Αρχεία Κατηγοριών: Arena

Ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» αποδείχθηκε αρκετός για να συζητάμε μεταξύ σοβαρού και αστείου πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας, με βασική προεκλογική δέσμευση τη μείωση του ΦΠΑ στη δημόσια εκπαίδευση! Μαγικό;

Εικάζω πως καθώς συμπληρώνεται αυτός ο  ένας χρόνος στην πρωθυπουργία, και ο  ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή και τον κόσμο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά βέβαια, ούτε μιλάω μαζί του. Μπορώ μόνον  να υποθέσω πως το δρομολόγιο από την αφετηρία «Τσίπρας – Βαρουφάκης» στον τερματισμό «Τσίπρας – Λεβέντης» θα έχει εμπλουτίσει τις παραστάσεις του πρωθυπουργού μας, σε σχέση με όσα πίστευε και νόμιζε πριν ξεκινήσει αυτή τη «βόλτα».

Στο βαθμό που o Αλέξης Τσίπρας πλέον γνωρίζει για το πώς έχουν τα πράγματα στον «πραγματικό κόσμο» και όχι στις νοητικές  προσομοιώσεις της αμέριμνης αριστεράς, υποθέτω ξανά πως ο  Τσίπρας, λογικά, ρίχνει όλη μέρα πάνω στο γραφείο του κινέζικα κέρματα “I Ching” με το υπαρξιακό ερώτημα: Να φύγω ή να μείνω;

Κάθε  ήρωας  δράματος, ο οποίος  βρίσκεται σε αυτή τη διλημματική κατάσταση,  βιώνει τρόπον τινά τη μοναξιά κατά τη «νύχτα της Γεσθημανής», όπου καλείται σε τελική ανάλυση να πιεί το «πικρό ποτήρι» της αποστολής του. Οπότε όπως το έθεσε και μάλιστα  σε παντελώς ανύποπτο χρόνο και ο Σπύρος Ριζόπουλος «Θα προλάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ να φάει αρνί το Πάσχα;»

Δύσκολο έως αδύνατον. Η απάντηση είναι πλέον καταφανής. Ο ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» έχει αρχίσει να εκνευρίζει φίλους κι αντιπάλους σαν το e-mail που έχει «κολλήσει» και δεν «κατεβαίνει». Οι δημοσκοπήσεις ήδη ξεκίνησαν να δείχνουν τον εκνευρισμό μιας κοινωνίας που διαπιστώνει πως συνέχεια πάει  «κουβά». Οπότε κι ο Τσίπρας πάει για «σταύρωση».

Φτάνει κι αυτός – σε έναν εξαιρετικά πυκνότερο πολιτικό χρόνο – στο  σημείο όπου οι προκάτοχοί του φρόντιζαν να υποστούν την αναπόφευκτη «σταύρωση»  με τρόπο που θα διασφάλιζε κατά το δυνατόν την υστεροφημία τους και θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο της «εκ νεκρών ανάστασής» τους και μιας «δευτέρας παρουσίας».

Ωστόσο αυτό το «κόλπο», μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν το έχει πετύχει κανείς.  Δεν είναι τυχαίο πως ουδείς εκ των «ταχυδακτυλουργών»  που προηγήθηκαν του Τσίπρα,   κατάφερε τελικά να επιστρέψει μετά τη «σταύρωση»  και να πάρει τη ρεβάνς. Αν και όλοι ζουν με αυτό το όνειρο… Και ο Σημίτης. Και ο Καραμανλής. Κι ο Σαμαράς. Ακόμη και ο ΓΑΠ.  ‘Άλλο «ταχυδακτυλουργός» κι άλλο … Μάγος, μιας άλλης εποχής.

