Αρχεία Κατηγοριών: My Penteli

Κατ’ έθιμον που λένε, κάνουμε με την Έφη, τη γυναίκα μου, κάθε χρόνο μια βόλτα στο «πανηγύρι» της Αγ. Τριάδας. Φέτος καθώς είχαμε πάρει τα βουνά για το τριήμερο, κάναμε την εθιμική μας βόλτα το απόγευμα προς βραδάκι της Δευτέρας. Κόσμος πολύς, τα αυτοκίνητα όπου μπορεί κανείς να φανταστεί σκαρφαλωμένα κι ένα «ποτάμι» κόσμου στη φιδωτή διαδρομή του «πανηγυριού».

Θεωρώ ωστόσο πως η επιτυχία ενός «τοπικού θεσμού» δεν θα πρέπει να αξιολογείται μόνο από το πόσο μαζική προσέλευση επισκεπτών πετυχαίνει αλλά και με το εάν έχει έναν χαρακτήρα, μια ταυτότητα, κάτι τέλος πάντων που θα αποτελεί στοιχείο ποιοτικής διαφοροποίησης, ώστε αφενός να δίνει στον επισκέπτη την ευκαιρία μιας ουσιαστικής διάδρασης με τα συμβαίνοντα και αφετέρου να δίνει μια προστιθέμενη αξία στην Πεντέλη.

Δεν ξέρω ειλικρινά πως δουλεύει το σύστημα των «πανηγυριών» και είναι όλα copy paste, δηλαδή εκτεταμένο παραεμπόριο «μαϊμού» προϊόντων, «βρώμικα» σάντουιτς, λουκουμάδες, μερικά κουνελάκια και όλο το telemarketing σε πάγκους. Ούτε επίσης ξέρω τι έσοδα αφήνει αυτή η μορφή «πανηγυριού» στον Δήμο. Σίγουρα όμως ξέρω πως αυτό δεν είναι πανηγύρι με την έννοια μιας κοινής γιορτής αλλά μια κακέκτυπη εκδοχή «ανατολίτικου παζαριού», χωρίς τη χάρη και την αυθεντικότητα του τελευταίου.

Σκέφτομαι πως θα μπορούσε ο χαρακτήρας αυτής της τριήμερης γιορτής του Πνεύματος να είναι πολύ διαφορετικός από το «ό,τι πάρεις 3 ευρώ». Ασφαλώς να υπάρχει και το εμπορικό στοιχείο αλλά με έναν χαρακτήρα δημιουργικότητας και ποιότητας. Κοσμήματα και χειροτεχνία, ναι. Διάφορες καλλιτεχνικές εκθέσεις, θα ήταν πάρα πολύ όμορφο. Καλλιτέχνες του δρόμου να μπορούν να εκφράζονται και να δείχνουν την τέχνη τους. Επίσης σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές συλλογικότητες αλληλέγγυας και ανταλλακτικής οικονομίας που θα μπορούσαν να βρούν στέγη σε μια τέτοια κατεύθυνση. Ή πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τη αγροτοδιατροφή, τις βιολογικές καλλιέργειες κλπ. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλές αξιόλογες επιχειρήσεις της λεγόμενης κοινωνικής οικονομίας που κι αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος μιας μεγάλης γιορτής που θα τιμά και θα φέρνει σε επαφή με τους επισκέπτες, ανθρώπους που προσπαθούν, που δημιουργούν, που έχουν κάτι διαφορετικό να δείξουν. Θα αποκτούσε έτσι αυτό το τριήμερο «πανηγύρι» έναν πραγματικά πανηγυρικό τόνο για την αξία του δημιουργικού πνεύματος και όχι να επαναλαμβάνεται ρουτινιάρικα το «μία από τα ίδια», μια κατάσταση δηλαδή που δείχνει πως παραμένουμε χώρα «για τα πανηγύρια» με τη «μαιμουδιά», την προχειρότητα, το «ό,τι να’ ναι» και τις παραεμπορικές δραστηριότητες να ακμάζουν.

