Άρθρα συντάκτη: Editorial Team

Tik…tak… Boom!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜία από τις πιο συνετές  φωνές  της  σύγχρονης ιστορίας, ο τελευταίος  Σοβιετικός ηγέτης και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ,  βγήκε πρόσφατα για να χτυπήσει το «καμπανάκι του κινδύνου»  να βρεθεί ο κόσμος μέσα σε μια πολεμική περιπέτεια με άγνωστη έκβαση.

Η ανθρωπότητα ζει ακόμη στην «εποχή των σπηλαίων». Γι αυτό και κινδυνεύει τόσο άμεσα,  να ξαναγυρίσει κυριολεκτικά στα σπήλαια,  είτε μετά από έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο,  είτε λόγω των δραματικών κλιματικών αλλαγών που ήδη αφανίζουν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη, είτε και από τα δύο μαζί όπως, δυστυχώς, μπορεί να αποδειχθεί και το πιο πιθανό.

Αν δεν βγούμε άρον – άρον από τα «σπήλαια» του εγωισμού μας, αν δεν πούμε όλοι μας ένα μεγάλο από καρδιάς  «ΝΑΙ» σε μια Νέα Αρμονική Ισορροπία με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με τη φύση και τον πλανήτη, έχω αρχίσει να πιστεύω πως τα παιδιά μας δεν θα προλάβουν να γεράσουν.

Όσοι νομίζουν αφελώς πως θα είναι ασφαλείς στα «σπήλαια» του εγωισμού τους – «κάστρα» με security, offshore, πλάκες χρυσού, κλπ – θα δοκιμάσουν την οδυνηρή έκπληξη πως στοιχημάτισαν υπέρ της λάθους πλευράς,  την πιο λάθος στιγμή για την ανθρώπινη ιστορία.

«Αγάπη για κάθε τι που ανασαίνει πάνω στη γη», έγραψε πριν μερικές μέρες στο facebook του Κύκλου Αλληλεγγύης   και με όλο τον επαναστατικό ρομαντισμό της,  ένα «πνευματικό παιδί» της iDialogue , η ταλαντούχα νέα λογοτέχνης και δημοσιογράφος,   Γεωργία Δρακάκη.

Διαβάζοντας το post  αυτό,  με γύρισε  στη δική μου νεότητα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Μου θύμισε όταν μαζί με τη σύντροφό μου και τότε και σήμερα, Έφη Ασημακοπούλου ,  ενθουσιαζόμασταν με τους στίχους από την «Ενδοχώρα» του Ανδρέα Εμπειρίκου: «Όλα στη γη θέλουν αγάπη και στοργή/ Τα πάντα μοιάζουν στη βαθύτερη πηγή τους…».

Τότε ,  το «τικ ….τακ» συλλαμβανόταν μόνον ως  μακρινή βοή από τη διαρκή ευαισθησία του ελευθεριακού και εναλλακτικού πνεύματος, το οποίο εκφραζόταν με τις πρώτες πολιτικές απόπειρες οργάνωσης ενός κινήματος κοινωνικής οικολογίας. Στοίχημα ανοιχτό ακόμη…

Με τα μάτια του σήμερα,  η Γεωργία  – σε μια μεταγενέστερη και γι αυτό πιο επείγουσα «ποιητική αποκάλυψη» –  βλέπει τα «λύτρα» που πρέπει να πληρώσει η ανθρώπινη αλαζονεία,  για να σωθεί ο κόσμος. Για να έχει το δικαίωμα να γεράσει η γενιά της και οι επόμενες γενιές!

Δεν πρόκειται πλέον για μια μάχη πολιτικών ή/και θρησκευτικών ιδανικών. Είναι μάχη για τη ζωή αυτή καθ’ αυτή. Για μια κοινωνία του ζώντος. Με τα λόγια του Ραούλ Βανεγκέμ:«Φαντάζομαι σαν μέσα από μια ξαφνική αναλαμπή – ένα σημείο συγχώνευσης όπου οι αισθήσεις και η συνείδησή τους φωτίζουν ξαφνικά τους δαιδάλους του λαβυρίνθου μας, τοποθετώντας μας στο κέντρο, στο σημείο όπου ακριβώς η ατομική μας θέληση για ζωή ανακαλύπτει την πηγή της σε μια συλλογική θέληση για ζωή».

Βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή στην οποία πρέπει να αποκτήσουμε μια νέα θεώρηση για τη ζωή, τον κόσμο και τη θέση μας μέσα σε αυτόν. Ένα είδος Νέου Διαφωτισμού που θα έχει σε προτεραιότητα την Ορθή Πράξη, με  θεμελιώδεις αρχές την αγάπη, την αλληλεγγύη, τη φιλία, την αλληλοβοήθεια. Μια αληθινή επανάσταση που θα αγγίξει όλους τους τομείς της ζωής, ακριβώς για να μπορέσει και να τη σώσει.

Είναι η στιγμή να αγαπήσουμε. Πρωτίστως, τα ίδια τα παιδιά μας.  Δυνατά κι αληθινά. Δεν τους αξίζει το καλύτερο; Το  καλύτερο δεν είναι το «παιχνίδι εξουσίας» που μπορεί να αποδειχθεί ολέθριο. Το καλύτερο για τα παιδιά μας, είναι μια ζωή γεμάτη «όμορφα και λαμπερά πράγματα», μέσα σε ένα κόσμο δίκαιης ελευθερίας για όλους και με «αγάπη για ό,τι ανασαίνει πάνω στη γη».

Τικ… Τακ… Τικ…. Τακ…

#mazi: Ελλήνων Ευρώπη!

we are all GreeksΟι Έλληνες πολιτικά, είμαστε αναρχικοί. Μπορεί να σαχλαμαρίζουμε με τα περί δεξιάς, κέντρου και αριστεράς, όμως κατά βάθος είμαστε αναρχικοί. Δεν μας αρέσει να έχουμε κάποιον πάνω από το κεφάλι μας και να μας λέει τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.   Αλλά αυτό τον έμφυτο  αναρχισμό μας,  τον εκδηλώνουμε με  το να είμαστε και αθεράπευτα εξουσιομανείς, με τη λογική πως  «αν κάποιος πρέπει να είναι το Αφεντικό, ας είμαι εγώ».

Το μεγαλύτερο μέρος του αρχαίου και σύγχρονου βίου μας,  το περάσαμε μέσα σε αυτή την υπαρξιακή αντίφαση. Αναρχικοί,  σε ένα διαρκές “power game”.  Από την αρχαία αγορά  μέχρι την Ιερά Σύνοδο και από τα δεκαπενταμελή μαθητικά συμβούλια μέχρι την πρωθυπουργία. Είναι στη φύση μας.

Διαχρονικά, όταν αυτός ο έμφυτος αναρχισμός  συναντά το φιλότιμο και μια επιδίωξη με αληθινά ανώτερο ηθικό περιεχόμενο, τότε δημιουργούμε μεγάλες τομές μέσα στην ιστορία. Έτσι  αναδείξαμε σπουδαίους στρατηγούς αλλά και σπουδαίους πολιτικούς. Δεν γράφω ονόματα, τα ξέρουμε όλοι. Σπουδαίο πολιτικό πάντως, έχουμε να δούμε πολλά χρόνια να βγαίνει στην «Αρένα».

Σπουδαίος πολιτικός είναι αυτός που κοιτάζει την πραγματικότητα όχι για να συνθηκολογήσει μαζί της,  αλλά για να την αλλάξει  προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων. Όποιοι κι αν είναι οι λίγοι, όσο ισχυροί κι αν είναι.  Σπουδαίος πολιτικός είναι αυτός που βλέπει πιο μακριά από αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι,  μπορεί να σχεδιάζει  αυτό που δεν υπάρχει ακόμη και έχει την αποφασιστικότητα  να το καθιστά εφικτό. Σπουδαίος πολιτικός είναι αυτός που διαλέγει τη σωστή θέση στη σωστή στιγμή και το πετυχαίνει διότι μπορεί να αφουγκράζεται  τη «σοφία του πλήθους».

Αυτό λοιπόν που θα κρίνει κατά πόσο ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σπουδαίος πολιτικός που μας έλειψε τα χρόνια του μαρασμού και της υποτίμησης,  είναι η σταθερή και αταλάντευτη προσήλωσή του στην εκπροσώπηση  των πολλών και όχι των λίγων. Όσο αδύνατο κι αν  φαίνεται σήμερα,  μέσα στην «Σκοτεινή Ήπειρο» του δημοσιονομικού  ολοκληρωτισμού και της λιτότητας. Η  αταλάντευτη προσήλωση στη δημοκρατική αρχή είναι η μόνη ρεαλιστική πολιτική  που μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την Ευρώπη.

