Editorial Team

Σώθηκα από … θαύμα!

«Nothing is impossible, the word itself says, «I’m possible!»

– Audrey Hepburn

Γράφω για να μην τρελαθώ τη στιγμή της αποκάλυψης πως είμαι η αλήθεια που γίνομαι. Γεννήθηκα χωρίς σχήμα. Α-σχημος. Το ζήτημα λοιπόν είναι να αποκτήσω αντίληψη της ανθρώπινης συνθήκης, ώστε το βίωμα αυτής της εμπειρίας να έχει το μόνο αυθεντικό νόημα που μπορεί να έχει, μια μορφή. Ο – μορφος!

Όπως το έγραψε ο Καμύ στον «Μύθο του Σίσυφου»: «Δεν ανεχόμαστε άλλο τη θεϊκή μυθολογία που διασκεδάζει και τυφλώνει, ζητάμε το πρόσωπο, το σχήμα και το δράμα της γης όπου συνυπάρχουν μια δύσκολη σύνεση και ένα πάθος χωρίς επαύριο».

Έφαγα μισή ζωή για να το καταλάβω αυτό και να αποδεχτώ πως έζησα μάλλον με ένα συμβολικό τρόπο. Συμμετείχα στο παιχνίδι της ζωής πλησιάζοντας το δράμα της εξωτερικά και χωρίς να ζητώ να βρω τη μυστική ροή της.

Με τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή αυτή, αποφάσισα να αφήσω πίσω μου αυτό τον κακοχωνεμένο υπαρξισμό και να αφιερωθώ στην τέχνη της μαγείας. Ήταν κάτι σαν «πνευματικό 166», όταν όλα γκρεμίζονταν γύρω μου και μαζί τους κι εγώ. Και η μόνη εικόνα μέλλοντος που είχα ήταν αυτή να στέκομαι με την αμφίεση ενός μάντη κρατώντας τη ράβδο μου, μπροστά σε μισοκατεστραμμένες πύλες, έχοντας ένα λιοντάρι στα δεξιά μου κι ένα γεράκι να πετάει την ώρα που χαράζει, μέσα σε ένα συννεφιασμένο και σκοτεινό ουρανό.

Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, αυτό το πρόσωπο του μάντη, με κράτησε ζωντανό όταν ξέσπασε ο «Τελευταίος Πόλεμος». Αποδείχθηκε ένα νόημα – καταφύγιο, μια μορφή που μέσα της κατάφερα να γλυτώσω από αυτή την ανελέητη αναμέτρηση του Εγώ με τη Σκιά του. Της Δύσης με την Ανατολή. Του Πλούτου με την Ανέχεια. Ο «Τελευταίος Πόλεμος» ήταν και η τελευταία ευκαιρία για να σώσει η ομορφιά τον κόσμο, όπως προφήτεψε ο Ντοστογιέφσκι.

Όσο λιγότερο ποιοτικό, τόσο ανάρπαστο. Όλοι το ζούμε. Το είχε προφητέψει ο Γκυ Ντεμπορ και ούρλιαξε γι αυτό ο Γκίνσμπεργκ. Η σκέψη κατέρρεε.

Μαγεία είναι να πέσουμε πάνω εκεί που θα νιώσουμε την ψυχική επαφή που φέρνει στο φως μια «διπλωμένη» διάσταση, αυτή που οι άνθρωποι περιγράφουν συμβατικά με τον όρο αιωνιότητα.

Στο ξεκίνημα μιας νέας ζωής μέσα στις λόγχες και στις φλόγες του «Τελευταίου Πολέμου» κατανόησα για πρώτη φορά ξεκάθαρα πως η Αγάπη είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά ανάμνηση, όπως θα’ λεγε κι ο Πλάτωνας. Και μόνο αν οι ψυχές την ανασύρουν αμοιβαία από τα βάθη, σηκώνοντας η μια τον πόνο της άλλης, θα καταφέρουν να φτάσουν σε εκείνο τον ασώματο έρωτα, που είναι ό,τι εγγύτερο προς την ύπαρξη της θειότητας, μπορεί να μας αποκαλυφθεί.

Με λίγα λόγια, σώθηκα από … θαύμα! Γιατί μόνο από θαύμα σωζόμαστε. Αυτή είναι η ομορφιά.

Σύντροφοι κι αδέρφια, η «ρόδα» δεν γυρίζει έτσι!