Μια σκέψη είναι αυτή που κάνω. Την κάνω δημόσια μόνο και μόνο γιατί θα μπορούσαν να υπάρξουν και δέκα καλύτερες από αυτή. Το βασικό είναι ένας «τοπικός θεσμός» που φαίνεται πως έκλεισε τον κύκλο του κι επαναλαμβάνει ρουτινιάρικα τον εαυτό τοου, να καταφέρει να παρακολουθήσει τις εξελίξεις των καιρών, να μετεξελιχθεί σε κάτι ποιοτικότερο και ουσιαστικότερο, να μεταδώσει θετικά μηνύματα για το δημιουργικό πνεύμα και να εντάσσεται μέσα σε μια γενικότερη φιλοσοφία πολιτισμού μέσα στην καθημερινότητα. Είναι ωραίο να λέμε πως από τα πεντελικά νταμάρια βγήκε το μάρμαρο που άστραψε κι έγινε το φως του Παρθενώνα, αλλά αυτή την βαρύτιμη κληρονομιά θα πρέπει να την επιβεβαιώνουμε και στις σημερινές επιλογές μας.

Πρώτη δημοσίευση: MyΠΕΝΤΕΛΗ

Την περασμένη βδομάδα είχα τη χαρά και την τύχη μαζί με καλούς φίλους να παρουσιάσουμε και να συζητήσουμε σε μια όμορφη και ζεστή βραδιά στο φιλόξενο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο», το βιβλίο του Κώστα Λάμπου «Ποιος φοβάται το υδρογόνο;». Η συζήτηση δεν είναι καινούργια, αφού την πρόβλεψη πως «το νερό είναι ο μελλοντικός άνθρακας» την κάνει πρώτος ο Ιούλιος Βερν, το 1875 στην «Μυστηριώδη Νήσο» του!

Έκτοτε βέβαια «κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι», ωστόσο ο 21ος αιώνας θα μπορούσε να κάνει πραγματικότητα την επιστημονική φαντασία καθώς υπάρχουν πλέον οι τεχνολογικές προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν την αξιοποίηση των μεγάλων ενεργειακών δυνατοτήτων του υδρογόνου, χωρίς να δημιουργούνται καυσαέρια που είναι και η κύρια αιτία του φαινομένου του θερμοκηπίου. Στην παγκόσμια ατζέντα το ζήτημα του υδρογόνου μπήκε δυναμικά το 2002, με το βιβλίο «Η οικονομία του υδρογόνου» του Τζέρεμι Ρίφκιν μέσα από τις σελίδες του οποίου οραματίζεται την αυγή μιας νέας οικονομίας που θα έχει ως κινητήρια δύναμη το υδρογόνο και η οποία θα αλλάξει εκ βάθρων τη φύση της αγοράς, των πολιτικών και κοινωνικών δομών όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, ακριβώς όπως συνέβη με το κάρβουνο και την ατμοκίνηση στο ξεκίνημα της Βιομηχανικής Εποχής.

Παρά τη συζήτηση που άνοιξε, φαίνεται πως η τεχνολογία του υδρογόνου τελεί εν αναμονή, η χρήση της γίνεται πειραματικά και περιορισμένα, κι αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν μια ενεργειακή εφεδρεία του μέλλοντος παρά σαν μια γενναία στροφή που πρέπει να γίνει «εδώ και τώρα». Διότι κάτι τέτοιο θα επέφερε ριζικές αναδιατάξεις στον τρόπο που είναι οργανωμένες οι σύγχρονες κοινωνίες και οικονομίες, αφού θεωρητικά τουλάχιστον με νέες τεχνολογίες ηλεκτρόλυσης νερού θα μπορούσε να εξασφαλιστεί ενεργειακή αυτονομία για ένα νοικοκυριό, για μια κοινότητα, για μια παραγωγική μονάδα, για μια πόλη, κοκ. Φαίνεται πως οι αντιστάσεις των lobbies των ορυκτών καυσίμων είναι τεράστιες καθυστερώντας την ανάπτυξη τεχνολογιών υδρογονοενέργειας, οι οποίες θα επέφεραν «σεισμικές» αλλαγές στο σημερινό παγκόσμιο status quo.

Tο υδρογόνο και η χρήση του θα μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις στην κρίση τριών επιπέδων (φυσικό, κοινωνικό, προσωπικό) που συναρθρώνουν τη βαθιά παγκόσμια κρίση των ημερών μας. Κρίση που αποτυπώνεται πάνω στην καθημερινότητα για τεράστιες πληθυσμιακές μάζες ανθρώπων (όχι μόνο στον Τρίτο Κόσμο αλλά και στις ζώνες «τρίτου κόσμου» που δημιουργούνται και διευρύνονται διαρκώς μέσα στις δυτικές κοινωνίες) , πάνω στη φύση και στον πλανήτη αλλά και πάνω σε ό,τι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «εσωτερική ζωή» του ανθρώπου.

