές το τι θα μπορούσε να αποτελεί περιεχόμενο της εθνικής συνεννόησης. Η δημιουργία χώρου για τη χώρα, προκειμένου να χωράμε όλοι και να μην «περισσεύουν» άνθρωποι για τα σκουπίδια.

ΥΓ: Η πολιτική πάντα προσωποποιείται, αλλιώς είναι εξαιρετικά πολύπλοκη για να γίνεται καθολικά αντιληπτή. Συνεπώς κι ο κυβερνήτης σε μια πορεία εθνικής συνεννόησης, πρέπει να είναι αυτό που λέει. Κυβερνήτης και όχι επιτηρητής ενός «συστήματος διαχείρισης πτήσης». Δηλαδή να ξέρει να πιλοτάρει και «με το χέρι», αν χρειαστεί.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Αύριο  υπάρχει  σοβαρός  κίνδυνος να έχουμε στην Αθήνα γεγονότα τύπου «Δεκέμβρη 2008».  Μόνο που τώρα, Υπουργός Δημόσιας Τάξης δεν είναι ο ψύχραιμος  καθηγητής Παυλόπουλος,  είναι ο Κικίλιας.  Ο οποίος όπως απεδείχθη προσφάτως χάνει εύκολα την αίσθηση του μέτρου, προσβάλλοντας και εξευτελίζοντας ανώτερους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ  στην Πάτρα.  Και το έκανε αυτό για να κερδίσει «τα παιδιά» που ψηφίζουν μονοκούκι τη «Χρυσή Αυγή».

Και από την άλλη,  είναι τα «άλλα παιδιά». Που έχουν κάνει λαϊκό ήρωα τον Νίκο Ρωμανό και είτε ομολογημένα, είτε ανομολόγητα θα τον ήθελαν «κάδρο» στο «μαρτυρολόγιο» της …. επανάστασης. Κι αυτό, επειδή μπούκαρε με βαρύ οπλισμό για να ληστέψει μια τράπεζα.  Με νοητικά άλματα δημιουργούν το «παιδί – σύμβολο»  που «τα’ βαλε»  με τις τράπεζες που φταίνε για την κρίση που φταίει για όλα τα δεινά που μας συμβαίνουν. Κι έτσι κατεβαίνουν 15.000 άνθρωποι στο δρόμο. Κι αύριο στην πορεία της επετείου του Γρηγορόπουλου μπορεί να είναι πολλαπλάσιοι και να γίνει «της κολάσεως».

Ο Ρωμανός ούτε είναι, ούτε πρέπει να γίνει Γρηγορόπουλος.  Όσο καλλιεργείται αυτή η ψευδής εντύπωση και οδηγούνται προς τα εκεί τα πράγματα, τόσο η συνάντηση των «παιδιών» του Κικίλια με τα «άλλα παιδιά» μπορεί να είναι όσο εκρηκτική χρειάζεται να είναι μια καλοστημένη προβοκάτσια.  Δυστυχώς όμως,  το να «ματώσει»  αύριο  η Αθήνα έχει καταστεί εξαιρετικά πιθανό,  καθώς τα τελευταία 24ωρα παρακολουθούμε «διαλόγους» σε ένα θέατρο του παραλόγου.

Από τη μια,  πρέπει να πιστέψουμε πως ο Ρωμανός έχει ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσει τις σπουδές του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, την ώρα που ως αναρχικός – κατά δήλωσή του –  εχθρεύεται και μισεί τις επιχειρήσεις. Ομοίως και τα πανεπιστήμια, ως μηχανισμούς αναπαραγωγής της εξουσίας. Γι αυτό άλλωστε, κατά καιρούς,  ομάδες νεαρών  ομοϊδεατών του τα έχουν κάψει, τα έχουν καταστρέψει και λεηλατήσει.

Και από την άλλη,  το Υπουργείο Δικαιοσύνης που παρακολουθεί ατάραχο τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές που θυμίζουν όλο και περισσότερο αυτές της Λατινικής Αμερικής ,  βλέπουμε να  τάζει τηλεδιασκέψεις  και free wifi στις  φυλακές,  για να μην χάσει ο Ρωμανός τα μαθήματά του!

