Υπάρχει και μια Ελλάδα που πολεμάει με το σπαθί της!

photo_arena (2)

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Είμαστε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει πρωτίστως  ζητήματα ταυτότητας, αξιών και οράματος.  Τι πρέπει να κάνουμε για την αυξανόμενη ανισότητα σήμερα; Πώς διατηρούμε και αναπτύσσουμε μια βιώσιμη μεσαία τάξη, δημιουργώντας,  παράλληλα,  μονοπάτια προς τη μεσαία τάξη για εκείνους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας; Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι έχουμε αναλάβει τη φροντίδα των ηλικιωμένων μας με αξιοπρέπεια και σεβασμό; Πως μπορούμε να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές ένα βιώσιμο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον; Και πώς μπορούμε να παρέχουμε  ανθρώπινες και δίκαιες  λύσεις στα ζητήματα που ανακύπτουν από το παγκόσμιο μεταναστευτικό «τσουνάμι»; Πώς κάνουμε την Ελλάδα μια χώρα ευκαιριών για ανοδική κοινωνική κινητικότητα, διασφαλίζοντας ότι η σημερινή και οι μελλοντικές γενιές  έχουν τα εργαλεία και τις δεξιότητες για να επιτύχουν;

Οι απαντήσεις δεν είναι ούτε εύκολες, ούτε αυτονόητες. Τα δύσκολα θα είναι διαρκώς μπροστά μας και όποια κι αν είναι η ερώτηση,  η σωστή απάντηση είναι η Δημιουργικότητα. Υπάρχει,  λοιπόν, μια Ελλάδα που διεξάγει έναν «αόρατο πόλεμο»,  προκειμένου όχι μόνο να καταφέρει να μείνει όρθια αλλά και να «μπολιάσει» ξανά μέσα στο κοινωνικό DNA την αξία του να πολεμάς και να κερδίζεις με το σπαθί σου. Την αξία του να βασίζεσαι στη δημιουργικότητα προκειμένου να απαντήσεις στις πελώριες προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος.

Όχι δεν είναι η Ελλάδα του «ξέρεις ποιος είμ΄εγώ, ρε», ούτε του «είμε Αίληνας». Δεν είναι η Ελλάδα που κουνάει κομματικά σημαιάκια ευελπιστώντας να «βολευτεί», ούτε αυτή που τρώει «σανό» πιστεύοντας πως «τα δύσκολα πέρασαν». Είναι μια Ελλάδα που προσπαθεί, που δημιουργεί, που αγωνίζεται, που πετυχαίνει, που δεν το βάζει κάτω. Είναι μια Ελλάδα που προσπαθεί να κάνει το καλύτερο που μπορεί, στηριζόμενη σε συγκριτικά πλεονεκτήματα του ελληνικού χώρου.

Αυτή η  Ελλάδα που επιμένει να οραματίζεται και να δημιουργεί, που υπομένει ένα σωρό αντιξοότητες αλλά και ταυτόχρονα προσμένει πως «δικτυωμένη» με τη δημοσιογραφία των νέων μέσων θα καταφέρει να κάνει μικρά και μεγάλα «θαύματα». Αυτή η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο ενός εξαιρετικά πολυδιάστατου διαλόγου  που αναπτύχθηκε στο διήμερο σεμινάριο “Creative Economy” που οργάνωσε ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός  iDialogue  στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη, 4 και 5 Ιουλίου,  στο πλαίσιο του προγράμματος #Socialbiz που υλοποιεί σε συνεργασία με Δήμους, Περιφέρειες και Επιμελητήρια ανά την Ελλάδα.

Επαγγελματίες από διαφορετικούς κλάδους (επικοινωνία, τεχνολογίες πληροφορικής, μουσική, εκδόσεις,  γραφιστική, τουρισμός, εξαγωγές,  αγροτοδιατροφική παραγωγή, κλπ)  «συν – διαλέχθηκαν»  δημιουργικά  με στόχο να ενώσουν ιδέες και δυνάμεις και μέσα από τις συνέργειες που θα αναπτυχθούν να επιτύχουν αφενός μεν  επιχειρηματικούς στόχους αλλά κι ένα ευρύτερο κοινωνικό όφελος,  δημιουργώντας  ευκαιρίες απασχόλησης, εκπαίδευσης, εμπλουτισμού γνώσεων, απόκτησης εμπειριών, κυρίως για τη νέα γενιά.

Ειλικρινά θέλω να δηλώσω εντυπωσιασμένος από τις «ιστορίες» επιμονής,  δημιουργικότητας και επιτυχίας που είχαν να αφηγηθούν πολλοί από τους συμμετέχοντες, ενθαρρύνοντας και τους υπόλοιπους μέσα σε ένα κλίμα «συλλογικής εμψύχωσης» να μη το βάλουν κάτω και να συνεχίσουν να αγωνίζονται για να κερδίσουν αυτό που αξίζουν με το σπαθί τους.

