Editorial Team

Ή Δημιουργία ή Διχασμός

Για τον κ. Τόμσεν του ΔΝΤ μπορεί να λέγεται πως φέρνει διαρκώς την «καταστροφή» με τις εκτιμήσεις που κάνει, αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Η Ελλάδα, ούτως ή άλλως, καταστρέφεται. Οπότε η εκτίμησή του πως θα χρειαστούν 21 χρόνια για να επιστρέψει η ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα, αν πάμε έτσι όπως πάμε, θα αποδειχθεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Όταν βγαίνεις και λες σε μια κοινωνία πως θα συνεχιστεί επί εικοσαετία το μαρτύριό της, το μαρτύριο της ανεργίας, της φτώχειας και της αναξιοπρέπειας, είναι σαν να της λες να πάρει ο καθένας ένα καλάσνικοφ κι όποιον πάρει ο χάρος… Μπορεί άλλωστε κι αυτό να είναι το τελικώς επιδιωκόμενο. Άλλωστε πουθενά δεν υπάρχει πιο ελκυστικό επενδυτικό κλίμα από κει που χύνεται αίμα στους δρόμους.

Όταν ο άλλος χρωστάει τα κοινόχρηστα και ντύνεται Μπάτμαν για να κατεβάσει τα σκουπίδια, μη τυχόν πέσει πάνω στη διαχειρίστρια, στην οποία το «αύριο τα φέρνω» το ’χε πει πρόπερσι, τότε η εξέλιξη αυτή θα καταστεί αναπόφευκτη. Αν δεν φαίνεται από πουθενά φως και εάν δεν δίνονται έστω και κάποιες στοιχειώδεις ευκαιρίες για να αποκτήσει κάποιος ένα εισόδημα και να μην καταλήγει επαίτης, καταθλιπτικός, αυτόχειρας ή και όλα αυτά μαζί, τότε πολύ σύντομα θα είναι αποφασισμένος να πάρει κι άλλους μαζί του!

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πως δεν υπάρχουν δουλειές. Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι πως υπάρχει ένα κράτος, το οποίο ως εντολοδόχος συμφερόντων ξένων προς την πλειοψηφία της κοινωνίας, δεν επιτρέπει και να δημιουργηθούν δουλειές από την ίδια την κοινωνία. Αντιθέτως, περιφρουρεί ασφυκτικά τον γιγαντισμό των πολυεθνικών και σπρώχνει στην εξαφάνιση κάθε δημιουργική απόπειρα ή προσπάθεια για να δημιουργήσει καθένας που το προσπαθεί, μια ευκαιρία απόκτησης εισοδήματος.

Θα σας μεταφέρω μερικές ιστορίες. Είναι όλες πραγματικές. Τις κατέγραψε η συνεργάτιδά μου στην i-dialogue και συντονίστρια της δράσης #WoWos http://www.wowos.gr, Άννα Λιάκου.

Πως θα ήταν αν η κυρία Κατερίνα που πλέκει από μικρό παιδί και σήμερα στα 60 της αν και παραμένει μια νεότατη γυναίκα που θα έπρεπε να έχει ευκαιρίες και όχι να αισθάνεται βάρος, μπορούσε να φτιάχνει και να πουλάει υπέροχες ζακέτες; Να της δινόταν η ευκαιρία να τις πουλήσει χωρίς να πρέπει να πουλήσει το σπίτι της για τα χαρτιά, τα ταμεία, τους φόρους και το 50% της προκαταβολής τους.

Πως θα ήταν αν η 20χρονη Αλεξάνδρα που αγχώνεται λιγότερο για τις σπουδές όταν φτιάχνει δαχτυλίδια και σκουλαρίκια από υγρό γυαλί καθώς έτσι αναλύει καλύτερα τις σκέψεις της κι αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό της, μπορούσε να βγάλει τα χρήματα που χρειάζεται ως φοιτήτρια (με μια μάνα άνεργη εδώ και τρία χρόνια) πουλώντας αυτά τα δαχτυλίδια;

Η Αλεξάνδρα μη μπορώντας να βγάλει ένα «χαρτζιλίκι» από αυτό που αγαπάει, γιατί θα πρέπει να κάνει έναρξη επαγγέλματος και να φορτωθεί τρελές υποχρεώσεις στις οποίες δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί από τα δυο τρία κατοστάρικα που θα έβγαζε από τα δακτυλίδια, δουλεύει αναγκαστικά σε καφέ μπαρ που τρώει πολλές ώρες της, αλλάζει το βιολογικό της ρολόι αφού πολλές φορές σχολάει ξημερώματα στις 4 και πρακτικά έχει παρατήσει τις σπουδές της…