Το βιβλίο του Κώστα Λάμπου είναι αρκετά διαφωτιστικό για το πώς η οικονομία του υδρογόνου θα μπορούσε να επιφέρει μια μεγάλη μεταστροφή στην παραγωγική δομή και το πολιτικό εποικοδόμημα των ημερών μας, ανοίγοντας το δρόμο σε κοινωνίες με υψηλότερο βαθμό αυτενέργειας και αυτονομίας από τις ποικιλώνυμες εξουσίες που τις απομυζούν.

Ασφαλώς τέτοια και τόσο προωθημένα αιτήματα είναι δύσκολο να τεθούν με όρους πλατιάς συλλογικής διεκδίκησης. Ταυτόχρονα όμως ο καθένας καταλαβαίνει ότι αντί να είναι σε θέση να αποφασίσει μεταξύ πραγματικών εναλλακτικών λύσεων, είναι μόνο σε θέση να εκλέξει τα πρόσωπα και τα ονόματα εκείνων που θα επιβάλουν προσυσκευασμένες και αναπόφευκτες αποφάσεις επάνω τους.

Συμβαίνει λοιπόν ιστορικά, η στιγμή της πιο μεγάλης αμηχανίας να είναι η στιγμή της πιο μεγάλης ανάγκης. Σε τέτοιους ιστορικούς κόμβους είναι ανάγκη για νέα πολιτικά υποκείμενα που θα διεκδικήσουν να εκπροσωπήσουν και να εκφράσουν τους πολλούς μειονεκτούντες έναντι των ελίτ , που οφείλουν να επεξεργαστούν προγράμματα δράσης και πολιτικά σχέδια, τα οποία θα αξιώνουν μια ρηξιακή δυναμική με αυτό που υπάρχει για χάρη αυτού που δεν υπάρχει ακόμη. Έτσι μόνο μπορεί να διαμορφώνεται το μέλλον ως κάτι ριζικά διαφορετικό από την απλή αναπαραγωγή του παρόντος ή ακόμη χειρότερα του παρελθόντος. Σε αυτή την κατεύθυνση, το αίτημα για την επιτάχυνση της μετάβασης στην οικονομία του υδρογόνου, ασφαλώς και μπορεί να γίνει αιχμή του δόρατος και καταλυτική δύναμη αλλαγής.

Δείτε το βίντεο ολόκληρης της παρουσίασης

Πρώτη δημοσίευση: ΜyΠΕΝΤΕΛΗ

Μιλώντας «καφενοειδώς»,  όπως αρμόζει στη σαββατιάτικη ανάπαυλα, το γιατί ο Σαμαράς έδωσε «ψήφο εμπιστοσύνης» στον Γιάννη Πρετεντέρη, έχει τόση αξία όσο και το ερώτημα γιατί ο Σεφερλής και η Τσαβαλιά διώξανε τη Δέσποινα  Καμπούρη από το πρωινάδικο του Mega. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, η  βλακεία είναι υποτιμημένη ως καταλυτικός παράγοντας στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ιστορίας.

Η βλακεία είναι και ο λόγος που δεν συνειδητοποιείται όσο σοβαρά θα έπρεπε πως μια κοινωνία χαώδους ανισότητας αργά ή γρήγορα γίνεται μια διχασμένη κοινωνία και θέτει σε κίνδυνο το μέλλον της, όπως υποστηρίζει και ο νομπελίστας Joseph Stiglitz στο  βιβλίο του ¨»Το τίμημα της ανισότητας» που μοιράζει σήμερα η «Ημερησία».

Τί να κάνουν λοιπόν οι… έξυπνοι άνθρωποι υπό τις παρούσες συνθήκες; Αυτό που κάνουν ήδη. Να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Απο τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα. Να επιχειρούν ευρηματικές συνθέσεις. Όπως ας πούμε  ένα παλιό βαζάκι μαρμελάδας  να γίνεται ποτήρι για τον φρέντο εσπρέσο… Ήταν η απροσδόκητη  πινελιά στο καφέ με το παράξενο όνομα «Η Έλη του Κλού»  (Λεωφ. Πεντέλης 110) που έφτιαξε το σημερινό πρωινό μου…