Ο Ρωμανός ζητάει την εκπαιδευτική άδεια για να την κοπανήσει. Και θεωρεί πως έχει αυτό το «δικαίωμα» γιατί απευθύνεται στην ίδια πολιτεία που άφησε τον Χριστοφοράκο να την κοπανήσει. Από εκεί αντλεί «ηθική νομιμοποίηση» το αίτημα που υποβάλει, το οποίο είναι αίτημα απόδρασης επί της ουσίας. Η ελληνική πολιτεία αυτό το ξέρει και  συνεχίζουμε να δουλευόμαστε έτσι άγρια μεταξύ μας.  Με τους μισούς να υποκρίνονται τους  φύλακες της «νομιμότητας» και τους άλλους μισούς να παριστάνουν τους σταυροφόρους των «δικαιωμάτων του παιδιού».

Ο Ρωμανός ανήκει στα «παιδιά» που μεγάλωσαν βρίσκοντας τα πάντα «έτοιμα».  Είναι πολύ λογικό αυτά τα «παιδιά» να πιστεύουν πως στην κοινωνία δεν υπάρχουν παρά μόνον «τζίνι» που πραγματοποιούν όλες τις ευχές τους. Κι όταν οι ευχές τους δεν γίνονται πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Μπορούν και να την πυροβολήσουν…  Γιατί είναι cool.

Όμως αυτό δεν δικαιολογεί το να χάσει ένας νέος άνθρωπος τη ζωή του, ακόμη κι αν ο ίδιος δηλώνει αποφασισμένος γι αυτό. Πρέπει όλοι να καθίσουν και να βρουν μια λύση μέχρι αύριο. Και η κυβέρνηση και η δικαιοσύνη. Όπως επίσης και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ασκήσει όση επιρροή διαθέτει για να αποκλιμακωθεί η ένταση, διότι αν ο μη γένοιτο πάει κάτι στραβά αύριο,  ο ίδιος θα έχει μόνον ζημιές και αυτά που διακυβεύονται είναι πολλά.

Πάνω απ’ όλους όμως,  πρέπει να βοηθήσουν οι γονείς του Ρωμανού, με το να πάψουν να κάνουν πολιτική ως την ύστατη ώρα. Αυτή η «ψύχρα», τόσο γνώριμη στις μεγαλοαστικές οικογένειες, δεν βοηθάει. Μια μάνα από το λαό, όταν το παιδί της κινδυνεύει να πεθάνει από ασιτία, έχει μπουκάρει με τάπερ μέσα στο δωμάτιο, έχει πετάξει έξω τους μπάτσους και το ταΐζει με το ζόρι. Γιατί η μάνα ξέρει πως υπέρτατη αξία είναι η ζωή του παιδιού της.

