Αρχεία Κατηγοριών: Αταξινόμητα

Η «μεγάλη εικόνα»

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις και βάλε. Συνοψίζει σε ένα «τυχαίο» περιστατικό όλη τη «μεγάλη εικόνα» για την κατάσταση στον πλανήτη. Η συνηθισμένη μπουλντόζα απέναντι στο θηριώδες κοντέινερσιπ που έφραξε τη Διώρυγα του Σουέζ και δημιουργεί 10 δις δολάρια  ζημιές ημερησίως. To «Ever Given» δίνει πόνο στην παγκόσμια οικονομία, λες και έχει λίγα να αντιμετωπίσει.

Δεν ξέρω αν έχουμε μπει σε «twilight zone» πάντως όσο περισσότερος λόγος γίνεται για σταθερότητα τόσο περισσότερο αρχίζουν να μοιάζουν όλα με «κινούμενη άμμο». Η σταθερότητα είναι μια ωραία ιδέα. Αλλά οι ιδέες δεν αλλάζουν παρά μόνο ιδέες. Το κάτι παραπάνω απαιτεί πράξεις και στην πράξη οι πάντες δρουν αποσταθεροποιητικά. Δεν υπάρχουν «τυχαία» περιστατικά. Απλώς εκδηλώνεται εξωτερικά αυτό που δεν συνειδητοποιήθηκε εσωτερικά ως αναγκαιότητα.

Ο γιγαντισμός δεν είναι η λύση, είναι ΤΟ πρόβλημα. Γι αυτό και χρειαζόμαστε μια επαναφορά των πραγμάτων στο μέτρο, αναγκαιότητα όμως που προσκρούει στο δόγμα της συνεχούς ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας.  «Ήλιος ούκ αν υπερβήσεται μέτρα» έλεγε ο Ηράκλειτος αλλά ποιος να του δώσει σημασία στον καιρό της παγκόσμιας επικυριαρχίας του «παν μέτρο άχρηστο»

Συνεπώς το πως θα επιλυθεί αυτή η αντίφαση είναι μόνον ζήτημα χρόνου. Και ασφαλώς η λύση δεν θα αρέσει σε κανέναν αλλά η ιστορία είναι η κρίση της ιστορίας κι έρχεται καταπάνω μας.

«Χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση.»

O Ερντογάν έχει μπει πλέον σε μια φάση μη αναστρέψιμης αποχαλίνωσης, θυμίζοντας όλο και πιο έντονα τη ρητορική και τις πρακτικές του Χίτλερ. Με την ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας και την αμέριστη υποστήριξη της Γερμανίας, ο τούρκος δικτάτορας έχει καβαλήσει πάνω στο κύμα της ιστορίας καθοδηγούμενος από το αίσθημα του «Εκλεκτού», ταυτίζοντας το ατομικό πεπρωμένο του με το συλλογικό πεπρωμένο όχι απλά της Τουρκίας αλλά του Ισλάμ. Τα πετρέλαια είναι μόνον η αφορμή. Η πολύ υψηλότερη αποστολή που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας, αφορά στη θεμελίωση του Ισλαμικού Κράτους υπό την ηγεσία των Αδελφών Μουσουλμάνων που θα εκτείνεται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου.
Ο κατευνασμός στον επελαύνοντα ισλαμοφασισμό δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Ο Μακρόν δείχνει να το αντιλαμβάνεται και κάνει πρώτος το ένα βήμα μπροστά. Όμως αν πραγματικά εννοεί αυτά που λέει, αργά ή γρήγορα θα πρέπει ο Γάλλος Πρόεδρος να ακουστεί σαν τον Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση.»

Ένα θαύμα παρακαλώ

Σύμφωνα με το ranking εθνική ισχύος στην ετήσια έκθεση 2020 Best Countries του US News and World Report που συμπεριλαμβάνει δείκτες από την οικονομία μέχρι την στρατιωτική ισχύ, η Ελλάδα βρίσκεται στην 43η θέση, με την Πολωνία από πάνω (42) και την Σερβία από κάτω (44). Αντίθετα, η γειτονική Τουρκία έχει θέση στο top20 καταλαμβάνοντας την 16η θέση, αμέσως μετά την Αυστραλία (15). Νομίζω το χάσμα ισχύος εξηγεί εν πολλοίς γιατί η Τουρκία είναι σε θέση να κάνει αυτά που κάνει, με αποτέλεσμα να προβάλλονται ήδη απόψεις του τύπου «κάτι να δώσουμε, κάτι να μας μείνει». Σε σημείο που ένα σπιτάκι που μου άφησε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου στην ακριτική Νίσυρο να μην είμαι σίγουρος αν πρέπει να το δηλώσω στο ελληνικό κτηματολόγιο ή να περιμένω….
Τώρα το γιατί βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε, προφανώς και δεν είναι μόνον γεωγραφική μοίρα. Είναι και το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών, συγκεκριμένων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων που έτυχαν της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που στην πραγματικότητα κανένας δεν θέλει να ανοίξει.
Ειλικρινά λοιπόν δεν ξέρω τι ακριβώς θα γιορτάσουμε μαζί με τη Γιάννα το 2021. Ελπίζω μόνο να είχε δίκιο ο Καζαντζάκης γράφοντας πως η Ελλάδα επιζεί μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Happiness

‘Happiness’ is the official Webby Winner in the Film & Video: Animation category.
A brilliant analogy to life on Earth, Happiness tells the story of a rodent’s unrelenting quest for happiness and fulfillment.