Πως θα ήταν αν ο Δημήτρης που φτιάχνει σκίτσα μπορούσε να κάνει κάτι επαγγελματικό με αυτά, όταν έχασε τη δουλειά του στη βιοτεχνία που εργαζόταν καθώς το αφεντικό την πήγε στη Βουλγαρία; Προσπάθησε να βρει τετράωρη δουλειά σε σουπερ μάρκετ, αλλά δεν στάθηκε «τυχερός». Σήμερα έκοψε αυτό το χόμπι, καθώς δεν μπορεί πια να αγοράζει μολύβια που κάνουν 10 ευρώ, όταν δεν έχει δυο κουταλιές ελληνικού καφέ για να πιεί το πρωί. Αισθάνεται άχρηστος και με υπόδειξη γιατρού έχει ξεκινήσει να κάνει χρήση αντικαταθλιπτικών…

Οι ιστορίες είναι πολλές καθώς είναι πολλοί οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που στερούνται βίαια από το κράτος τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν δημιουργικά αυτό που είναι για να ξεφύγουν από το σκοτεινό τούνελ της φτώχειας και να κερδίσουν την αυτοεκτίμησή τους. Νιώθουν να διαπράττεται μια τεράστια αδικία σε βάρος τους κι αυτό τους οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη βύθιση μέσα στην απόγνωση.

Η οικοτεχνία έχει παίξει διαχρονικά σημαντικό ρόλο στην οικονομική επιβίωση της ελληνικής οικογένειας. Και θα μπορούσε να ξαναπαίξει, σαν μια έστω μικρή διέξοδος, για ανθρώπους που «πιάνουν τα χέρια τους». Δημιουργικότητα δεν είναι μόνο οι τεχνολογικές startups. Είναι κι ένα «ζιπουνάκι» που έχει φτιαχτεί με μεράκι και φροντίδα. Που δεν έχει φτιαχτεί σε κάποιο σκλαβοπάζαρο της Κίνας αλλά εδώ, από μια γιαγιά Ελληνίδα που δεν τα καταφέρνει με τα 340 της σύνταξης του ΟΓΑ.

Πριν από κάνα δυο μήνες, σε μια συνάντηση γνωριμίας που είχα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο, προσπάθησα να γίνω κατά κάποιο τρόπο η φωνή αυτών των ανθρώπων που δεν έχουν φωνή και οδηγούνται σε υποχρεωτικό εγκλεισμό στα σπίτια τους και στην ανέχειά τους. Του είπα λοιπόν πως θα έπρεπε να βρεθεί μια απλή λύση, με ένα τέλος οικοτεχνίας που δεν θα ξεπερνούσε τα 200 – 300 ευρώ (σε 2 ή 3 δόσεις) και να παίρνουν οι άνθρωποι αυτοί μια άδεια για να μπορούν να πωλούν νόμιμα αυτά που δημιουργούν χωρίς να είναι υπόχρεοι άλλης φορολογικής ή ασφαλιστικής επιβάρυνσης. Στην αρχή μου άρχισε τα «φιλελεύθερα» περί της «φορολογικής ισότητας» των πολιτών. Μετά κάτι σημείωσε κι είπε θα το δει. Να σας πω την αλήθεια δεν το βλέπω.

Αριστερή πολιτική πάντως δεν σημαίνει επιδόματα και φιλοδωρήματα. Αριστερή πολιτική σημαίνει θετικές διακρίσεις υπέρ των φτωχών προκειμένου να έχουν την ευκαιρία τους. Αλλιώς, πολύ φοβάμαι πως θα τον διαβούμε τον… Ρουβίκωνα!

Σώθηκα από … θαύμα!

«Nothing is impossible, the word itself says, «I’m possible!»

– Audrey Hepburn

Γράφω για να μην τρελαθώ τη στιγμή της αποκάλυψης πως είμαι η αλήθεια που γίνομαι. Γεννήθηκα χωρίς σχήμα. Α-σχημος. Το ζήτημα λοιπόν είναι να αποκτήσω αντίληψη της ανθρώπινης συνθήκης, ώστε το βίωμα αυτής της εμπειρίας να έχει το μόνο αυθεντικό νόημα που μπορεί να έχει, μια μορφή. Ο – μορφος!