Η «ρόδα» του Καμίνη λειτούργησε στην εντέλεια. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο ποτέ να γυρίσει αλλά στήθηκε για να λειτουργήσει ως «πιάτο» επικοινωνίας με τους εξωγήινους. Διαδώστε…

Το παραπάνω «σενάριο συνομωσίας» έπεσε στο τραπέζι από γνωστό δημοσιογράφο της τηλεόρασης κι ενώ είχαμε καταναλώσει ήδη τρία καραφάκια τσίπουρο «Βασιλιάς», για το οποίο όμως έχω να πω ότι δεν τιμά το όνομά του. Γελάσαμε όλοι στην παρέα, για ακόμη μια φορά, με τα αδιέξοδα στα οποία βρισκόμαστε. Η ειρωνεία είναι εκτονωτική μεν, αλλά μέχρις εκεί…

Με αφορμή αυτή τη χαλαρή στιγμή, σκέφτηκα να γράψω αυτές τις γραμμές για να το πάω και λίγο παραπέρα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, η «ρόδα» στην πλατεία Συντάγματος που δεν γύρισε ποτέ, ήταν αυτό που ένας αρχαίος μάντης θα αποκαλούσε «κακό οιωνό». Και δεν κάνω καθόλου πλάκα.

Τα όσα κωμικοτραγικά συνέβησαν με το θέμα της «ρόδας», είναι μια μικρογραφία της κακοδαιμονίας που ρημάζει αυτό τον τόπο. Ακόμα και οι καλύτερες ιδέες «καίγονται» στην υλοποίηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, γιατί έχουμε όλοι μια «μεγάλη ιδέα» για τον εαυτό μας, τη στιγμή που είμαστε παντελώς ανίδεοι για την πραγματικότητα γύρω μας.

Ο Καμίνης ήθελε να δείξει κάτι διαφορετικό κι εντυπωσιακό για τα Χριστούγεννα. Ως εδώ καλά. Θεμιτό για ένα Δήμαρχο, ο οποίος μάλιστα θέλησε να βάλει και υποψηφιότητα για να συγκαταλέγεται μεταξύ των 10 καλύτερων Δημάρχων του κόσμου όλου! Αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Από τη μια έχει υπηρεσίες που επηρεάζονται από μικροσυμφέροντα ή και μεγαλύτερα συμφέροντα, έχει γραφειοκρατία, έχει πολυνομία, διαγωνισμούς, προσφυγές και πάει λέγοντας.

Με όλα αυτά, ήταν αδύνατον η «ρόδα» να γυρίσει μέσα στα Χριστούγεννα. Προσπάθησε λοιπόν να τα κάνει «by pass» αλλά με αυτοσχεδιασμούς στο «γόνατο», τη στιγμή μάλιστα που έπεσε πάνω σε μια εταιρεία που τα γραφεία της ήταν κλειστά, λέει, τα Χριστούγεννα και δεν μπορούσε να βγάλει τις πιστοποιήσεις. Και το σημαντικότερο όλων, έπεσε σε μια εταιρεία που έστησε τη «ρόδα» πάνω σε κάτι ξύλινα «πασαλάκια»!!!

Το ό,τι όλα πήγαν στραβά, είναι το σοβαρό θέμα που έχει η χώρα. Έχει μια πολιτική τάξη που ναρκισσεύεται μπροστά στον καθρέπτη της, όταν επίλεκτα και προβεβλημένα μέλη της δεν είναι στην πραγματικότητα ικανά να «μανατζάρουν» ούτε περίπτερο. Έχει ένα δημόσιο που οι τροχοί της μηχανής του είναι σε πλήρη αδράνεια και θέλουν συνεχές «λάδωμα» για να κινηθούν, όχι προς το γενικό δημόσιο συμφέρον αλλά προς επιμέρους συμφέροντα. Έχει κι έναν ιδιωτικό τομέα που κοιτάζει πώς να βγάλει «από τη μύγα ξύγκι» κι αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με τη λογική της «αρπαχτής».

Μέσα σε αυτό το παζλ, μπορεί σήμερα να αλλάζει ο χρόνος, αλλά μάλλον είναι ο μόνος που αλλάζει. Όλα τα υπόλοιπα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα. Η «ρόδα» μένει ακίνητη! Η πολιτική τάξη θα συνεχίζει το «σωτήριο έργο» της, το δημόσιο θα συνεχίζει τις «αφαιμάξεις» πολύτιμων πόρων και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα συνεχίζει να «επιχειρεί» με όρους «φαρ ουέστ».

Θα συνεχίσουν να ανακυκλώνονται τα ίδια και τα ίδια μέσα σε μια κοινωνία που θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αφασία, να έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά της να σκέφτεται λογικά και να εξαντλεί την πολιτική συμμετοχή της στις συνελεύσεις των πολυκατοικιών για το αν θα μπει ή όχι πετρέλαιο στη δεξαμενή.