ΥΓ: Ήρωας  είναι ένα παιδί που διαβάζει ατέλειωτα μερόνυχτα γιατί θέλει να γίνει γιατρός. Κι επειδή πάει στο  δημόσιο λύκειο μιας υποβαθμισμένης συνοικίας του κέντρου των Αθηνών και δεν έχει την οικονομική δυνατότητα  του φροντιστηρίου, ξέρει πως η προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει είναι διπλάσια ή και τριπλάσια σε σχέση με άλλους. Αλλά δεν μασάει. Ξέρει πως το πείσμα είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο σημαντικό για τον εαυτό του και τους άλλους. Έχει διαγνώσει την ανισότητα και  την αδικία. Γι αυτό  θέλει να γίνει γιατρός. Να μην  παίρνει «φακελάκια» και να βοηθάει με ανιδιοτέλεια. Αν ο  κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος, αυτό θα γίνει  μόνο με ανθρωπιά και όχι με καλάζνικωφ. Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Την προσεχή Δευτέρα, η συνήθης τυπική ευχή για «καλό μήνα» θα πρέπει, τουλάχιστον για τους υποψιασμένους, να ακούγεται σαν τραγική ειρωνεία. Το πράγμα είναι πλέον τόσο προκλητικά προφανές, που δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε να υποκρινόμαστε πως δεν το βλέπουμε. Έχουμε μια κυβέρνηση για την οποία έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια της. Όλη η στρατηγική της διακυβέρνησής της, η οποία συμπυκνωνόταν στο «κάναμε αυτό που έπρεπε, πετύχαμε θετικά αποτελέσματα κι αποδεσμευόμαστε από το Μνημόνιο με υπεύθυνο και ρεαλιστικό τρόπο» έχει καταρρεύσει. Οι δανειστές δεν αναγνωρίζουν πως κάναμε αυτό που έπρεπε (έστω κι αν πρόκειται για το υπόλοιπο 1%), δεν πιστώνουν καμία επιτυχία και κανένα success story και επί της ουσίας απαιτούν παράταση του Μνημονίου. Κι αυτό δεν είναι μια «τεχνική λεπτομέρεια» όπως προσπάθησε να την εμφανίσει ο πανικόβλητος Βενιζέλος.

Η κυβέρνηση λοιπόν «είναι στον αέρα» και οι πιθανότητες να μην επιβιώσει αυξάνονται κάθε μέρα με γεωμετρική πρόοδο. Πλησιάζουμε γοργά σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «κριτικό σημείο» των πολιτικών εξελίξεων. Κι αυτό θα συμβεί με βεβαιότητα μέσα στον Δεκέμβρη. Είναι ο μήνας όπου στη σκηνή θα ανέβουν όχι μόνο οι έως τώρα πρωταγωνιστές αλλά όλος ο «θίασος». Θεσμικά και εξωθεσμικά, πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα και παράκεντρα θα κινητοποιηθούν για να παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων.

Τα βασικά σενάρια είναι δύο.

Σενάριο πρώτο: Η λύση των «άλλων». Δρομολόγηση διαδικασιών για κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» (που σημαίνει «βελούδινη» – ή και όχι… – ανατροπή του κυβερνητικού διδύμου Σαμαρά – Βενιζέλου) είτε… «κραχ» στο Χρηματιστήριο και τα ελληνικά ομόλογα και πρόωρες εκλογές τον Ιανουάριο. Η χρονική απόσταση ως το Μάρτιο μοιάζει πλέον με «αιωνιότητα»
Σενάριο δεύτερο: Η λύση του διδύμου «Σαμαρά – Βενιζέλου». Αντί να υποστεί το θανάσιμο πολιτικό πλήγμα της παράτασης του μνημονίου, που πιθανότατα οι δανειστές θα ζητήσουν να συνοδευτεί από ψήφιση όλων των μέτρων που «γεμίζουν» το δημοσιονομικό κενό, πιθανότατα θα προτιμήσει αυτοβούλως τις εκλογές τον Ιανουάριο.

Με τη συνεπικουρία ενός δεύτερου γύρου πτώσης στο ελληνικό χρηματιστήριο και αναταραχής στα ελληνικά ομόλογα (και τα δύο μπορούν είτε να οργανωθούν πανεύκολα είτε και να συμβούν ούτως ή άλλως αν οι αγορές πεισθούν ότι πάμε σε πρόωρες εκλογές χωρίς συμφωνία με την τρόικα). Έτσι θα «παίξει τα ρέστα» της ασκώντας πολιτική πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ και βάζοντας το δίλημμα «με μας για την ολοκλήρωση της συμφωνίας ή με τον ΣΥΡΙΖΑ που μας οδηγεί στην καταστροφή…».
Αυτό το σχέδιο δεν εξασφαλίζει τίποτε, αλλά είναι η μόνη επιλογή στοιχειώδους πολιτικής αξιοπρέπειας.