Όπως το έγραψε ο Καμύ στον «Μύθο του Σίσυφου»: «Δεν ανεχόμαστε άλλο τη θεϊκή μυθολογία που διασκεδάζει και τυφλώνει, ζητάμε το πρόσωπο, το σχήμα και το δράμα της γης όπου συνυπάρχουν μια δύσκολη σύνεση και ένα πάθος χωρίς επαύριο».

Έφαγα μισή ζωή για να το καταλάβω αυτό και να αποδεχτώ πως έζησα μάλλον με ένα συμβολικό τρόπο. Συμμετείχα στο παιχνίδι της ζωής πλησιάζοντας το δράμα της εξωτερικά και χωρίς να ζητώ να βρω τη μυστική ροή της.

Με τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή αυτή, αποφάσισα να αφήσω πίσω μου αυτό τον κακοχωνεμένο υπαρξισμό και να αφιερωθώ στην τέχνη της μαγείας. Ήταν κάτι σαν «πνευματικό 166», όταν όλα γκρεμίζονταν γύρω μου και μαζί τους κι εγώ. Και η μόνη εικόνα μέλλοντος που είχα ήταν αυτή να στέκομαι με την αμφίεση ενός μάντη κρατώντας τη ράβδο μου, μπροστά σε μισοκατεστραμμένες πύλες, έχοντας ένα λιοντάρι στα δεξιά μου κι ένα γεράκι να πετάει την ώρα που χαράζει, μέσα σε ένα συννεφιασμένο και σκοτεινό ουρανό.

Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, αυτό το πρόσωπο του μάντη, με κράτησε ζωντανό όταν ξέσπασε ο «Τελευταίος Πόλεμος». Αποδείχθηκε ένα νόημα – καταφύγιο, μια μορφή που μέσα της κατάφερα να γλυτώσω από αυτή την ανελέητη αναμέτρηση του Εγώ με τη Σκιά του. Της Δύσης με την Ανατολή. Του Πλούτου με την Ανέχεια. Ο «Τελευταίος Πόλεμος» ήταν και η τελευταία ευκαιρία για να σώσει η ομορφιά τον κόσμο, όπως προφήτεψε ο Ντοστογιέφσκι.

Όσο λιγότερο ποιοτικό, τόσο ανάρπαστο. Όλοι το ζούμε. Το είχε προφητέψει ο Γκυ Ντεμπορ και ούρλιαξε γι αυτό ο Γκίνσμπεργκ. Η σκέψη κατέρρεε.

Μαγεία είναι να πέσουμε πάνω εκεί που θα νιώσουμε την ψυχική επαφή που φέρνει στο φως μια «διπλωμένη» διάσταση, αυτή που οι άνθρωποι περιγράφουν συμβατικά με τον όρο αιωνιότητα.

Στο ξεκίνημα μιας νέας ζωής μέσα στις λόγχες και στις φλόγες του «Τελευταίου Πολέμου» κατανόησα για πρώτη φορά ξεκάθαρα πως η Αγάπη είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά ανάμνηση, όπως θα’ λεγε κι ο Πλάτωνας. Και μόνο αν οι ψυχές την ανασύρουν αμοιβαία από τα βάθη, σηκώνοντας η μια τον πόνο της άλλης, θα καταφέρουν να φτάσουν σε εκείνο τον ασώματο έρωτα, που είναι ό,τι εγγύτερο προς την ύπαρξη της θειότητας, μπορεί να μας αποκαλυφθεί.

Με λίγα λόγια, σώθηκα από … θαύμα! Γιατί μόνο από θαύμα σωζόμαστε. Αυτή είναι η ομορφιά.

Σύντροφοι κι αδέρφια, η «ρόδα» δεν γυρίζει έτσι!