Τι μπορεί να γίνει; Με κάθε ειλικρίνεια σας λέω πως δεν ξέρω.Νομίζω πως ζούμε στο ιστορικό μεταίχμιο που είναι πιο χρήσιμο να λέμε ο καθένας τη δική του βαθιά αλήθεια, ακόμη κι αν πρόκειται για την άγνοιά μας, παρά να έχουμε δανεικές «έτοιμες απαντήσεις», που μας έχουν πάει βήμα – βήμα από το κακό στο χειρότερο. Ίσως είναι η ώρα των μεγάλων ερωτηματικών.

Ούτε τελείες, ούτε κόμματα. Ερωτηματικά παντού! Ίσως είναι η ώρα μιας μεγάλης συζήτησης, χωρίς διαμεσολαβητές. Το διαδίκτυο και τα social media παρέχουν πρωτόγνωρες δυνατότητες και εργαλεία για μια πολιτική συμμετοχή νέου τύπου. Μιας μεγάλης συζήτησης για όλα και από την αρχή. Για το τι είμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.

Τι σημαίνει Ελλάδα και Έλληνες σήμερα; Είμαστε Δύση; Είμαστε Ανατολή; Μήπως είμαστε αιώνια καταδικασμένοι στον διχασμό; Έχουν νόημα αυτές οι ερωτήσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; Αλλά μήπως και το μόνο “φάρμακο” για τη σύγχυση είναι η σύνθεση μιας ταυτότητας;

Αν με το καλό καταλήγαμε σε κάποια στέρεα συμπεράσματα για το «τι είμαστε», τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και το τι μπορούμε να γίνουμε. Αλλά να συζητήσουμε χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού, χωρίς στερεότυπα και πάνω απ’ όλα χωρίς τις δανεικές «έτοιμες απαντήσεις» που αποδείχθηκαν «πουκάμισα αδειανά». Η πρόοδος είναι πρωτίστως διεύρυνση της αντίληψης, της φαντασίας αλλά και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Ας δοκιμάσουμε. Και που ξέρεις; Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Μια ελεύθερη συζήτηση πάντα βοηθάει στο να γινόμαστε περισσότερο δημιουργικοί, διορατικοί και έξυπνοι από τους ανόητους ξερόλες που έχουμε υπάρξει, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος. Ίσως με τα ερωτηματικά να καταλήξουμε σε ένα «θαυμαστικό». Για να γράψουμε με ενθουσιασμό την επόμενη παράγραφο.

Καλή μας χρονιά, σύντροφοι κι αδέρφια!

Μπουραζάνι Ηπείρου: Εμπειρία «γείωσης» σ’ ένα κρυμμένο μυστικό της ελληνικής φύσης

Οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί όχι μόνο για να ζήσουμε αλλά για να απολαύσουμε την εμπειρία της ζωής. Αλλά συνήθως αυτό που συμβαίνει είναι να ζούμε την εμπειρία του πώς θα γεμίσουμε τη ζωή μας από υποχρεώσεις και πώς θα την αδειάσουμε από χρόνο ποιοτικό, δηλαδή χρόνο αφιερωμένο στον εαυτό μας και τις πραγματικές του ανάγκες. Είναι πάντα πιο εύκολο να συμβιβαστούμε με κάτι λιγότερο από αυτό που ξέρουμε, έστω και υποσυνείδητα, ότι αξίζουμε να ζήσουμε.

Ωστόσο, όλο και συχνότερα στις καθημερινές συζητήσεις γίνεται αναφορά στη λέξη «γείωση». Όταν υπάρχει ένταση – και υπάρχει μπόλικη στα χρόνια της κρίσης και σε όλα τα επίπεδα – τότε αυτή θα πρέπει κάπου να διοχετευθεί, να γειωθεί. Πόσοι πραγματικά ξέρουνε όμως τι μπορεί να σημαίνει «γείωση», όταν την αποζητούν στη καθημερινότητα τους;

Κλεισμένοι σε ηλεκτρονικά «δωματιάκια» βλέπουμε εικόνες ομορφιάς και ψάχνουμε τη γείωση που δε θα έρθει ποτέ αν δε βρεθούμε στο κατάλληλο μέρος. Ένα κατάλληλο μέρος είναι σχεδόν πάντα ένα «κρυμμένο μυστικό» της ελληνικής φύσης κι ευτυχώς από αυτά έχουμε ακόμη κάποια.