Στο βαθμό που η δημοκρατία των μέσων  λειτουργεί από τη δεκαετία του ’90 και μετά   ως μια αέναη  κρίση προσώπων και όχι αντικειμενικών ζητημάτων, η  πολιτική «αρένα» για να παραμένει «προσωποποιημένη» έχει ανάγκη διαρκώς από «νέο αίμα» που θα κρατάει τον κόσμο «μέσα». Έτσι,  καταναλώνουμε περισσότερες «νέες ελπίδες», απ’ όσες μπορούμε να παράγουμε.

Θα πάρει την άγουσα και ο Τσίπρας για μια «βουβή» θέση μεταξύ των «σταυρωμένων» πρώην πρωθυπουργών  ή έχει δύναμη για  κάτι περισσότερο από αυτό;

Κοντός ψαλμός, αλληλούια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Οι περισσότερες κουβέντες ξεκινάνε πλέον με το ερώτημα «πως τα βλέπεις τα πράγματα;» και συνήθως ακολουθούν  διάφορες γκριμάτσες και άσεμνες χειρονομίες. Ο πρωθυπουργός έγραψε χθες  στην Εφημερίδα των Συντακτών – και πολύ σωστά – πως «ούτε η τυφλή σύγκρουση, ούτε η επιστροφή στην αντιπολίτευση, ούτε η οικειωθελής αναχώρηση από τις κυβερνητικές ευθύνες συνιστά αριστερή στρατηγική». Το υπαρξιακό ερώτημα της Αριστεράς όμως δεν μπορεί να σταματά εδώ. Οφείλει να βλέπει που και που τον εαυτό της στον καθρέπτη και να διερωτάται αν έχει  στρατηγική για τη διαχείριση μιας «κατάστασης πραγμάτων» που εμφανίζει – ενδεικτικά σταχυολογώ μόνον από τις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας – τα ακόλουθα χαρακτηριστικά «ανεμόμυλου»:

Πρώτα απ’ όλα σε καμία σοβαρή χώρα το γραφείο πρωθυπουργού δεν απαντά σε σχολιαστή μιας ξένης εφημερίδας, όποιος κι αν είναι ο σκοπός του δημοσιεύματός του. Ακόμα δε χειρότερα,  όταν η απάντηση είναι γραμμένη σε ύφος και στυλ «Άντε γεια»,  λες κι έχουν προσλάβει το Τάκη για Διευθυντή Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού.

Δεύτερον είχαμε ένα αιφνίδιο καβγαδάκι με τον Σόιμπλε, καθώς από ελληνικής πλευράς άρχισε ξαφνικά να διακινείται το σενάριο της μη συμμετοχής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Κάτι τέτοια «τρελά» είχε αρχίσει να λέει κι η κυβέρνηση Σαμαρά ( «θα βάλουμε το ΔΝΤ στο πίσω κάθισμα») κι άρχισε να μετράει μέρες αντίστροφα…

Τρίτον,  με μόλις 10% τηλεθέαση της συνέντευξης του πρωθυπουργού στην ΕΡΤ στα γενικά και 6% στα νεανικά κοινά, είναι αμφίβολο αν φτάνει  το κομπλιμέντο της Μενεγάκη, η οποία παραδέχθηκε δημόσια πως ο Τσίπρας δείχνει μικρότερός της. Μάλλον χρειαζόταν κάτι περισσότερο…

Τέταρτον,  η ανάπτυξη έρχεται. Όπως ίσως πληροφορηθήκατε συστήνεται κυβερνητική επιτροπή για Μεγάλα Έργα Υποδομής με συντονιστή τον Αλέκο Φλαμπουράρη! Είναι η επιβεβαίωση της γνωστής ρήσης «ευτυχία είναι να ζεις στο στοιχείο σου».

Πέμπτον, τι παιδιά βγάζει η Κρήτη! Μετά τον μελισσοκόμο Κρητικό το πανελλήνιο ανακάλυψε τον… Πολάκη. Η επιτομή της «Κοινωνίας του Θεάματος» του Γκυ Ντεμπόρ προσωποποιημένη. Νομίζω πως πλέον το ρείκι είναι μονόδρομος… διά πάσα νόσο και μαλακία.