Η «ρόδα» του Καμίνη λειτούργησε στην εντέλεια. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο ποτέ να γυρίσει αλλά στήθηκε για να λειτουργήσει ως «πιάτο» επικοινωνίας με τους εξωγήινους. Διαδώστε…

Το παραπάνω «σενάριο συνομωσίας» έπεσε στο τραπέζι από γνωστό δημοσιογράφο της τηλεόρασης κι ενώ είχαμε καταναλώσει ήδη τρία καραφάκια τσίπουρο «Βασιλιάς», για το οποίο όμως έχω να πω ότι δεν τιμά το όνομά του. Γελάσαμε όλοι στην παρέα, για ακόμη μια φορά, με τα αδιέξοδα στα οποία βρισκόμαστε. Η ειρωνεία είναι εκτονωτική μεν, αλλά μέχρις εκεί…

Με αφορμή αυτή τη χαλαρή στιγμή, σκέφτηκα να γράψω αυτές τις γραμμές για να το πάω και λίγο παραπέρα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, η «ρόδα» στην πλατεία Συντάγματος που δεν γύρισε ποτέ, ήταν αυτό που ένας αρχαίος μάντης θα αποκαλούσε «κακό οιωνό». Και δεν κάνω καθόλου πλάκα.

Τα όσα κωμικοτραγικά συνέβησαν με το θέμα της «ρόδας», είναι μια μικρογραφία της κακοδαιμονίας που ρημάζει αυτό τον τόπο. Ακόμα και οι καλύτερες ιδέες «καίγονται» στην υλοποίηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, γιατί έχουμε όλοι μια «μεγάλη ιδέα» για τον εαυτό μας, τη στιγμή που είμαστε παντελώς ανίδεοι για την πραγματικότητα γύρω μας.

Ο Καμίνης ήθελε να δείξει κάτι διαφορετικό κι εντυπωσιακό για τα Χριστούγεννα. Ως εδώ καλά. Θεμιτό για ένα Δήμαρχο, ο οποίος μάλιστα θέλησε να βάλει και υποψηφιότητα για να συγκαταλέγεται μεταξύ των 10 καλύτερων Δημάρχων του κόσμου όλου! Αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Από τη μια έχει υπηρεσίες που επηρεάζονται από μικροσυμφέροντα ή και μεγαλύτερα συμφέροντα, έχει γραφειοκρατία, έχει πολυνομία, διαγωνισμούς, προσφυγές και πάει λέγοντας.

Με όλα αυτά, ήταν αδύνατον η «ρόδα» να γυρίσει μέσα στα Χριστούγεννα. Προσπάθησε λοιπόν να τα κάνει «by pass» αλλά με αυτοσχεδιασμούς στο «γόνατο», τη στιγμή μάλιστα που έπεσε πάνω σε μια εταιρεία που τα γραφεία της ήταν κλειστά, λέει, τα Χριστούγεννα και δεν μπορούσε να βγάλει τις πιστοποιήσεις. Και το σημαντικότερο όλων, έπεσε σε μια εταιρεία που έστησε τη «ρόδα» πάνω σε κάτι ξύλινα «πασαλάκια»!!!

Το ό,τι όλα πήγαν στραβά, είναι το σοβαρό θέμα που έχει η χώρα. Έχει μια πολιτική τάξη που ναρκισσεύεται μπροστά στον καθρέπτη της, όταν επίλεκτα και προβεβλημένα μέλη της δεν είναι στην πραγματικότητα ικανά να «μανατζάρουν» ούτε περίπτερο. Έχει ένα δημόσιο που οι τροχοί της μηχανής του είναι σε πλήρη αδράνεια και θέλουν συνεχές «λάδωμα» για να κινηθούν, όχι προς το γενικό δημόσιο συμφέρον αλλά προς επιμέρους συμφέροντα. Έχει κι έναν ιδιωτικό τομέα που κοιτάζει πώς να βγάλει «από τη μύγα ξύγκι» κι αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με τη λογική της «αρπαχτής».

Μέσα σε αυτό το παζλ, μπορεί σήμερα να αλλάζει ο χρόνος, αλλά μάλλον είναι ο μόνος που αλλάζει. Όλα τα υπόλοιπα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα. Η «ρόδα» μένει ακίνητη! Η πολιτική τάξη θα συνεχίζει το «σωτήριο έργο» της, το δημόσιο θα συνεχίζει τις «αφαιμάξεις» πολύτιμων πόρων και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα συνεχίζει να «επιχειρεί» με όρους «φαρ ουέστ».

Θα συνεχίσουν να ανακυκλώνονται τα ίδια και τα ίδια μέσα σε μια κοινωνία που θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αφασία, να έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά της να σκέφτεται λογικά και να εξαντλεί την πολιτική συμμετοχή της στις συνελεύσεις των πολυκατοικιών για το αν θα μπει ή όχι πετρέλαιο στη δεξαμενή.