Σκεφτείτε το λίγο. Είναι όμορφο ένα ελάφι στη τηλεόραση και στα βιντεάκια του youtube, αλλά πόσο συγκλονιστικό είναι να κοιτάζεστε από κοντά; Πόσο οξυγόνο μπορεί να κάνει το σώμα σου να ζαλιστεί και πόση ευφορία να νιώσεις μυρίζοντας τον αέρα, τη γη, τα δέντρα;

Η εμβληματική μορφή της ρωσικής λογοτεχνίας, ο Λέων Τολστόι το είχε πει με το δικό του μοναδικό λογοτεχνικό τρόπο: «Και συνειδητοποίησα ότι είμαστε πράγματι τρελοί. Εγώ πάντως ήμουν. Είναι αλήθεια ότι το πουλί δημιουργήθηκε για να μπορεί να πετάει, να μαζεύει τροφή και να φτιάχνει τη φωλιά του και όταν βλέπω ένα πουλί να κάνει αυτά τα πράγματα, ευφραίνεται η καρδιά μου. Τα κατσίκια, οι λαγοί και οι λύκοι δημιουργήθηκαν για να τρώνε, να πολλαπλασιάζονται και να ταΐζουν τις οικογένειές τους και όταν τα κάνουν αυτά είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είναι ευτυχισμένα και οι ζωές τους έχουν νόημα.».

Με το δικό του μοναδικό τρόπο το είπε και ο Αμερικανός φιλόσοφος, φυσιοδίφης, συγγραφέας και ποιητής Henry David Thoreau «όλα τα καλά πράγματα είναι άγρια και ελεύθερα».

Για να ζήσουμε μια ζωή ελεύθερη και με νόημα, αναζητούμε τη «γείωση». Αναζητούμε να βγάλουμε από μέσα μας τoν “ηλεκτρισμό” και την ένταση που υπάρχει και που ξέρουμε πως μπλοκάρει τη δημιουργικότητά μας και πως λειτουργεί αυτοκαταστροφικά. Πολλές φορές όμως δεν συνειδητοποιούμε το προφανές. Μόνο η γη μας γειώνει. Τα βουνά, το οξυγόνο, η φύση, η ηρεμία, ο ουρανός με άστρα και όχι με φωτορύπανση. Η γη. Εκεί που όλα είναι αλλιώς. Εκεί που δεν έχει καμιά σημασία να κοιτάς τι ώρα θα βγεις, αλλά τι ώρα θα μπεις σε ένα κατάλυμα που δεν θα χαρίζει πολυτέλεια αλλά ζεστασιά και απλότητα. Εκεί που μπορείς να νιώσεις πως δεν είσαι μόνος γιατί μοιράζεσαι είτε με φίλους, είτε με αγνώστους μια εμπειρία, η οποία με ουσιαστικό τρόπο «γράφει» μέσα σου.

Οι άνθρωποι στο παρελθόν είχαν μια ιδιαίτερη αγάπη για το χώμα και τη γη και καθήμενοι στο έδαφος αισθάνονταν πως έρχονται σε επαφή με μια ζωοδότρια δύναμη. Ήταν καλό για το δέρμα τους να αγγίζει τη ιερή γη και γι’ αυτό έβγαζαν τα παπούτσια τους για να περπατήσουν με τα γυμνά τους πόδια πάνω της. Η επαφή με Γη ήταν για αυτούς καταπραϋντική, ενδυναμωτική και θεραπευτική. Ευτυχώς υπάρχουν «κρυμμένα μυστικά» της ελληνικής φύσης στα οποία μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο σήμερα.

Και για να μη μείνουμε στη θεωρία, οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το Γεωπάρκο, στο Μπουραζάνι της Ηπείρου, ένα κρυμμένο μυστικό της ελληνικής φύσης που το ανακαλύπτουν σταδιακά όλο και περισσότεροι, σχεδόν πάνω στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Πρόκειται για μια περιοχή μοναδικού φυσικού κάλλους στην οποία η οικογένεια Τάσσου έχει αναπτύξει μια σημαντική επένδυση σε μια έκταση 2050 στρεμμάτων όπου φιλοξενούνται 800 ζώα. Η ζεστή φιλοξενία στο ξενοδοχείο του πάρκου, η αμεσότητα της επαφής με τη φύση, η «γείωση» που αυτή προσφέρει, αναδεικνύουν την περιοχή σε τουριστικό προορισμό και μάλιστα 12μηνης διάρκειας, με αξιώσεις να κερδίσει και μεγάλες ευρωπαϊκές τουριστικές αγορές στο άμεσο μέλλον.

Οι σχεδιαζόμενοι αυτοκινητόδρομοι στην ευρύτερη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων με χρηματοδότηση της Ε.Ε. θα δημιουργούν άνετη προσβασιμότητα, οπότε το Ντουμπρόβνικ θα απέχει μόλις 5 ώρες και η Τεργέστη 9 ώρες.