Έκτον, αυτό που ο Βενιζέλος πάει πάντα και «χώνεται» την ώρα που μιλούν οι αρχηγοί, φαντάζομαι η Φώφη θα το βλέπει, ε; Το βλέπει και ο Τσίπρας, ε;

Έβδομον, η αγορά κοιμάται και ξυπνάει με το ερώτημα: Που θα φτάσει η «μετοχή» του Λεβέντη; Θα αποδειχθεί «φούσκα» ή θα δώσει λεφτά στους «επενδυτές»; Έλα ντε…

‘Ογδοον, όσοι περίμεναν τον «Μαύρο Δεκέμβρη» θα πρέπει να περιμένουν μέχρι του χρόνου πάλι.

Κατόπιν τούτων,  τι να κάνει κι ο πρωθυπουργός, πήγε να δει μετά της συζύγου και του μισού υπουργικού συμβουλίου την παράσταση «Θεέ μου, τι σου κάναμε» του Λαζόπουλου. Κανονικά η παράσταση θα έπρεπε να έχει τον τίτλο «Λαέ μου, τι σου κάναμε» αλλά μικρή σημασία έχει αυτό. Όπως είπε κι ο πρωθυπουργός «Μοιάζει λίγο από τα έργα κλασικών». Από..! Τώρα τελευταία ο πρωθυπουργός έχει αρχίσει και ψωνίζει  συντακτικό από  τα lidl, όπως λένε και στο twitter.

Αθροίστε τώρα τον Αμβρόσιο, τον Φαήλο και την Μπαλατσινού  που καλούν ο καθένας το «πιστό ποίμνιό» του να «φτύνει» τους ομοφυλόφιλους ( και προφανώς όχι για να μην τους ματιάσουν), την ίδια ώρα που ειδικές μονάδες καταστολής συλλαμβάνουν καστανάδες και μανάβισσες γιαγιάδες για φοροδιαφυγή! Ακόμη και η πιο ζωηρή φαντασία αδυνατούσε να συλλάβει αυτό που αποκαλύπτει η  «πρώτη φορά αριστερά», δηλαδή πως για να αλλάξουμε αναπτυξιακό πρότυπο πρέπει να τελειώνουμε με τη μαφία των καστανάδων που γονάτισε τη χώρα.

Με τέτοια «ρότα» για το … «ακυβέρνητο καράβι», σε πολύ λίγο ο Ρουβίκωνας των αναρχικών θα έχει πιο πολλούς οπαδούς από το Ποτάμι. Και θα’ ναι μόνον η αρχή…

Α.. και πριν κλείσουμε να σας ενημερώσουμε πως  κάποιοι «μαυριδεροί» συνεχίζουν να πνίγονται αδιάλειπτα όταν δεν «ψήνονται» σε ηλεκτροφόρους φράχτες, ενώ εμείς στολίσαμε σπίτια και επιχειρήσεις που θα πάρουν οι τράπεζες, ύστερα από άλλη μια πετυχημένη «διαπραγμάτευση»!

Εν κατακλείδι, στο αρχικό ερώτημα «πως τα βλέπεις τα πράγματα;» η μόνη έντιμη απάντηση που μπορεί να σταθεί είναι: Πανωλεθρίαμβος!

Αναμένω λοιπόν σε  ένα επόμενο άρθρο του ο πρωθυπουργός να μας εξηγήσει αν αυτός ο «Πανωλεθρίαμβος» συνιστά «την Αριστερά της εποχής μας» και θα πρέπει όχι μόνο να αρκεστούμε σε αυτό αλλά και να το υπερασπιστούμε.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Tη βασική γνώση, στη μέχρι σήμερα δια βίου μάθησή μου, την πήρα από την δασκάλα μου στην Α Δημοτικού, την κυρία Ελισάβετ. Γνώση τόσο απλή που ξεχνάς εύκολα πόσο πολύτιμη είναι. Διότι η αλήθεια μένει στο τέλος: «Να αγαπάς και τα άλλα παιδάκια και να μοιράζεσαι».