Τι μπορεί να γίνει; Με κάθε ειλικρίνεια σας λέω πως δεν ξέρω.Νομίζω πως ζούμε στο ιστορικό μεταίχμιο που είναι πιο χρήσιμο να λέμε ο καθένας τη δική του βαθιά αλήθεια, ακόμη κι αν πρόκειται για την άγνοιά μας, παρά να έχουμε δανεικές «έτοιμες απαντήσεις», που μας έχουν πάει βήμα – βήμα από το κακό στο χειρότερο. Ίσως είναι η ώρα των μεγάλων ερωτηματικών.

Ούτε τελείες, ούτε κόμματα. Ερωτηματικά παντού! Ίσως είναι η ώρα μιας μεγάλης συζήτησης, χωρίς διαμεσολαβητές. Το διαδίκτυο και τα social media παρέχουν πρωτόγνωρες δυνατότητες και εργαλεία για μια πολιτική συμμετοχή νέου τύπου. Μιας μεγάλης συζήτησης για όλα και από την αρχή. Για το τι είμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.

Τι σημαίνει Ελλάδα και Έλληνες σήμερα; Είμαστε Δύση; Είμαστε Ανατολή; Μήπως είμαστε αιώνια καταδικασμένοι στον διχασμό; Έχουν νόημα αυτές οι ερωτήσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; Αλλά μήπως και το μόνο “φάρμακο” για τη σύγχυση είναι η σύνθεση μιας ταυτότητας;

Αν με το καλό καταλήγαμε σε κάποια στέρεα συμπεράσματα για το «τι είμαστε», τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και το τι μπορούμε να γίνουμε. Αλλά να συζητήσουμε χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού, χωρίς στερεότυπα και πάνω απ’ όλα χωρίς τις δανεικές «έτοιμες απαντήσεις» που αποδείχθηκαν «πουκάμισα αδειανά». Η πρόοδος είναι πρωτίστως διεύρυνση της αντίληψης, της φαντασίας αλλά και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Ας δοκιμάσουμε. Και που ξέρεις; Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Μια ελεύθερη συζήτηση πάντα βοηθάει στο να γινόμαστε περισσότερο δημιουργικοί, διορατικοί και έξυπνοι από τους ανόητους ξερόλες που έχουμε υπάρξει, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος. Ίσως με τα ερωτηματικά να καταλήξουμε σε ένα «θαυμαστικό». Για να γράψουμε με ενθουσιασμό την επόμενη παράγραφο.

Καλή μας χρονιά, σύντροφοι κι αδέρφια!

Μπουραζάνι Ηπείρου: Εμπειρία «γείωσης» σ’ ένα κρυμμένο μυστικό της ελληνικής φύσης

Οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί όχι μόνο για να ζήσουμε αλλά για να απολαύσουμε την εμπειρία της ζωής. Αλλά συνήθως αυτό που συμβαίνει είναι να ζούμε την εμπειρία του πώς θα γεμίσουμε τη ζωή μας από υποχρεώσεις και πώς θα την αδειάσουμε από χρόνο ποιοτικό, δηλαδή χρόνο αφιερωμένο στον εαυτό μας και τις πραγματικές του ανάγκες. Είναι πάντα πιο εύκολο να συμβιβαστούμε με κάτι λιγότερο από αυτό που ξέρουμε, έστω και υποσυνείδητα, ότι αξίζουμε να ζήσουμε.

Ωστόσο, όλο και συχνότερα στις καθημερινές συζητήσεις γίνεται αναφορά στη λέξη «γείωση». Όταν υπάρχει ένταση – και υπάρχει μπόλικη στα χρόνια της κρίσης και σε όλα τα επίπεδα – τότε αυτή θα πρέπει κάπου να διοχετευθεί, να γειωθεί. Πόσοι πραγματικά ξέρουνε όμως τι μπορεί να σημαίνει «γείωση», όταν την αποζητούν στη καθημερινότητα τους;

Κλεισμένοι σε ηλεκτρονικά «δωματιάκια» βλέπουμε εικόνες ομορφιάς και ψάχνουμε τη γείωση που δε θα έρθει ποτέ αν δε βρεθούμε στο κατάλληλο μέρος. Ένα κατάλληλο μέρος είναι σχεδόν πάντα ένα «κρυμμένο μυστικό» της ελληνικής φύσης κι ευτυχώς από αυτά έχουμε ακόμη κάποια.