Η μοναδικότητα είναι το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα στη σύγχρονη παγκόσμια τουριστική αγορά. Όπως λέει ο Γιώργος Τάσσος «δεν κάνουμε απλό τουρισμό, προσφέρουμε υπηρεσίες ενός τουρισμού εμπειρίας. Από τις δραστηριότητες στη φύση μέχρι τη γαστρονομία».

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

Καλή «γείωση»!

Αλέξης Τσίπρας: απόδραση από την κυβέρνηση ή από την ευρωζώνη;

«Ρεπορτάζ των Times και του BBC, το οποίο η κυβέρνηση Μέι δεν κατόρθωσε να αντικρούσει, αναφέρει ότι δεν υπήρχε και συνεχίζει να μην υπάρχει σχέδιο υλοποίησης του Brexit στη βρετανική κυβέρνηση. Η Ελλάδα δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Επειδή όλα είναι πιθανά κι επειδή αυτά που έγιναν φέτος φάνταζαν απίθανα πέρυσι, είναι καλό η χώρα να έχει στο συρτάρι λεπτομερές σχέδιο, σε περίπτωση π.χ. νομισματικής αναταραχής».

Αυτά -μεταξύ άλλων- έγραψε μέσα στη βδομάδα στην «Αυγή» ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης. Δεκαπέντε μέρες νωρίτερα, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου δήλωνε στον Αθήνα 9.84 ότι στην Ευρώπη έρχονται θύελλες και γι’ αυτό η Ελλάδα χρειάζεται Plan B. Στο πλαίσιο αυτό, αποφαινόταν πως αν μια μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση ξεκινήσει από την Ιταλία, «θα πρέπει να κρυφτούμε πίσω από μια μεγάλη χώρα, όπως η Ιταλία, και να φύγουμε μαζί, διότι αν φύγουμε μόνοι μας, θα βρεθούμε και πάλι στο μάτι του κυκλώνα».

Θα μπορούσε ασφαλώς να υποθέσει κανείς πως αυτοί οι τόνοι δεν είναι παρά μια συνήθη επικοινωνιακή «ποζεριά» από εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος και πως η «δραματοποίηση» είναι αναπόφευκτη όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Ωστόσο έχει σημασία το γεγονός πως ο συνήθως «ψύχραιμος» υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος απεφάνθη στην ομιλία του στο Ελληνο-Αμερικανικό Επιμελητήριο πως «Η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη, όσο ήταν και το καλοκαίρι του ‘15».

Τι τρέχει λοιπόν;

Από τον Σεπτέμβρη του 15 και μετά, το κυβερνητικό αφήγημα πέρασε από το «σκίσιμο των μνημονίων» στην «ελάφρυνση του χρέους». Παρά τη στήριξη του ελληνικού αιτήματος από τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ, οι Ευρωπαίοι «κάνουν τους Γερμανούς». Προφανώς δεν είναι λίγο το γεγονός πως ακόμη και ο αντιπαθής κ. Ντάισενμπλουμ έχει αποδεχθεί την ανάγκη να γίνει κάτι με το ελληνικό χρέος, παρ’ όλα αυτά στην Ευρώπη γίνεται αυτό που θέλει ο Σόιμπλε. Οπότε κάθε συζήτηση έχει μετατεθεί για μετά τον «εκλογικό κύκλο» σε Γαλλία και Γερμανία.

Κατά συνέπεια η ελληνική κυβέρνηση καλείται να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος χωρίς να έχει πάρει το παραμικρό σε σχέση με το βασικό αφήγημά της. Καλείται δε, εξαιτίας των γνωστών διαφωνιών ΔΝΤ – Ε.Ε, να νομοθετήσει από τώρα νέα μέτρα ύψους 4,2 δισ. ευρώ για μετά το 2018 ή τουλάχιστον την πολιτική συμφωνία για ένα τέτοιο πακέτο παρεμβάσεων. Το ζήτημα μπαίνει στο τραπέζι από το ΔΝΤ, με την Αθήνα να αρνείται και να αφήνει ανοικτό ακόμα και το ενδεχόμενο και πολιτικών εξελίξεων εάν οι δανειστές της χώρας επιμείνουν. «Καμία κυβέρνηση δεν θα δεχόταν τέτοιο πακέτο» σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, σύμφωνα με τον οποίο «θα ήταν αντιδημοκρατικό να συμφωνηθούν από τώρα νέα μέτρα για το 2019, δεδομένου ότι πρόκειται για έτος εκλογών και δεν μπορεί να δεσμεύσει η σημερινή κυβέρνηση την επόμενη.».

Μήπως, λοιπόν, γίνεται ρεαλιστικό το σενάριο της «μεγάλης απόδρασης» από την κυβερνητική εξουσία του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης;

Κάθε φορά που επανέρχεται αυτό το σενάριο, ως αιτία προβάλλεται ότι τα μέτρα ξεπερνούν τα όρια αντοχής της κυβέρνησης. Όμως το μέγεθος «όρια αντοχής» είναι σχετικό και μεταβαλλόμενο.