Το… ‘Ιλιντεν και η αριστερή αποτυχία

Σκόπια και διαπλοκή. Όπως ακριβώς ήταν η δημόσια ατζέντα στην αυγή της δεκαετίας του 90, έτσι ακριβώς είναι και σήμερα εν έτει 2018. Είναι άλλο ένα κατόρθωμα του πολιτικού συστήματος της χώρας να την εγκλωβίζει  σε μια ατέρμονη ανακύκλωση του ίδιου και του ίδιου. Η μετριοκρατία που επέβαλλαν τα κόμματα σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων που είχαν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους,  αντανακλάται ακριβώς σε αυτή τη συνειδητά σκοπούμενη «στασιμότητα», προκειμένου να μην ταραχθούν τα νερά, να μη χαλάσουν ισορροπίες, να μη θιγούν συμφέροντα και να συνεχίζεται στο διηνεκές ο ίδιος φαύλος κύκλος.

Ανήκα προς στιγμή μεταξύ αυτών που πίστεψαν – αφελώς όπως αποδείχθηκε γρήγορα – πως ένα κόμμα της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς θα έφερνε περισσότερη «φαντασία στην εξουσία» για να θυμηθούμε επετειακά  και το πιο διάσημο σύνθημα του Μάη του 68. Εντάξει,  προφανώς και δεν θα έσκιζαν τα μνημόνια. Εντάξει,  προφανώς και δεν θα άλλαζαν την Ευρώπη. Αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικά φορέα εκσυγχρονισμού, με την έννοια μιας νέας αντίληψης για την πολιτική και νέων προτεραιοτήτων για την οικονομία, όπως έγραψα σε σχετικό άρθρο εκείνης της περιόδου. 

Δυστυχώς όμως αντί της φαντασίας, στην εξουσία βρέθηκε ο κάθε «Καρανίκας». Και έλειψε εκείνος ο πολιτικός σχεδιασμός που θα μπορούσε να διαμορφώσει αληθινά προοδευτικές προτεραιότητες και να επιδείξει αποφασιστικότητα υλοποίησης. Πρυτάνευσε ο επικοινωνιακός αριστερισμός με την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια και τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Προσωπικά δεν με βρίσκουν αντίθετο ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Θεωρώ όμως πως είναι απλά ένα πολιτικάντικο τέχνασμα αριστερής ρηχότητας για να συγκαλύψει τις συνθηκολογήσεις ουσίας που συνέβησαν σε άλλα μέτωπα. Και κυρίως να κρύψει την ανικανότητα να ανοιχτούν νέοι δρόμοι σε μια νέα οικονομία με νέες δυνατότητες, με νέους παίκτες και πάνω απ’ όλα με συμμέτοχη τη νέα γενιά.

Η μόνη αληθινή επανάσταση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη είναι η επανάσταση των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας. Το γεγονός ότι ένας πιτσιρικάς με ένα λάπτοπ και πολύ ταλέντο μπορεί να κάνει «θαύματα»,  είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να φανταστεί κανείς στο ιδανικό μιας κοινωνίας ελευθερίας και δικαιοσύνης. Μια αριστερά η οποία θέλει να σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της θα έπρεπε να έχει επιδείξει ειδικό ενδιαφέρον σε αυτή την κατεύθυνση και να έχει αξιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία για να υποστηρίξει την άνθιση της ψηφιακής οικονομίας και των ευκαιριών της.

Αντ’ αυτού η αποτυχία αποτυπώνεται  στη φετινή αξιολόγηση του δείκτη ψηφιακής οικονομίας και κοινωνίας (Digital Economy & Society Index) από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο δείκτης, γνωστότερος ως DESI, απεικονίζει τη χώρα μας στην 27η θέση μεταξύ των 28 κρατών-μελών της Ε.Ε. Την Ελλάδα ξεπέρασε η Βουλγαρία, που κατετάγη φέτος στην 26η θέση, ενώ στην τελευταία (28η θέση) μετά την Ελλάδα κατετάγη η Ρουμανία.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να συζητάμε για Ειδικά Δικαστήρια και για το… Ίλιντεν. Αυτό ξέρει να κάνει το πολιτικό σύστημα εδώ και 30 χρόνια  κι αυτό καταδικάζει τη χώρα να κάνει.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post