Σκεφτείτε το λίγο. Είναι όμορφο ένα ελάφι στη τηλεόραση και στα βιντεάκια του youtube, αλλά πόσο συγκλονιστικό είναι να κοιτάζεστε από κοντά; Πόσο οξυγόνο μπορεί να κάνει το σώμα σου να ζαλιστεί και πόση ευφορία να νιώσεις μυρίζοντας τον αέρα, τη γη, τα δέντρα;

Η εμβληματική μορφή της ρωσικής λογοτεχνίας, ο Λέων Τολστόι το είχε πει με το δικό του μοναδικό λογοτεχνικό τρόπο: «Και συνειδητοποίησα ότι είμαστε πράγματι τρελοί. Εγώ πάντως ήμουν. Είναι αλήθεια ότι το πουλί δημιουργήθηκε για να μπορεί να πετάει, να μαζεύει τροφή και να φτιάχνει τη φωλιά του και όταν βλέπω ένα πουλί να κάνει αυτά τα πράγματα, ευφραίνεται η καρδιά μου. Τα κατσίκια, οι λαγοί και οι λύκοι δημιουργήθηκαν για να τρώνε, να πολλαπλασιάζονται και να ταΐζουν τις οικογένειές τους και όταν τα κάνουν αυτά είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είναι ευτυχισμένα και οι ζωές τους έχουν νόημα.».

Με το δικό του μοναδικό τρόπο το είπε και ο Αμερικανός φιλόσοφος, φυσιοδίφης, συγγραφέας και ποιητής Henry David Thoreau «όλα τα καλά πράγματα είναι άγρια και ελεύθερα».

Για να ζήσουμε μια ζωή ελεύθερη και με νόημα, αναζητούμε τη «γείωση». Αναζητούμε να βγάλουμε από μέσα μας τoν “ηλεκτρισμό” και την ένταση που υπάρχει και που ξέρουμε πως μπλοκάρει τη δημιουργικότητά μας και πως λειτουργεί αυτοκαταστροφικά. Πολλές φορές όμως δεν συνειδητοποιούμε το προφανές. Μόνο η γη μας γειώνει. Τα βουνά, το οξυγόνο, η φύση, η ηρεμία, ο ουρανός με άστρα και όχι με φωτορύπανση. Η γη. Εκεί που όλα είναι αλλιώς. Εκεί που δεν έχει καμιά σημασία να κοιτάς τι ώρα θα βγεις, αλλά τι ώρα θα μπεις σε ένα κατάλυμα που δεν θα χαρίζει πολυτέλεια αλλά ζεστασιά και απλότητα. Εκεί που μπορείς να νιώσεις πως δεν είσαι μόνος γιατί μοιράζεσαι είτε με φίλους, είτε με αγνώστους μια εμπειρία, η οποία με ουσιαστικό τρόπο «γράφει» μέσα σου.

Οι άνθρωποι στο παρελθόν είχαν μια ιδιαίτερη αγάπη για το χώμα και τη γη και καθήμενοι στο έδαφος αισθάνονταν πως έρχονται σε επαφή με μια ζωοδότρια δύναμη. Ήταν καλό για το δέρμα τους να αγγίζει τη ιερή γη και γι’ αυτό έβγαζαν τα παπούτσια τους για να περπατήσουν με τα γυμνά τους πόδια πάνω της. Η επαφή με Γη ήταν για αυτούς καταπραϋντική, ενδυναμωτική και θεραπευτική. Ευτυχώς υπάρχουν «κρυμμένα μυστικά» της ελληνικής φύσης στα οποία μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο σήμερα.

Και για να μη μείνουμε στη θεωρία, οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το Γεωπάρκο, στο Μπουραζάνι της Ηπείρου, ένα κρυμμένο μυστικό της ελληνικής φύσης που το ανακαλύπτουν σταδιακά όλο και περισσότεροι, σχεδόν πάνω στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Πρόκειται για μια περιοχή μοναδικού φυσικού κάλλους στην οποία η οικογένεια Τάσσου έχει αναπτύξει μια σημαντική επένδυση σε μια έκταση 2050 στρεμμάτων όπου φιλοξενούνται 800 ζώα. Η ζεστή φιλοξενία στο ξενοδοχείο του πάρκου, η αμεσότητα της επαφής με τη φύση, η «γείωση» που αυτή προσφέρει, αναδεικνύουν την περιοχή σε τουριστικό προορισμό και μάλιστα 12μηνης διάρκειας, με αξιώσεις να κερδίσει και μεγάλες ευρωπαϊκές τουριστικές αγορές στο άμεσο μέλλον.