Το κυβερνών κόμμα έχει ήδη απωλέσει μεγάλο μέρος της επιρροής του και είναι σε διαδικασία ραγδαίας «πασοκοποίησης», δηλαδή ραγδαίας απώλειας δημοσκοπικών ποσοστών που θυμίζουν την πολιτική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ από τα υψηλά του 44% του 2009 στα χαμηλά κάτω από 10% την τελευταία διετία. Το δεδομένο αυτό υπάρχει ανεξάρτητα από τη νέα αξιολόγηση. Ακόμη και αν αφαιρέσει όλους τους άλλους παράγοντες και κρίνει αποκλειστικά με το κριτήριο των δημοσκοπικών επιδόσεων, ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι αν πάει τώρα σε εκλογές για να φορτώσει το 4ο μνημόνιο στον Κ. Μητσοτάκη, θα καταγράψει και εκλογική κατάρρευση και πολιτική φυγομαχία ταυτόχρονα. Ο ίδιος θα έχει τελειώσει πολιτικά, ο δε ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από το σκορ που θα κάνει στις εκλογές, θα έχει μεσοπρόθεσμα την τύχη όχι του ΠΑΣΟΚ αλλά ακόμη χειρότερα της ΔΗΜΑΡ.

Ο Αλέξης Τσίπρας διαχειρίζεται ένα και μόνο πολιτικό κεφάλαιο: την έξοδο από το τούνελ. Αφού η αριστερή κυβέρνησή του υποχρεώθηκε κατά τη δική της αφήγηση να υπογράψει μνημόνια και μέτρα που δεν πιστεύει για να αποφευχθούν τα χειρότερα, μόνο μία νομιμοποίηση μπορεί να διεκδικήσει: ότι «στο τέλος της μέρας» αυτό θα οδηγήσει τουλάχιστον σε κάποιου είδους έξοδο από το τούνελ. Παρόλο λοιπόν που, έχοντας εισέλθει σε ταραχώδεις καιρούς, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει οποιαδήποτε εξέλιξη, οι συντριπτικά μεγαλύτερες πιθανότητες είναι το «Ναι σε όλα» στις απαιτήσεις των δανειστών. Με την ελπίδα ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, η εκκίνηση της συζήτησης για τα μεσοπρόθεσμα, η είσοδος των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και η -έστω και ασθενική- έξοδος από τον κύκλο της ύφεσης από το 2017, θα αλλάξουν το κλίμα και θα «υποστηρίξουν» την αφήγηση ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο.

Εναλλακτικά, αν ενσκήψει μείζων ευρωπαϊκή αναταραχή, πιθανότατα θα ανέβει στη σκηνή ένα άλλο έργο: Η απόδραση όχι του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση αλλά της Ελλάδας από την Ευρωζώνη! Αλλά αυτό το σενάριο ισοδυναμεί με ένα γενναίο πολιτικό restart για όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Αν τέτοιες εξελίξεις προκληθούν με ευθύνη άλλων, τότε θα έχει πιθανότατα και ο Αλέξης Τσίπρας μια δεύτερη ευκαιρία: είτε να αποδειχτεί καλός μάνατζερ μιας τέτοιας «απόδρασης», είτε να κρυφτεί αξιοπρεπώς πίσω από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας…

Έχω μια θεά να σας συστήσω

“Έρχομαι από μακριά κι έχω μια θεά να σας συστήσω”. Κάπως έτσι πρέπει να ξεκινούσαν ενδιαφέρουσες συζητήσεις στην ύστερη αρχαιότητα, καθώς ήταν φανερό πλέον, τουλάχιστον στους πιο οξυδερκείς, πως ο παλιός κόσμος κατέρρεε κι ένας νέος, ήταν έτοιμος να γεννηθεί…

Τηρουμένων των αναλογιών το ίδιο θέλω να σας πω κι εγώ. Έχω μια θεά να σας συστήσω: τη γυναίκα στην Ελλάδα της κρίσης. Ναι έτσι ακριβώς. Και δεν είναι μια θεά φανταστική, είναι μια θεά ζωντανή. Αν σήμερα η κοινωνία είναι όρθια, το χρωστάμε στα καθημερινά θαύματα που κάνει αυτή η ζωντανή θεά. Στο σπίτι της. Στην πολυκατοικία της. Στη γειτονιά της. Στους δρόμους. Στα σχολεία. Στα νοσοκομεία. Στις δράσεις αλληλεγγύης. Σε πρωτοβουλίες συνεργασίας. Σε προσπάθειες αυτοβελτίωσης. Παντού. Ακόμη και στα νεκροταφεία, γυναίκες κατά κύριο λόγο αποδίδουν τιμές στους νεκρούς, κατά το ήθος της παράδοσής μας.