Μια τέτοια λύση όμως, είναι λύση υψηλού ρίσκου για το σύστημα. Με μαθηματική ακρίβεια φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρό και «ανεξέλεγκτο», στην κυβερνητική εξουσία. Είναι λοιπόν αναμενόμενο διάφορα κέντρα του συστήματος να παίξουν τώρα το τελευταίο τους χαρτί: τη «βελούδινη ανατροπή» της κυβέρνησης και το σχηματισμό κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» από την παρούσα Βουλή.

Το ίδιο σχέδιο, σε συσκευασία… μικρού βεληνεκούς, θα μπορούσε να πάρει την εξής μορφή: να τεθεί υπό ομηρεία ο Σαμαράς, να αναγκαστεί να καλέσει σε διάλογο τον Αλέξη Τσίπρα, αναγνωρίζοντας έτσι το πολιτικό του ναυάγιο, με την ελπίδα ότι έτσι θα εξουδετερωθούν ταυτόχρονα οι δύο μεγάλοι κίνδυνοι των «ακραίων» σεναρίων: το ακροδεξιό «συνωμοτικό» πνεύμα του επιτελείου Σαμαρά και ο ριζοσπαστικός και «ανεξέλεγκτος» ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό το σχέδιο έχει επίσης πολλές δυσκολίες και μεγάλα ρίσκα, αλλά υπάρχουν ισχυρά τμήματα του κατεστημένου που δεν μπορούν πλέον να ρισκάρουν παρακολουθώντας αμέτοχοι το απονενοημένο διάβημα των Σαμαρά – Βενιζέλου, οι οποίοι πολιτικά πνέουν τα λοίσθια.

Η νέα «ανταρσία» του Γιώργου Παπανδρέου κατά του Βενιζέλου, το φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με ανεξάρτητους βουλευτές όπως η Τζάκρη και η Γιαταγάνα, οι δηλώσεις Χαρδούβελη ότι το ΔΝΤ δεν ενδιαφέρεται για το ποιος κυβερνά την Ελλάδα, δεν είναι παρά τροχειοδεικτικές βολές σε σχέση με αυτά που πρόκειται να δούμε μέσα στον Δεκέμβριο.

Προσδεθείτε, γιατί έρχονται ισχυρές αναταράξεις. Καλή μας τύχη, πατριώτες!

Υ.Γ. Στο δοκίμιο για τα ακραία φαινόμενα της εποχής μας που έγραψε ο Jean Baudrillard υπό τον εύγλωττο τίτλο «Η διαφάνεια του κακού» κάνει την ακόλουθη οξυδερκή επισήμανση «αναθέτοντας την εξουσία σε πολιτικούς μπορούμε πια να γελάμε ελεύθερα με κάθε αξίωση για εξουσία».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ο πρώτος βασικός κανόνας στην πολιτική είναι να λαμβάνεις υπόψη τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης. «Δεν μπορείς να γεμίσεις μια κάλπη με ένα περίστροφο αλλά ούτε να αντιμετωπίσεις ένα περίστροφο με ένα ψηφοδέλτιο» έγραψε σε ανύποπτο χρόνο ο Λέων Τρότσκι.

Ο δεύτερος βασικός κανόνας είναι πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στην τηλεόραση. «Στην πολιτική, ο ίσιος δρόμος είναι αδιάβατος» συνήθιζε να λέει ο Χάρολντ Μακμίλλαν, Βρετανός Πρωθυπουργός από το 1957 ως το 1963.

Ο τρίτος βασικός κανόνας είναι το αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στις καθαρές ιδέες και τις βρώμικες πράξεις. «Να κυβερνάς σημαίνει να διαλέγεις συνέχεια μεταξύ των κακών λύσεων» αποφάνθηκε ο Σαρλ Ντε Γκωλ και προφανώς ήξερε τι έλεγε.

Συνεπώς το να «πάμε ΣΥΡΙΖΑ» είναι ένα πράγμα. Το να γίνει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι περισσότερο από μια «παρένθεση» που θα «ξεπλύνει» ως «αποδιοπομπαίος τράγος» όλες τις αμαρτίες του «συστήματος» διαπλοκής και εξουσίας, είναι ένα ιστορικό πείραμα.