Οι σχεδιαζόμενοι αυτοκινητόδρομοι στην ευρύτερη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων με χρηματοδότηση της Ε.Ε. θα δημιουργούν άνετη προσβασιμότητα, οπότε το Ντουμπρόβνικ θα απέχει μόλις 5 ώρες και η Τεργέστη 9 ώρες.

Η μοναδικότητα είναι το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα στη σύγχρονη παγκόσμια τουριστική αγορά. Όπως λέει ο Γιώργος Τάσσος «δεν κάνουμε απλό τουρισμό, προσφέρουμε υπηρεσίες ενός τουρισμού εμπειρίας. Από τις δραστηριότητες στη φύση μέχρι τη γαστρονομία».

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

Καλή «γείωση»!

Αλέξης Τσίπρας: απόδραση από την κυβέρνηση ή από την ευρωζώνη;

«Ρεπορτάζ των Times και του BBC, το οποίο η κυβέρνηση Μέι δεν κατόρθωσε να αντικρούσει, αναφέρει ότι δεν υπήρχε και συνεχίζει να μην υπάρχει σχέδιο υλοποίησης του Brexit στη βρετανική κυβέρνηση. Η Ελλάδα δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Επειδή όλα είναι πιθανά κι επειδή αυτά που έγιναν φέτος φάνταζαν απίθανα πέρυσι, είναι καλό η χώρα να έχει στο συρτάρι λεπτομερές σχέδιο, σε περίπτωση π.χ. νομισματικής αναταραχής».

Αυτά -μεταξύ άλλων- έγραψε μέσα στη βδομάδα στην «Αυγή» ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης. Δεκαπέντε μέρες νωρίτερα, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου δήλωνε στον Αθήνα 9.84 ότι στην Ευρώπη έρχονται θύελλες και γι’ αυτό η Ελλάδα χρειάζεται Plan B. Στο πλαίσιο αυτό, αποφαινόταν πως αν μια μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση ξεκινήσει από την Ιταλία, «θα πρέπει να κρυφτούμε πίσω από μια μεγάλη χώρα, όπως η Ιταλία, και να φύγουμε μαζί, διότι αν φύγουμε μόνοι μας, θα βρεθούμε και πάλι στο μάτι του κυκλώνα».

Θα μπορούσε ασφαλώς να υποθέσει κανείς πως αυτοί οι τόνοι δεν είναι παρά μια συνήθη επικοινωνιακή «ποζεριά» από εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος και πως η «δραματοποίηση» είναι αναπόφευκτη όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Ωστόσο έχει σημασία το γεγονός πως ο συνήθως «ψύχραιμος» υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος απεφάνθη στην ομιλία του στο Ελληνο-Αμερικανικό Επιμελητήριο πως «Η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη, όσο ήταν και το καλοκαίρι του ‘15».

Τι τρέχει λοιπόν;

Από τον Σεπτέμβρη του 15 και μετά, το κυβερνητικό αφήγημα πέρασε από το «σκίσιμο των μνημονίων» στην «ελάφρυνση του χρέους». Παρά τη στήριξη του ελληνικού αιτήματος από τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ, οι Ευρωπαίοι «κάνουν τους Γερμανούς». Προφανώς δεν είναι λίγο το γεγονός πως ακόμη και ο αντιπαθής κ. Ντάισενμπλουμ έχει αποδεχθεί την ανάγκη να γίνει κάτι με το ελληνικό χρέος, παρ’ όλα αυτά στην Ευρώπη γίνεται αυτό που θέλει ο Σόιμπλε. Οπότε κάθε συζήτηση έχει μετατεθεί για μετά τον «εκλογικό κύκλο» σε Γαλλία και Γερμανία.

Κατά συνέπεια η ελληνική κυβέρνηση καλείται να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος χωρίς να έχει πάρει το παραμικρό σε σχέση με το βασικό αφήγημά της. Καλείται δε, εξαιτίας των γνωστών διαφωνιών ΔΝΤ – Ε.Ε, να νομοθετήσει από τώρα νέα μέτρα ύψους 4,2 δισ. ευρώ για μετά το 2018 ή τουλάχιστον την πολιτική συμφωνία για ένα τέτοιο πακέτο παρεμβάσεων. Το ζήτημα μπαίνει στο τραπέζι από το ΔΝΤ, με την Αθήνα να αρνείται και να αφήνει ανοικτό ακόμα και το ενδεχόμενο και πολιτικών εξελίξεων εάν οι δανειστές της χώρας επιμείνουν. «Καμία κυβέρνηση δεν θα δεχόταν τέτοιο πακέτο» σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, σύμφωνα με τον οποίο «θα ήταν αντιδημοκρατικό να συμφωνηθούν από τώρα νέα μέτρα για το 2019, δεδομένου ότι πρόκειται για έτος εκλογών και δεν μπορεί να δεσμεύσει η σημερινή κυβέρνηση την επόμενη.».