Όσοι δεν βλέπουν αυτά τα θαύματα πάσχουν σοβαρά από την ανίατη τυφλότητα που προκαλεί η συναισθηματική απονέκρωση. Κι αυτή είναι μια σοβαρή ψυχολογική και διανοητική διαταραχή που απειλεί να αφανίσει ολόκληρο τον πλανήτη και το ανθρώπινο είδος. Ακριβώς γιατί έχει μεταδοθεί σαν ένας θανατηφόρος ιός μέσω της δήθεν «πληροφορίας» πως “the good guys lost”. Αλήθεια, μάγκες; Από πότε;

Έχω γεννηθεί σε έναν ευλογημένο τόπο ανάμεσα στον «χριστιανικό κόσμο», στον οποίο το κοσμικό δράμα δεν σταματάει στη «σταύρωση» με την οποία απειλείται με αφανισμό το καλό. Στην πνευματική παράδοση αυτού του ευλογημένου τόπου πανηγυρίζεται η Ανάσταση εκ νεκρών!

Δυστυχώς όμως σε αυτό τον ευλογημένο τόπο, τη γενναιότητα της υπεράσπισης του καλού, την έχουν αναλάβει κατά πλειοψηφία οι γυναίκες. Εμείς λίγο «μαυρίσαμε». Κι αν δεν συνέλθουμε, αν δεν αναστήσουμε εκ νεκρών τη συναισθηματική νοημοσύνη μας, εάν δεν νιώσουμε ξανά συγκίνηση και να δούμε τα θαύματα που επιτελούν γυναίκες μπροστά στα μάτια μας, ώστε να βάλουμε κι εμείς κάνα χεράκι, τότε θα γίνει… κόλαση. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Ωστόσο, για τους άπιστους, όπως έχω υπάρξει αναμφίβολα κι εγώ επί μακρόν, η μόνη πίστη που έκανε θαύματα ήταν η τραπεζική. Πιστεύαμε στη visa! Μιλάμε δηλαδή για ανθρωπολογική φθορά βαριάς μορφής. Αλλά ότι δεν συνειδητοποιείς εσύ, στο πετάει στα μούτρα η ζωή.

Γι αυτό τώρα έχουν σημασία μόνο τα θεμελιώδη. Δηλαδή, παρά τις όποιες δυσκολίες, αντιξοότητες ή κινδύνους, είναι θεμελιώδες για το «ποιος είσαι», να μπορείς να χορεύεις. Το να παραμένεις ανθρώπινος είναι θεϊκή ιδιότητα, σε απάνθρωπους καιρούς. Να ζει μέσα σου ο Λύσιος Διόνυσος. Αυτό είναι σε δυο γραμμές το ελληνικό πνεύμα.

Οπότε αν αξίζει να υπάρχει Ελλάδα είναι για να ζει αυτό το πνεύμα της δημιουργικής ελευθερίας, κόντρα και ενάντια σε κάθε εξουσιαστική επιβολή απ’ όπου κι αν προέρχεται. Γιατί αυτό το πνεύμα μπορεί να σμιλεύει ανθρώπους ελεύθερους και δημιουργικούς.

Προσωπικά αυτό το πνεύμα, σε αυτή τη δύσκολη εποχή, το βλέπω κατά κύριο λόγο σε γυναίκες. Γυναίκες που αγωνίζονται, δημιουργούν, δεν το βάζουν κάτω και κάνουν θαύματα.

Ας μου επιτρέψετε να απαριθμήσω μερικά.

Το θαύμα τις φροντίδας που περικλείει πολλά, όπως τη γνώση για τη θεραπευτική ιδιότητα μιας αγκαλιάς χωρίς λόγο, το πόσο σημαντικό είναι να παίρνεις βάρος από τις πλάτες του διπλανού σου μόνο και μόνο για να ανασάνει και να σου χαρίσει ένα μικρό χαμόγελο.

Το θαύμα του «είμαι εδώ» μέσα από ένα απλό βλέμμα, την αυτόματη ηρεμία είτε είσαι παιδί, είτε ενήλικας που σου δίνει μια σχέση σιωπής…

Το να δημιουργεί το μοναδικό μέσα από το τίποτα. Πάντα θα θυμάσαι με αγάπη εκείνο το κέικ με τα κεράκια που έφτιαξε η Τάνια στο 2ο έτος της σχολής, όχι γιατί ήσουν ερωτευμένος αλλά γιατί δεν είχατε ούτε για σπόρια.