Το ζητούμενο δεν είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» στην Ελλάδα, η οποία θα «πέσει» σε τέσσερις – πέντε μήνες, «μαχόμενη για τα δίκια του λαού» όπως θέλουν οι «fundis» του ΣΥΡΙΖΑ κι έτσι η τραγωδία τουΑλιέντε στη Χιλή του 1973, να επαναληφθεί ως φάρσα στην Ελλάδα του 2015.

Ζητούμενο, επίσης, δεν μπορεί να είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» που θα «κυβερνάει» σαν τη σημερινή,  με memos και mails της τρόικας, όπως θα αποδεχθούν στο τέλος οι «realos» του ΣΥΡΙΖΑ. Άσε που ούτε κι αυτή θα αντέξει περισσότερο!

Η αλήθεια είναι πως φτάνεις πάντα εκεί που κοιτάς. Η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ που κοιτάει συνεχώς τα παπούτσια του, άσχετα με το αν είναι πότε «σταράκια» και πότε TOD’S, δείχνει πως κανείς από τους δυο δρόμους, δεν τον πάει μακριά. Δεν μπορεί όμως και να το σκέφτεται για πάντα, όσο μάλιστα πυκνώνει ο πολιτικός χρόνος.

Με δεδομένο πως ένας ακόμη Ολάντ ή ένας ακόμη Ρέντσι δεν θα σήμαινε απολύτως τίποτα για το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης, ο Αλέξης Τσίπρας «σπρώχνεται» μπροστά όχι από τις δημοσκοπήσεις αλλά από την ίδια την Ιστορία. Θα ήταν ωστόσο πολιτικά αφελές να φαντασιώνεται κανείς τον Τσίπρα, σαν ένα ευρωπαϊκό “remake” του Ούγκο Τσάβες.

Υπάρχει τρίτος δρόμος για να περπατήσει ο Αλέξης Τσίπρας;

Η Ευρώπη σήμερα δεν έχει Ηγεσία. Έχει όμως Αφέντη. Η διαφορά είναι τεράστια. Η οικονομική ελίτ του Βορρά, ως αφέντης της Ευρώπης, έχει επιβάλλει τον δημοσιονομικό ευγονισμό, που είναι το άλλο όνομα του οικονομικού ρατσισμού. Η δημοσιονομική «καθαρότητα» über alles! Παίζουν με το φόβο «εκφυλισμού» του ευρώ, για να στοχοποιούν ολόκληρους λαούς ως «κατώτερους», βλέπε PIGS ή PIIGS ή PIIGGS.

Γι αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλάμε πλέον για την «ιδιότητα του πολίτη» σε ένα περιβάλλον ακραίων ιδεοληψιών και καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αλυσίδες στο λαιμό κάθε «μαύρου» του (ευρωπαϊκού) Νότου είναι πλέον ορατές, με τους Έλληνες να βρίσκονται στη χειρότερη μοίρα μεταξύ όλων.

Η Ελλάδα είναι στον «γύψο» κι αυτό δεν είναι αντιπολιτευτική υπερβολή. Κάθε μέρα εκδίδονται δικαστικές αποφάσεις υπέρ πολιτών και η εκτελεστική εξουσία αρνείται να τις εφαρμόσει κατ’ επιταγή των Βρυξελλών και του Βερολίνου. Δεν το λέω εγώ, το λέει η Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων της χώρας!

Βγήκε χθες ο Γενικός Γραμματέας του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών Γιάννης Ρεκλείτης – φαντάζομαι δεν είναι κανένα «αναρχοκομμούνι» και «θρασίμι» – και είπε ο άνθρωπος πως: «Με πρόσχημα την ταχύτερη απόδοση της δικαιοσύνης και της αποσυμφόρησης του όγκου εργασίας των δικαστηρίων, η κυβέρνηση προχωράει σε ετεροβαρείς και άδικες ρυθμίσεις για πολίτες, επαγγελματίες και μικρές επιχειρήσεις στη διεκδίκηση του δικαίου τους, έναντι των τραπεζών και του κράτους. Αφαιρούνται δικαιώματα φυσικής παρουσίας και υπεράσπισης των δικαίων μας, μετατρέποντας τις φυσικές δικαστικές διαδικασίες σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Δίνεται το δικαίωμα διεργασιών μακριά από την δημοσιότητα και την εξέταση μαρτύρων για πλείστες υποθέσεις και διαφορές για τις οποίες προσφεύγουμε.».