Η κ. Ελισάβετ είχε δίκιο… Αλλά το «να αγαπάς και τα άλλα παιδάκια και να μοιράζεσαι» δεν είναι εύκολο να το πράξεις ουσιαστικά και έμπρακτα, παρά μόνο όταν έχεις μάθει να αγαπάς τον εαυτό σου. Το οποίο με τη σειρά του προϋποθέτει να ξέρεις ποιος είσαι και να αγαπάς αυτό που είσαι, διότι μόνον έτσι μπορείς να αγαπήσεις και τους άλλους και να μοιραστείς μαζί τους.

Ζούμε σε μια συγκυρία ραγδαίας πύκνωσης του ιστορικού χρόνου και εντείνεται σε όλους μας η αίσθηση πως το πράγμα είναι έτοιμο να «σκάσει». Κι η  αιτία γι αυτό είναι πως μας έλειψε το ήθος που χτίζει η βασική γνώση, την οποία μαθαίνουμε όλοι στην Α Δημοτικού και την ξεχνάμε καθώς συσσωρεύουμε άλλες πιο εξειδικευμένες γνώσεις αλλά και εμπειρίες στη ζωή.

Σε κάθε περίπτωση πάντως το τι έφταιξε δεν είναι το πρωτεύον για να δημιουργεί περιττούς διχασμούς.  Αν το πράγμα «σκάσει»,  τότε οι πάντες θα βρεθούν στον… αέρα. Υπό αυτή την έννοια,  ο «κερδοσκοπικός πυρετός» που κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής,  μας οδηγεί με … χίλια στον γκρεμό,  καθώς «τυφλοί οδηγούν τυφλούς».

Αν είχαμε επενδύσει πάνω στην απλή αληθινή γνώση της κ. Ελισάβετ, τότε η στροφή στον Άλλο ως επιδίωξη μιας συλλογικής αειφόρου Αφθονίας, θα είχε ως  μόνο «καύσιμο»  την Αγάπη. Και θα ήταν η παγκόσμια  κατάσταση των πραγμάτων. Είπαμε όμως πως «αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά…» κι έτσι τα πιο βασικά τα τοποθετήσαμε στα ψηλά ράφια των βιβλιοθηκών κι εκεί παραμένουν ως  ένα ουτοπικό αναρχικό ιδεώδες προς εκπλήρωση στο ιστορικό διηνεκές.

Τα πάντα όμως  έχουν δυο όψεις. Το φως και η σκιά του. Η θέση και η αντίθεση. Η διαλεκτική ροή της  ιστορίας σε συμφωνία με το συμπαντικό «Γιν – Γιανγκ». Τώρα λοιπόν για να μπορέσει να συνεχιστεί το «Μεγάλο Παιχνίδι» θα πρέπει να αλλάξουμε τους κανόνες του. Και να το κάνουμε με βάση αυτό που μάθαμε στην Α Δημοτικού, «να αγαπάμε  και τα άλλα παιδάκια και να μοιραζόμαστε». Πλέον αυτό δεν το λέει μόνον η κ. Ελισάβετ. Το λέει ακόμη και ο επί σειρά ετών πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο Μπίλ Γκέιτς. Και ο τύπος αυτός δεν είναι κάνας τυχαίος. Όταν λοιπόν βγαίνει και λέει πως μόνον ο σοσιαλισμός συνιστά βιώσιμο μέλλον για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα, έχει δει πως… είμαστε στον αέρα!

Οπότε, η Επιχείρηση Διάσωσης θα μπορούσε να φέρει την κωδική ονομασία   «Σοσιαλισμός από τα πάνω…»! Κι έχει ο Θεός…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post