Η Ελλάδα ξαναγίνεται φάρος,  μέσα στο πυκνό σκοτάδι του αποχαλινωμένου ναρκισσισμού της βορειοευρωπαικής ελίτ. Οι λαοί της Ευρώπης (και όχι μόνο) το διαισθάνονται, το βλέπουν και νιώθουν την ανάγκη να είναι … #mazi.

Η Ιστορία έσπρωξε μπροστά την Ελλάδα,  γιατί η Ελλάδα  μπορεί να σπρώχνει μπροστά την Ιστορία. Απέναντι στον εφιάλτη ενός νέου ολοκληρωτισμού, μιας Γερμανικής Ευρώπης, οι Ευρωπαίοι πολίτες  ξαναδίνουν νόημα στο ευρωπαϊκό όνειρο του «Μαζί»,  αναφωνώντας «We are all Greeks now». Η  Ελλάδα  ως σύμβολο της δημοκρατίας και ο λαός της ως σύμβολο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ήδη κερδίζουν. Κι όχι μόνο για μας. Για όλους!

ΥΓ1: To τελευταίο επί γης χριστιανικό ευαγγέλιο έχει τον τίτλο «Αλληλοβοήθεια». Το έγραψε ένας Αναρχικός Πρίγκιπας, με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Ο Πρίγκιπας Πέτρος Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν (στις  8 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 94 χρόνια από το θάνατό του) ήταν εξέχων Ρώσος θεωρητικός ενός ειρηνόφιλου και συνεργατικού αναρχισμού, πνευματικής δύναμης και  ηθικής ευγένειας. Η οξυδερκέστατη παρατήρηση που έκανε, κόντρα στο κυρίαρχο «πνεύμα» των επιγόνων του Δαρβίνου,  είναι πως η αλληλοβοήθεια εξηγεί την εξέλιξη των ειδών και όχι η αλληλοεξόντωση. Μέσα στην εξέλιξη, σύμφωνα με τον Πρίγκιπα Κροπότκιν, δεν σώζεται ο πιο ισχυρός.  Σώζεται αυτός που έχει φίλους.

ΥΓ2:  H Apple  αξίζει 3,5 φορές το ελληνικό ΑΕΠ. Δεν μας δανείζει τα λεφτά της «γέφυρας» του Βαρουφάκη  η φίλη μας,   να αλλάξουμε την Ευρώπη μια ώρα αρχύτερα;   Τι καλύτερη παγκόσμια καμπάνια για το iPad Air 2, το οποίο λανσάρεται  με το σλόγκαν “Change is in the Air!”.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Αποκάλυψη Τώρα: Βγαίνουν ονόματα Γερμανών και συνεργατών τους!

apocalypse_now_sunset_poster_by_yugy5-d70unee Στην «Τέχνη του Πολέμου» ο Σουν Τσου λέει: «η γραμμή ανεφοδιασμού είναι ζωτικής σημασίας, όσο η καρδιά για τη ζωή του ανθρώπου». Το σημειώνω πρώτο καθώς έχει συμβολική αλλά και ουσιαστική σημασία το γεγονός πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εδρεύει στην Φραγκφούρτη. Το «ευρωπαϊκό χρήμα» είναι υπό τον πλήρη γερμανικό έλεγχο, υπακούει μόνον σε γερμανικές εντολές και θα χρησιμοποιηθεί ως «πάντσερ» στη γερμανική «αντεπίθεση» που έχει ξεκινήσει να εκδηλώνεται τις τελευταίες 72 ώρες.

Είναι κάτι περισσότερο από ξεκάθαρη η γερμανική πρόθεση να κατασταλεί εν τη γενέσει της η «ελληνική αντίσταση» που εκδηλώθηκε στον ευρωπαϊκό γύρο επαφών Τσίπρα – Βαρουφάκη, προκειμένου να μην μεταδοθεί η «φωτιά» στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό Νότο. Οι Γερμανοί ανησυχούν καθώς μετά τα «φαινόμενα» ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και Podemos στην Ισπανία, η λοιπή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (Ρέντσι και Ολάντ) αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως κινδυνεύει να εκλείψει ιστορικά (όπως το ΠΑΣΟΚ) και αργά ή γρήγορα θα πάρει τις αποστάσεις της από την «παράνοια» της λιτότητας.

Ο χρόνος όμως πιέζει ασφυκτικά την Ελλάδα και οι Γερμανοί το ξέρουν καλύτερα από όλους. Έχοντας τα κλειδιά του «θησαυροφυλακίου» κάνουν στην πραγματικότητα ό,τι θέλουν. Διακοπή στη ροή χρηματοδότησης από την ΕΚΤ, σημαίνει διακοπή «οξυγόνου» και σβήσιμο της «φωτιάς» που πάει να ανάψει ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκοντας την «αρπαγή της Ευρώπης» από τα γερμανικά χέρια. Οι Γερμανοί λοιπόν δεν μπλοφάρουν…

Όταν βγαίνει η Φινλανδία στις αγορές (προχθές, Τετάρτη) και μαζεύει 1 δισ. ευρώ μέσω δημοπρασίας 5ετών ομολόγων, πετυχαίνοντας αρνητικό επιτόκιο για πρώτη φορά στην ιστορία, είναι σαφές πως οι «ιδιοκτήτες» δεν θα αφήσουν εύκολα να τους πάρουν το «σπίτι» αυτοί, που τους έχουνε μέχρι και σήμερα για «ενοικιαστές». Ο Τσίπρας το είπε πολύ ωραία αυτό. Αλλά δεν παύει να είναι μια ηθικού περιεχομένου επισήμανση μέσα σε μία απολύτως διεφθαρμένη Ευρώπη που μόνο «το χρήμα μιλάει». Η ηθική παρακμή της Ευρώπης είναι τέτοιας έκτασης που όχι μόνο η επισήμανση του Τσίπρα αλλά και η εξίσου ηθική παραίνεση του Ομπάμα «δεν μπορείς να συνεχίσεις να ξεζουμίζεις χώρες που βρίσκονται σε ύφεση», κάνουν τους Γερμανούς να «λύνονται στα γέλια», πίσω από τη μάσκα με το βλοσυρό ύφος της Καγκελαρίου Μέρκελ και του Δόκτορος Σόιμπλε.

Για την Ελλάδα δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Άπαξ και μπήκαμε πρώτοι στο «χορό», τώρα πρέπει να «χορέψουμε». Έξυπνα όμως. Τα επιχειρήματά μας πρέπει να έχουν νόημα στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Μπροστά λοιπόν στην γερμανική «αντεπίθεση», το σύγχρονο «οχυρό Ρούπελ» μπορεί να είναι μόνο η Δημοκρατία. Στον ωμό εκβιασμό, στις απειλές «ξαφνικού θανάτου» και στο ταπεινωτικό βασανιστήριο του «εικονικού πνιγμού», να δηλώσουμε ξεκάθαρα πως θα τα αντιμετωπίσουμε με δημοκρατικό φρόνημα, συνοχή και ενότητα. Κι αυτό θα πρέπει να είναι το μήνυμα τόσο των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης όσο και της εκλογής νέου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Στρατηγικά σημαντικό είναι να καταστεί σαφές πως η Ελλάδα δεν παραιτείται από τα δικαιώματά της και υπηρετεί με προσήλωση τη δημοκρατική διαφάνεια. Ο Βαρουφάκης, μέσα στην «καρδιά του κτήνους», στο Βερολίνο, όχι μόνο δεν έδειξε δέος αλλά άνοιξε δύο θέματα που έχουν βάθος: το ζήτημα του ναζισμού και το ζήτημα με τις «μίζες» Siemens και Χριστοφοράκου. Το ζήτημα με το ναζισμό, παραπέμπει τόσο στις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις προς την Ελλάδα και το κατοχικό «δάνειο» όσο και στην ελληνική συμφωνία για το «κούρεμα» του γερμανικού χρέους το 1953.

Το ζήτημα Siemens – Χριστοφοράκου, ωστόσο, είναι ακόμη πιο σημαντικό. Στο ζήτημα αυτό, η ελληνική κυβέρνηση έχει στα χέρια της στοιχεία που «δένουν» Έλληνες αξιωματούχους με Γερμανούς ομολόγους τους.

Οι πληροφορίες λένε ότι μέχρι το Eurogroup και τη Σύνοδο Κορυφής θα εκδηλωθεί εντυπωσιακή πρωτοβουλία κυβερνητικών και κρατικών αρχών στο ζήτημα της διαφθοράς η οποία θα αφορά «σεσημασμένους Έλληνες ολιγάρχες» αλλά και πολιτικά πρόσωπα, η οποία θα κάνει πάταγο! Για αυτή την πρώτη ελληνική απάντηση στην εξελισσόμενη γερμανική «αντεπίθεση» και για τα πρόσωπα των οποίων επίκειται η σύλληψη, οι πληροφορίες λένε πως ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έχει ενημερώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα.

Έπεται και συνέχεια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Χωρίς λόγια… χίλιες λέξεις!

Photo-of-the-day-3-2-2015

Αριστερός εκσυγχρονισμός ή «αριστερή παρένθεση»;

images (2)
Τι είναι αυτό που ζούμε; Είναι μια Νέα Εποχή ή πρόκειται απλά για το «κύκνειο άσμα» της Μεταπολίτευσης του 1974;  Όσο παρακολουθούμε  την ακατάσχετη φλυαρία των νέων υπουργών στα «πρωϊνάδικα» του Παπαδάκη και του Καμπουράκη,  δύσκολα μπορεί να υποθέσει κανείς πως πρόκειται για κάτι άλλο από το κλείσιμο του κύκλου της Μεταπολίτευσης και μάλιστα με τρόπο που δεν θα το λες “happy end”. Αξίζει ωστόσο να επιδείξουμε, όλοι οι υπόλοιποι,  την αναγκαία υπομονή που δεν επιδεικνύουν οι  λαλίστατοι νέοι υπουργοί. Να περιμένουμε λίγο ακόμη δηλαδή, προκειμένου να δούμε τη «μεγάλη εικόνα» όπως θα την παρουσιάσει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης.

Ο εκλογικός σεισμός που ανέδειξε κυβέρνηση την Αριστερά συνέβη εξαιτίας του γεγονότος ότι οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες του αστικού πολιτικού συστήματος, βυθισμένες μέχρι το λαιμό στην ανυποληψία, την παραπολιτική και τη διαφθορά,  απέτυχαν να αναγνωρίσουν και πολύ περισσότερο να επιλύσουν προβλήματα στρατηγικού βάθους της χώρας. Οι όποιες τιμητικές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο ευρωπαϊκός «αυτόματος πιλότος» αποδείχθηκε πως είχε ως μόνο «σχέδιο πτήσης»  τη βίαιη πρόσκρουση στο σκληρό έδαφος της μνημονιακής εξάρτησης σε πρώτο χρόνο και μεσομακροπρόθεσμα στη de facto μετατροπή της Ελλάδας σε δορυφόρο της Τουρκίας. Οι καναλάρχες, άλλωστε,  δεν το’ ριξαν τυχαία στα …τούρκικα.

Το πολιτικό σύστημα ασφαλώς υπήρξε αντανάκλαση ενός βαθύτερου και ουσιαστικότερου ιστορικού προβλήματος. Η Ελλάδα πορεύτηκε μέσα στο χρόνο χωρίς ηγέτιδα τάξη. H ελληνική «αστική τάξη» δεν συγκέντρωνε ποτέ τα χαρακτηριστικά μιας ηγέτιδας τάξης με τη δυτική έννοια του όρου και ανά τις εποχές, διαφορετικά τμήματά της, περισσότερο «πιθήκιζαν» με τα εξ Εσπερίας δάνεια (υλικά και άυλα) παρά κατάφερναν να δημιουργήσουν έναν εθνικό και αυτοτελή αστικό πολιτισμό. Όραμα υπήρξε μόνον η «αρπαχτή» και ως μοντέλο «ανάπτυξης» προκρίθηκε η συστηματοποίηση της κοινωνικής αδικίας από τη μια και της  παρασιτικής κατανάλωσης από την άλλη. Μεταπράτες και βουλιμικοί «αεριτζήδες» (από τα «θαλασσοδάνεια» της χούντας  στις  «προβληματικές» της μεταπολίτευσης και από τους  «εθνικούς προμηθευτές» του Σημίτη στις offshore του χρηματοτραπεζικού «πάρτι»)  υποστήριξαν το πολιτικό σύστημα που εξυπηρετούσε τον «λούμπεν» χαρακτήρα τους, κι αυτό με τη σειρά του οργάνωνε την κοινωνική συναίνεση στη βάση των πελατειακών σχέσεων και της εθνικής παρακμής. Το «ψάρι» βρωμάει πάντα από το «κεφάλι» κι όσο αυτό έμενε άθικτο,  περίσσευε η υποκρισία της ενασχόλησης με την «εξυγίανση» της «ουράς».

Το αστικό πολιτικό σύστημα κατέρρευσε οριστικά και αμετάκλητα το 2010 και η λούμπεν «αστική τάξη»  το’ χει σκάσει ήδη. Αυτό που μένει πλέον να αποδειχθεί είναι αν η σημερινή κυβέρνηση της Αριστεράς είναι απλά η τελευταία λέξη  του «επικήδειου» στο δράμα της Μεταπολίτευσης  ή αν πρόκειται για τη ληξιαρχική πράξη γέννησης μιας Νέας Εποχής που δεν έχει την παραμικρή σχέση με το «τουμπανιασμένο πτώμα». Όσο παράξενο κι αν ακουστεί, είναι πλέον ο λαός που οφείλει να αρθεί στο ύψος των ιστορικών ευθυνών της ανύπαρκτης ηγέτιδας τάξης.  Μοιάζει σαν να πρωταγωνιστούμε συλλογικά στο «Μόνος στο σπίτι».  Γι αυτό και είναι πελώρια ιστορική ευθύνη της Αριστεράς να βάλει μπροστά μια συγκροτημένη συλλογική  προσπάθεια αριστερού εκσυγχρονισμού της χώρας  και όχι  ένα απονενοημένο διάβημα «κευνσιανισμού σε μια μόνο χώρα», μέσα σε συνθήκες περικύκλωσης από τον παγκοσμιοποιημένο  ανταγωνισμό.  Στην πρώτη περίπτωση, η ελπίδα πράγματι θα έχει έρθει. Στη δεύτερη … «έχετε γεια βρυσούλες».

Ο αριστερός εκσυγχρονισμός δεν είναι άλλη μια απόπειρα να «γίνουμε Ευρώπη». Ούτε υπάρχει ως προσυσκευασμένη συνταγή στο ράφι κάποιου ιδεολογικού  σούπερ μάρκετ. Είναι αγώνας κι αγωνία εκπροσώπησης κι υπηρεσίας του κοινού καλού.  Είναι διακύβευμα εθνικής βιωσιμότητας, στοίχημα του κατά πόσο μπορούμε να υπάρχουμε ως διακριτή ταυτότητα ανάμεσα σε Δύση κι Ανατολή, με αξιοπρέπεια κι αυτοπεποίθηση. Ο αριστερός εκσυγχρονισμός  είναι το πραγματικό περιεχόμενο που παίρνει η προτεραιότητα της πολιτικής σήμερα, στο βαθμό που θέλει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και όχι να διαφύγει στις ψευδαισθήσεις. Γι αυτό και πρέπει να  νοείται σαν μια διαρκής πορεία μετασχηματισμού μέσα από βαθιές μεταρρυθμίσεις στο κράτος, την οικονομία, τους κοινωνικούς θεσμούς και τις μεταξύ τους σχέσεις. Ο  αριστερός εκσυγχρονισμός θα πρέπει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την εθνική επιβίωση μέσα σε έναν ανοιχτό κόσμο με όρους υπεροχής και όχι σαν παρίας με μονίμως απλωμένο το χέρι. Αυτό σημαίνει αναστροφή της φθίνουσας πορείας της χώρας μέσα στον διεθνή καταμερισμό, απαιτεί γενναία παραγωγική προσπάθεια, προηγμένη τεχνογνωσία και τεχνολογία, ριζική θεσμική εξυγίανση και ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο σε ουσιαστικές  δεξιότητες και όχι σε τυπικά προσόντα.

Θα περιμένω λοιπόν να δω τη «μεγάλη εικόνα»  από τον Αλέξη Τσίπρα στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης που υποσχέθηκε να φέρει την ελπίδα. Θα περιμένω να ακούσω το σχέδιο ανατροπής της κραυγαλέας  ανισότητας ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, που έχει ως αποτέλεσμα την οικονομική  καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση της Ελλάδας. Θα περιμένω να δω πως θα οργανωθεί πολιτικά η σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα, γραφειοκρατικές δομές και «αόρατα» κέντρα αποφάσεων που επιδιώκουν την αναπαραγωγή του υπάρχοντος και πολεμούν λυσσαλέα τη στροφή στο μέλλον. Θα περιμένω να δω πρωτοβουλίες  για  την άνθηση της ελεύθερης δημιουργικότητας και της καινοτομίας, όπως και για  τη διάχυση μιας νέας ανθρωπιστικής κουλτούρας, που θα συνυφαίνει ό,τι καλύτερο από την παράδοσή μας με ό,τι πιο δημιουργικό από τις νέες αξίες της εποχής μας.

Περιμένω πολλά; Ίσως. Αυτή τη σημασία όμως δεν έχει μια νίκη που θέλει να λέγεται ιστορική, μια νίκη – ορόσημο που θέλει να σηματοδοτεί την αλλαγή σελίδας; Τολμώ να περιμένω λοιπόν.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post