Σταχυολογώ από αυτές τις αφηγήσεις, μερικές χαρακτηριστικές:

Στη Λεπτοκαρυά, ο σχεδιαστής Johnny Prapas,  όπως είναι διεθνώς πλέον γνωστός και η εταιρεία του Olympus  κατασκευάζουν από ξυλεία δέντρων του Ολύμπου, μοναδικές ηλεκτρικές κιθάρες που γίνονται αντικείμενα πόθου για μεγάλους κιθαρίστες της ροκ και κυρίως της τζαζ μουσικής!

«Ήθελα και εγώ να πάρω μέρος στην κουβέντα ,να πω την γνώμη μου να ρωτήσω. Δίσταζα όμως .Είχα κάτι καινούργιο να πώ; Θέλανε να με ακούσουνε; Αν όμως δεν προσπαθήσω και εγώ να πώ την άποψη μου , αν δεν αποφασίσω να μοιραστώ τις σκέψεις μου δεν θα το μάθω.». Αυτά είναι τα λόγια της Ληδίας που αποφάσισε τελικά να ανοίξει τον «κήπο» της στον ψηφιακό κόσμο και σήμερα έχει καταφέρει να προμηθεύει  σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό σειρά προϊόντων παρασκευασμένων από την ίδια,  από αρώματα και καλλυντικά μέχρι γλυκά και λικέρ, τα οποία έχουν ως πρώτη ύλη βότανα και φυτά της Χαλκιδικής.

Η ελληνική φύση είναι “brand” ανυπολόγιστης αξίας, στο βαθμό που καταφέρουμε να επιτύχουμε την ποιοτική παραγωγή, την πιστοποίηση και ένα εξωστρεφές μάρκετινγκ που θα ανοίγει «πόρτες» σε νέες αγορές. Αυτά είναι και τα φιλόδοξα επιχειρηματικά σχέδια που κάνουν ήδη πράξη και «Οι μέλισσες του Βογιατζή»  Ανθόμελα και καστανόμελα μοναδικής αυθεντικότητας αλλά και μια σειρά από κρέμες απόλυτα φυσικές που μπορούν να υποκαταστήσουν όλο το φάσμα των προϊόντων της χημικής βιομηχανίας καλλυντικών που ευθύνεται για σειρά προβλημάτων υγείας. Αυτό πλέον γίνεται «κοινός τόπος» και για την Ελλάδα και πολύ περισσότερο για το εξωτερικό με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον και οι πωλήσεις να βαίνουν με ελπιδοφόρα αυξητική τάση. «Δεν αγοράζουν απλά μια κρέμα περιποίησης, αγοράζουν υγεία» όπως μου έλεγαν χαρακτηριστικά για τα καλαίσθητα βαζάκια κρέμας που ταξιδεύουν σε όλο τον πλανήτη.

Όμως σε αυτό το διήμερο δεν αναδείχθηκαν μόνον οι επιχειρηματικές προσπάθειες. Αναδείχθηκε και η αλληλεγγύη, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Όπως με την περίπτωση της «Εύνοιας» ,  μια κοινωνική δράση που ιδρύθηκε πριν 4  χρόνια από την Μπέττυ Φ. Σεμακούλα με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Το έργο της Εύνοιας έχει πανελλήνια εμβέλεια. Στόχος είναι η βοήθεια απόρων και άστεγων συμπολιτών μας με την παροχή σίτισης και ένδυσης καθώς και με την αντιμετώπιση εκτάκτων κρίσεων-αναγκών. Τους αγκαλιάζει, συμπάσχει, τους προσφέρει αγάπη, αλληλεγγύη και ελπίδα. Κάνει το πρόβλημα δικό της και προσπαθεί για την εύρεση λύσεων. Η ΕΥΝΟΙΑ υποστηρίζεται εξ’ ολοκλήρου από εθελοντές, δωρεές και χορηγίες και έχει στο δίκτυο της προστασίας της κοντά στις 450 οικογένειες. Ωστόσο σήμερα, για πρώτη φορά από την ίδρυσή της,  δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει  στις ανάγκες του έργου της λόγω έλλειψης αποθεματικών καθώς νέες οικογένειες προστίθενται διαρκώς  στο δίκτυο της «Εύνοιας» και μιλάμε για ανθρώπους που ζουν χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό μαζί με τα παιδιά τους και με ελλείψεις τρομακτικές στην καθημερινότητά τους. Η «Εύνοια» μας ζητάει να δείξουμε την εύνοιά μας και αξίζει πραγματικά να το κάνουμε.

Από όποια θέση λοιπόν και αν βρίσκεται κανείς δεν μπορεί να μένει απαθής στις προκλήσεις των καιρών. Οφείλει να γίνει δημιουργικός.  Γιατί μόνο η δύναμη της δημιουργίας και η σύνδεση μαζί της μπορεί να κάνει τον καθένα και τη καθεμιά να δρα καινοτόμα, ποιοτικά, υπεύθυνα, συνεργατικά, αξιόπιστα. Και η δράση αυτή,  να αποδίδει προστιθέμενη αξία στο κοινωνικό σύνολο.