Μήπως, λοιπόν, γίνεται ρεαλιστικό το σενάριο της «μεγάλης απόδρασης» από την κυβερνητική εξουσία του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης;

Κάθε φορά που επανέρχεται αυτό το σενάριο, ως αιτία προβάλλεται ότι τα μέτρα ξεπερνούν τα όρια αντοχής της κυβέρνησης. Όμως το μέγεθος «όρια αντοχής» είναι σχετικό και μεταβαλλόμενο.

Το κυβερνών κόμμα έχει ήδη απωλέσει μεγάλο μέρος της επιρροής του και είναι σε διαδικασία ραγδαίας «πασοκοποίησης», δηλαδή ραγδαίας απώλειας δημοσκοπικών ποσοστών που θυμίζουν την πολιτική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ από τα υψηλά του 44% του 2009 στα χαμηλά κάτω από 10% την τελευταία διετία. Το δεδομένο αυτό υπάρχει ανεξάρτητα από τη νέα αξιολόγηση. Ακόμη και αν αφαιρέσει όλους τους άλλους παράγοντες και κρίνει αποκλειστικά με το κριτήριο των δημοσκοπικών επιδόσεων, ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι αν πάει τώρα σε εκλογές για να φορτώσει το 4ο μνημόνιο στον Κ. Μητσοτάκη, θα καταγράψει και εκλογική κατάρρευση και πολιτική φυγομαχία ταυτόχρονα. Ο ίδιος θα έχει τελειώσει πολιτικά, ο δε ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από το σκορ που θα κάνει στις εκλογές, θα έχει μεσοπρόθεσμα την τύχη όχι του ΠΑΣΟΚ αλλά ακόμη χειρότερα της ΔΗΜΑΡ.

Ο Αλέξης Τσίπρας διαχειρίζεται ένα και μόνο πολιτικό κεφάλαιο: την έξοδο από το τούνελ. Αφού η αριστερή κυβέρνησή του υποχρεώθηκε κατά τη δική της αφήγηση να υπογράψει μνημόνια και μέτρα που δεν πιστεύει για να αποφευχθούν τα χειρότερα, μόνο μία νομιμοποίηση μπορεί να διεκδικήσει: ότι «στο τέλος της μέρας» αυτό θα οδηγήσει τουλάχιστον σε κάποιου είδους έξοδο από το τούνελ. Παρόλο λοιπόν που, έχοντας εισέλθει σε ταραχώδεις καιρούς, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει οποιαδήποτε εξέλιξη, οι συντριπτικά μεγαλύτερες πιθανότητες είναι το «Ναι σε όλα» στις απαιτήσεις των δανειστών. Με την ελπίδα ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, η εκκίνηση της συζήτησης για τα μεσοπρόθεσμα, η είσοδος των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και η -έστω και ασθενική- έξοδος από τον κύκλο της ύφεσης από το 2017, θα αλλάξουν το κλίμα και θα «υποστηρίξουν» την αφήγηση ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο.

Εναλλακτικά, αν ενσκήψει μείζων ευρωπαϊκή αναταραχή, πιθανότατα θα ανέβει στη σκηνή ένα άλλο έργο: Η απόδραση όχι του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση αλλά της Ελλάδας από την Ευρωζώνη! Αλλά αυτό το σενάριο ισοδυναμεί με ένα γενναίο πολιτικό restart για όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Αν τέτοιες εξελίξεις προκληθούν με ευθύνη άλλων, τότε θα έχει πιθανότατα και ο Αλέξης Τσίπρας μια δεύτερη ευκαιρία: είτε να αποδειχτεί καλός μάνατζερ μιας τέτοιας «απόδρασης», είτε να κρυφτεί αξιοπρεπώς πίσω από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας…

Κοινοποιήστε:

Κοινοποιήστε:

Κοινοποιήστε:

Κοινοποιήστε:

Κοινοποιήστε: