Άρθρα συντάκτη: Editorial Team

Το καλό όπου το συναντάς, πρέπει να το στηρίζεις. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει φως κι ελπίδα στον κόσμο. Αλλιώς η γη θα σκοτεινιάσει και θα κερδίσουν τα «Ορκς του Σάουρον» (για να θυμηθούμε και τον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών») και όχι οι άνθρωποι. Θεωρώ λοιπόν υποχρέωσή μου με αυτό το post να πω και δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ σε μια ηρωική γιατρό που δίνει πραγματικά τον καλύτερο εαυτό της, κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες, αποδεικνύοντας περίτρανα πως υπάρχουν και γιατροί που δεν συντάσσονται με τα «΄Ορκς» αλλά με τον όρκο του Ιπποκράτη.

Πέρασα τον Αύγουστο δεκαπέντε υπέροχες μέρες, σε ένα αληθινό «διαμάντι» του Αιγαίου, τη Νίσυρο. Για όσους δεν έχουν την τύχη να τη γνωρίζουν είναι ένα νησί – ηφαίστειο απέναντι από την Κω, με 1500 μόνιμους κατοίκους , υπέροχη φύση και θάλασσες που «δεν υπάρχουν».

Την προτελευταία ημέρα της παραμονής μου, με τσίμπησε στο πόδι μια αλογόμυγα! Το πως βρέθηκε τώρα η αλογόμυγα από το πουθενά στις Λιές, μια από τις υπέροχες παραλίες του νησιού, εμπίπτει σε αυτό που αποκαλώ «μεταφυσική των διακοπών» κι έχει να κάνει με τα ατυχήματα που πολλές φορές συμβαίνουν στη διάρκειά τους.

Με τσιμπήματα από σφήκες , μέλισσες, τσούχτρες κλπ. δεν έχω κανένα πρόβλημα. Οι αλογόμυγες όμως, μου δημιουργούν αλλεργική αντίδραση και τις δύο προηγούμενες φορές που μου είχε συμβεί – μία στον Όλυμπο και μία στο «Πανταβρέχει» της Ευρυτανίας – χρειάστηκα ένεση κορτιζόνης. Το ίδιο χρειάστηκα και στη Νίσυρο. Κι όλα πήγαν καλά. Σάββατο βράδυ έτυχα της φροντίδας που είχα ανάγκη, από τη μοναδική γιατρό του νησιού Ειρήνη Ντιάκωβα.

Η κ. Ντιάκωβα, η οποία όλο το χρόνο μεριμνά και περιθάλπει τους μόνιμους κατοίκους για κάθε είδους ασθένεια ή ατύχημα, τον Αύγουστο κάνει το ίδιο για έναν πληθυσμό που ξαφνικά δεκαπλασιάζεται! Το αποτέλεσμα είναι να είναι όλη μέρα στο πόδι, να μην μπορεί να έχει ούτε μια ώρα ανάπαυσης, να μην μπορεί να κάνει σαν άνθρωπος ούτε ένα μπάνιο και κάθε τρία λεπτά να χτυπάει το κινητό της για κάποιο περιστατικό. Κι όμως μένει εκεί, στο μικρό ιατρείο του νησιού για να κάνει αγόγγυστα και με επιστημονική ευσυνειδησία το καθήκον της. Κι αυτό το κάνει εδώ και 6 χρόνια που υπηρετεί στο νησί.

Αφού μου έκανε την ένεση κορτιζόνης κι όλα πλέον ήταν καλά, είχαμε την …πολυτέλεια για μια ολιγόλεπτη συζήτηση μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενης ασθενής, όπως και πράγματι συνέβη. Στη διάρκεια αυτής της συζήτησης κατάλαβα πως παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις για έναν «αγροτικό» γιατρό, τουλάχιστον για τους μήνες του καλοκαιριού που οι ανάγκες παροχής υπηρεσιών περίθαλψης πολλαπλασιάζονται δραματικά, δεν ίδρωσε το αυτί κανενός καρεκλοκένταυρου, σε κανένα επίπεδο. Έτσι, η ηρωίδα γιατρός συνεχίζει να δίνει μόνη της αυτή τη μάχη, με μόνη ανταμοιβή την ηθική αναγνώριση της προσφοράς της από τους νησιώτες ακρίτες.

Η Νίσυρος μέσα στην ακριτική μοναξιά της, στάθηκε τυχερή έχοντας την Ειρήνη Ντιάκωβα που ήρθε πριν χρόνια από τη Ρωσία κι αφιέρωσε τη ζωή της στην υπηρεσία του πάσχοντα συνανθρώπου. Στάθηκα κι εγώ τυχερός που τη στιγμή της ανάγκης, μια τέτοια ευγενική ψυχή ήταν εκεί, με αφοσίωση και δέσμευση στο καθήκον. Κι αν ο κόσμος έχει μια ελπίδα για το μέλλον, σίγουρα μόνο σε τέτοιες ευγενείς υπάρξεις μπορεί να το χρωστάει. Στις υπάρξεις που αξίζουν της ευγνωμοσύνης μας και του θαυμασμού μας γιατί κινούνται από την εσωτερική τους φλόγα και όχι από το εγωιστικό συμφέρον. Στις υπάρξεις που βλέπουν ανθρώπους και όχι πελάτες.

ΥΓ: Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, μια πολύ «περίεργη» υπόθεση ερχόταν στο φως της δημοσιότητας. Το ΣΔΟΕ επέβαλλε πρόστιμα ύψους 600 εκ. σε γερμανικές αντιπροσωπείες, οι οποίες εισήγαγαν πολυτελή μοντέλα αυτοκινήτων από τη Γερμανία στην Ελλάδα με υποτιμολόγηση, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν το αντίστοιχο ΦΠΑ και το φόρο πολυτελείας. Ωστόσο η αρμόδια Εφορία στην οποία έχει διαβιβαστεί η υπόθεση, καθυστερεί αδικαιολόγητα την είσπραξη των προστίμων αυτών. Το υπουργείο Οικονομικών τηρεί ένοχη σιωπή για το εάν η καθυστέρηση αυτή είναι αποτέλεσμα παρασκηνιακών πολιτικών πιέσεων, ή οφείλεται σε άλλους λόγους. Μπορεί εύκολα κάποιος να αναλογιστεί πόσους γιατρούς σε ακριτικά νησιά θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν αυτά τα 600 εκατομμύρια ευρώ, μόνο από μία υπόθεση. Τι λέτε – λαλίστατε κατά τα άλλα – κύριε Βορίδη; Υπάρχουν λεφτά ή δεν υπάρχουν;  

Η πολύπλευρη  κρίση που διανύουμε έχει φέρει πολλούς από εμάς μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις κι επιλογές που δεν συνάδουν με τις προσωπικές ή επαγγελματικές αξίες μας.   Κι αυτό έχει συνέπειες. Διότι  χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της παρατεταμένης αυτής ψυχολογικής πίεσης είναι τα συναισθήματα απάθειας, απαισιοδοξίας, φόβου και ενοχής.

Δραματικά επηρεάζεται και η συμπεριφορά, καθώς ο φόβος ενεργοποιεί αυτόματες αντιδράσεις άμυνας και αυτοπροστασίας που δύσκολα μπορεί κανείς να ελέγξει. Συχνά παρατηρούμε αποφυγή και δυσκολία λήψης αποφάσεων, μειωμένη προσαρμοστικότητα στις αλλαγές, αδυναμία προσήλωσης σε στόχους και έλλειψη δέσμευσης.

Η ποιότητα όλων των σχέσεων επηρεάζεται επίσης αρνητικά, με χαρακτηριστικά σημάδια την έλλειψη εμπιστοσύνης, την επιθετικότητα, την απουσία ενδιαφέροντος για τους άλλους και τα παιχνίδια εξουσίας.

Οι επιπτώσεις αυτές τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο. Αρνητικά συναισθήματα, αρνητικές συμπεριφορές, αρνητικά αποτελέσματα.  Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει μέσα από αυτό το σπιράλ της αρνητικότητας και όσοι νομίζουν το αντίθετο απλά κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους και τους άλλους.

Ικανή και αναγκαία συνθήκη για να σπάσει ο φαύλος κύκλος είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης. Αν δεν βρούμε τον τρόπο να αρχίσουμε να εμπιστευόμαστε ξανά ο ένας τον άλλο, είναι προφανές πως δεν θα μπορέσουμε να πάμε μακριά.

Μόνο εάν η εμπιστοσύνη πάψει να θεωρείται ένδειξη αδυναμίας – όπως συμβαίνει σήμερα – μπορεί να βοηθήσει στην ανάκτηση της θετικότητας που έχουμε ανάγκη για το παρόν, όπως και  στην ανάκτηση της αισιοδοξίας για το μέλλον.

Το να αρνηθούμε την αρνητικότητα είναι το  πρώτο θετικό βήμα στην κατεύθυνση του χτισίματος  αυτής της  νέας εμπιστοσύνης. Μπορούμε;  Η απάντηση που δίνει ο καθένας μας στο ερώτημα αυτό, δείχνει και την εμπιστοσύνη που έχει πρωτίστως στον ίδιο τον εαυτό του. Όποιος ανασηκώνει αδιάφορα τους ώμους, τους προετοιμάζει για να σηκώσουν  βάρη που ούτε καν υποψιάζεται.  Διότι αν δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, προφανώς δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν κι αυτή είναι μια αληθινή κόλαση.  Και παρά τα περί του αντιθέτου διαφημιζόμενα,  στην κόλαση, κανένας δεν περνάει ωραία….

H επιστροφή από τις διακοπές μπορεί να οδηγήσει σε δυο ενδεχόμενα. Το ένα είναι να πέσεις σε κατάθλιψη που τέλειωσαν, που «δεν κατάλαβες» πότε κύλησαν οι μέρες κι έτσι  να δίνεις εντολή στον «εσωτερικό σκηνοθέτη» να φτιάχνει φανταστικές υπερπαραγωγές για το πώς η ζωή σου θα μπορούσε να μοιάζει με ατέλειωτες διακοπές. Μπορείς να κάθεσαι με τα μάτια κλειστά και να φαντασιώνεσαι, με τα χέρια σταυρωμένα. Όσο όμως η πραγματικότητα αποκλίνει από το σενάριο φαντασίας του εσωτερικού υποβολέα, τόσο η κατάθλιψη θα αυξάνεται.

Η ζωή σίγουρα δεν μπορεί να είναι μόνιμες διακοπές, τουλάχιστον αν δεν έχεις γεννηθεί κληρονόμος κάποιου μεγιστάνα ή αν δεν είσαι γόνος κάποιας ελληνικής πολιτικής οικογένειας καθότι σε αυτή τη χώρα το αληθινό μας πολίτευμα είναι η κληρονομική ολιγαρχία.

Σε κάθε περίπτωση είναι απατηλή η αναζήτηση των «μόνιμων διακοπών». Συνιστά λογική αντίφαση. Το πιο σοφό λοιπόν θα ήταν να το δεις κάπως διαφορετικά. Οι διακοπές είναι ωραίες γιατί κάνεις πράγματα που αγαπάς. Το σημαντικό είναι αυτό. Να δίνεις χρόνο εκεί που επιλέγει η καρδιά, διότι σε τελική ανάλυση μόνο σε ό,τι αγαπά κανείς μπορεί να είναι καλός κι αληθινά δημιουργικός. Όλα τα υπόλοιπα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταλήγουν σε διαχειριστική διεκπεραίωση ή ψυχαναγκαστική νεύρωση.

Συνεπώς η κατάθλιψη από την «επιστροφή» δεν είναι μονόδρομος. Ευτυχώς, υπάρχει και ο λιγότερο πολυσύχναστος δρόμος που έχει να κάνει με την τόλμη και την αποφασιστικότητα, την έμπνευση και την προσπάθεια, με το να δώσει κανείς χρόνο εκεί που πραγματικά νιώθει να πάλλεται από αληθινό ενδιαφέρον κι ενθουσιασμό, από αγάπη και πάθος δημιουργίας. Με απλούστερα λόγια, είναι κάτι σαν κι αυτό που κάνουν τα παιδιά. Έχετε δει παιδί να ασχολείται αληθινά με κάτι που δεν αγαπά και δεν παθιάζεται μαζί του;

Ναι, οι διακοπές κάποια στιγμή τελειώνουν. Κάτι κλείνει, κάτι ανοίγει. Γιατί λοιπόν να μην ξεκινάει ταυτόχρονα η περιπέτεια για να φτάσει κανείς εκεί που πραγματικά θέλει και μπορεί; Σίγουρα δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο. Πολλές φορές ο αρχικός ενθουσιασμός εξανεμίζεται μέσα στην καθημερινή ρουτίνα και τα σχέδια μένουν στο desktop. Ο ίδιος και ο ίδιος επαναλαμβανόμενος κύκλος. Τι μπορεί να κάνει τη διαφορά;

Μα, φυσικά αυτό που λέει στο «μανιφέστο» του ο Peter Pan: “All the world is made of faith and trust and pixie dust.” Πίστη, εμπιστοσύνη και …. μαγική σκόνη! Ψάξε να τα βρεις. Μέσα… έξω… δίπλα… λίγο παρακάτω ή λίγο παραπάνω, μπορεί κι έξω από το παράθυρό σου. Ψάξε στα πιο πιθανά αλλά και στα πιο απίθανα μέρη. Και να ξέρεις πως «όποιος ψάχνει βρίσκει» κι αν βρεις και τα τρία «συστατικά», ε τότε…. όλα γίνονται!