Το θαύμα της διαίσθησης που σου λέει το πόσο σε μελέτησε, σε «ένιωσε» και προσπάθησε να σε μάθει. Κι’ όμως πάντα τρέχουμε να ξεφύγουμε από αυτό, λες και μπορούμε.

Το να υπερασπίζεται τη δικαιοσύνη ή να πολεμά το άδικο εκεί έξω είτε για τα σκυλάκια της γειτονιάς, είτε για τη κυρία στον έκτο που της έκοψαν τη θέρμανση, είτε για το ζητιάνο που τον κλώτσησαν… είτε για όλα αυτά και άλλα τόσα μαζί.

Το να ενώνει σε ένα τραπέζι ψυχές και να τις θεραπεύει μια-μια με σοφία.

Το θαύμα της πίστης στο καλό, στη νίκη του λευκού, στη βελτίωση του κάθε ανθρώπου. Θέλει δύναμη να πιστέψεις τον άλλον από το μηδέν.

Το θαύμα να βιώνει έντονα όμορφα συναισθήματα και όχι μόνο θυμό ή εγωιστική τάση. Έχει μέσα της πιο πολύ λευκό από ότι κόκκινο, ροζ ή πράσινο.

Τη δύναμη να σκορπάει ένα «όλα καλά θα πάνε» και να το πιστεύεις γιατί απλά το ξέρει. Δε ξέρεις γιατί το ξέρει, αλλά κοίτα την… ΤΟ ΞΕΡΕΙ!

Τη μοναδικότητα να προσφέρει βοήθεια σε όλα ενώ δε το περιμένεις και μάλιστα να το κάνει με εφευρετικότητα και αποτελεσματικότητα.

Το θαύμα να παραγκωνίζει ότι είναι η ίδια και να γίνει ένα απλό τραπέζι ώστε πάνω της να ξετυλίξεις της δυνατότητες σου ενώ αυτή σε κοιτάζει με καμάρι. Όχι… αυτή δεν είναι μόνο η μάνα σου.

Την ικανότητα να αναγεννιέται από τις στάχτες της με τη μικρότερη δυνατή φθορά, σφίγγοντας γροθιές, δόντια και στομάχι.

Το θαύμα να παίρνει ένα στυλό και να τον κάνει χίλια αντικείμενα που θα βοηθούν καπου. Αν το δεις καλύτερα θα σκέφτεσαι λίγο πιο ανοιχτά από αύριο.

Τη χαρά της έντασης και του ενθουσιασμού με τα απλά πράγματα, πολλές φορές σχεδόν χαζά. Από την άλλη πόσο φως έχει ένας άνθρωπος που δακρύζει σε μια ανατολή και πόσο τυχερός όποιος το δεί; Ακόμα πιο πολύ να νιώσει λίγο από το μεγαλείο.

Την ιδιότητα να πιστέψει τόσο σε εσένα ώστε να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αν της το επιτρέψεις….( ή αν το αντέξεις)

Ιέρειες και φύλακες της ζωής, της εστίας, της δικαιοσύνης, της σοφίας, της δύναμης, των ζώων, των ψυχών, της αρμονίας, της ομορφιάς βρίσκονται γύρω μας… κάθε μέρα.

Αρπάζουν κάθε φωτεινό νήμα της ανθρωπότητας και πλέκουν φωτεινές μέρες.

ΥΓ: Τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου, στις 5μμ, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αιγάλω «Γιάννης Ρίτσος» ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός iDialogue, συνεχίζει το ταξίδι του στα θαύματα της γυναικείας δημιουργικότητας. Και όχι μόνο. Κάθε δημιουργικός άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας, μπορεί να μιλήσει για τη δική του εμπειρία δημιουργικότητας, να ακούσει και να δικτυωθεί με άλλους δημιουργικούς ανθρώπους μέσα σε ένα συνεργατικό δίκτυο που σχηματίζεται με άξονα αυτή τη δράση. Η τρίτη συνάντηση των WoWo’s, θα περιλαμβάνει όπως και οι προηγούμενες, ιστορίες έμπνευσης, life coaching για την επίτευξη προσωπικών στόχων και tips για την αξιοποίηση του διαδικτύου. Σε αυτή τη συνάντηση θα παρουσιαστεί όμως και μια ιστορία για το πώς ήδη μέσα από τις δύο προηγούμενες συναντήσεις, γεννιούνται ιδέες και πρωτοβουλίες που θα είναι τα επόμενα success stories. Δημιουργήστε φυσικά… Διαδώστε digital!

Model: Anna Liakou

Photo : Marios Sabanis Photography

Garment design : Geli Paris

Hairstyle and Make-up : Stella Miliadou