Εκεί που σταματάει το φιλελεύθερο κράτος δικαίου, αρχίζει το «ελληνικό». Ο Έλληνας πολίτης σήμερα στερείται ουσιωδών δικαιωμάτων και είναι μόνον υπο – χρεωμένος. Αν αυτό δεν λέγεται «απαρτχάιντ», πως λέγεται; Και τελικά, μήπως στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, ο ανομολόγητος στόχος είναι η … συνταγματοποίηση του ευρωπαϊκού «απαρτχάιντ»;

Τι καλύτερη μαρτυρία για αυτή την πραγματικότητα, από τις λεπτομέρειες που αναφέρει ο πρώην αμερικανός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ, για τη σαδιστική διάθεση του Σόιμπλε έναντι της Ελλάδας, η ρητορική του οποίου κατά των Ελλήνων δεν διαφέρει στον «σκληρό πυρήνα» της, από τα ρατσιστικά επιχειρήματα των Ναζί κατά των Εβραίων. Οι «πονηροί Εβραίοι» του χθες, αντικαταστάθηκαν σήμερα από τους «απατεώνες Έλληνες».

Όσο το ελληνικό πρόβλημα περιμένει τη λύση του στο επίπεδο τεχνικών στοιχείων και αριθμών, ο «μεταρρυθμιστικός εξορθολογισμός» θα στέλνει κόσμο στα «κρεματόρια» της φτώχειας, της ανεργίας, της ανέχειας και της βίας. Μετά κάποιοι θα απολογούνται για τα εγκλήματά τους, λέγοντας «έκανα απλώς τη δουλειά μου».

Αν η πιο θανατηφόρα μορφή ρατσιστικής βίας είναι ο εξαναγκασμός στη φτώχεια, μπορεί η Ελλάδα να βρει ανοιχτό δρόμο για μια ηθικά και πολιτικά ορθή διέξοδο; Αξίζει κάτι τέτοιο; Αν δεν βρίσκουμε διαρκώς επιχειρήματα κι αν δεν δοκιμάσουμε έξυπνα τα όρια της ελευθερίας μας , δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Υπό αυτή την έννοια – για να πω και το κλασσικά ελληνικό – αν ήμουν για μια μέρα Τσίπρας, αντί να σχεδιάζω μόνον για τις εκλογές με τον Ν. Παπά και τον Γ. Δραγασάκη, θα σχεδίαζα πρώτα τη «μεγάλη πορεία στο δρόμο προς το Βερολίνο». Με τον Γλέζο και τον Κλούνει μαζί μου, στην κορυφή…  Μη σου πω και τον Μπραντ Πίτ για να’ χουμε και όλο το παγκόσμιο γυναικείο κοινό. Μετράει πολύ… Επίσης, κάτι μου λέει πως θα δώσει κι ο Πάπας την “ευλογία” του.

Πιστεύω πως ο δρόμος του Τσίπρα δεν είναι ούτε αυτός του Ρέντσι, ούτε αυτός του Τσάβες. Ίσως κάτι πιο κοντά σε Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, να έχει περισσότερο νόημα στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Όπως έχει υποστηρίξει στους New York Times , από το 2011, ο συγγραφέας της «Σκοτεινής Ηπείρου» Μαρκ Μαζάουερ: «τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης… και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον».

Άλλωστε, πως αλλιώς να αλλάξεις την ευρωπαϊκή ιστορία; Κάνοντας παραγγελία από το τριψήφιο;

Από: http://www.rizopoulospost.com