Στο «νέο κόσμο» που αναδύεται μέσα από  αυτή τη παγκόσμια  συγκυρία, η Ελλάδα ή θα κατακτήσει τελικά με το σπαθί της τη θέση που της αξίζει,  αξιοποιώντας την ποιότητα της φύσης και των ανθρώπων της  ή απλά θα πάψει να υπάρχει.

Όπως έλεγε κι ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ: «αν δεν μπορείς να πετάξεις, τότε τρέχα, αν δεν μπορείς να τρέξεις τότε περπάτα, αν δεν μπορείς να περπατήσεις τότε μπουσούλησε, αλλά ότι και να κάνεις πάντα πρέπει να κινείσαι μπροστά».

Ας πράξουμε ανάλογα.

ΥΓ: Αν και μία φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, για τη φωτογραφία της σημερινής «Αρένας» οφείλω να γράψω μερικές λέξεις ακόμη. Ευχαριστώ την Άννα Λιάκου (Conceptual Design & Modeling) που μου την έδωσε από το προσωπικό της αρχείο καθώς απεικονίζει τόσο παραστατικά τον «αόρατο πόλεμο» που διεξάγουν «με το σπαθί τους» όλοι οι δημιουργικοί Έλληνες  (φωτογράφος: Θεόδωρος Τυμπανίδης). Η Άννα είναι ένας υπέροχα δημιουργικός άνθρωπος κι ελπίζω πως πολύ σύντομα θα καταφέρουμε να κάνουμε πράξη όλα όσα ήδη οραματιζόμαστε  για την περαιτέρω ανάδειξη της δημιουργικής οικονομίας και την ουσιαστική συμβολή που μπορεί να έχει στην ανάπτυξη αλλά και την κοινωνική συνοχή του βορειοελλαδικού χώρου.

πρώτη δημοσίευση: i-dialogue.org

 

Brexit και “tea time” για την Ευρώπη

teaΣε ένα υποθετικό «παγκόσμιο μουσείο χαμένων επαγγελμάτων», δίπλα στον βροχοποιό κατακτά επάξια τη θέση που του πρέπει και ο δημοσκόπος πλέον.  Το γεγονός πως η Ευρώπη κοιμήθηκε το βράδυ της Πέμπτης με Bremain και ξύπνησε το πρωί της Παρασκευής με Brexit, θα καταχωρηθεί ως μια από τις πλέον κολοσσιαίες δημοσκοπικές αποτυχίες.

Αντίθετα το αποτέλεσμα δεν εξέπληξε όσους δεν μένουν στα δεδομένα από τις «ερευνητικές τεχνικές», γνωρίζοντας πως τα αποτελέσματα δεν είναι της τεχνικής αλλά ορισμένου τρόπου εφαρμογής της.  Διαβάζω αυτό τον καιρό ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Παύλου Χρήστου http://pxristou.blogspot.gr/ με τον τίτλο « Σύγκρουση. Πολιτική. Οικονομία. Το πρόσταγμα της ριζοσπαστικής δημοκρατίας» όπου εκεί ο συγγραφέας κάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επισήμανση, γράφοντας: «Σχετικά  με την Βρετανία, η κατάσταση είναι διφορούμενη όσον αφορά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αν το κεντρικό στοιχείο της γαλλικής πολιτικής είναι η “μεγαλειότητα”, της Βρετανίας είναι η “ανεξαρτησιότητα”. Ακόμα δε, ούσα σε κάποιο βαθμό απομονωμένη από την ήπειρο, με πολύ μικρότερη ανταλλαγή ανθρώπων, η πρόοδος προς τις ευρωπαϊκές θέσεις του (βρετανικού) λαού γενικά σημειώνεται με αργούς ρυθμούς, σε σύγκριση με άλλες χώρες. Κατά παράδοξο τρόπο, τούτο σημαίνει ότι η πολιτική ηγεσία και η κοινή γνώμη, συνεργάζονται  στενά ως προς τις θέσεις που τηρούν. Πολλοί Βρετανοί δύσκολα κατανοούν τόσο την ιδέα της ομοσπονδίας όσο και της προσάρτησης , τα σαφή όρια της εξουσίας στο κέντρο και την διατήρηση της ανώτατης εξουσίας στη βάση της περιφέρειας. Επιπλέον, οι βρετανικές παραδόσεις ευνοούν τις βαθμιαίες εξελίξεις εντός των άγραφων αλλά αυστηρώς τηρουμένων ορίων των θεσμοθετημένων εθίμων και όχι την ιδέα της αλλαγής μέσω συνταγματικών μηχανισμών, κάτι που είναι καλά γνωστό στην γηραιά ήπειρο.».

Αυτή την «ανεξαρτησιότητα» επιβεβαίωσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία και η πρόγνωση φαινόταν, τουλάχιστον μέσα από μια προσέγγιση  πιο συνολικής και  ολοκληρωμένης συνάρτησης δεδομένων και παραγόντων. Είναι η ίδια «ανεξαρτησιότητα» που επέτρεπε,  όπως έγραψε κάποτε ο Τζορτζ Όργουελ,  να υπάρχουν δυο «σχολές σκέψης» σε κάθε βρετανική οικογένεια αναφορικά με το μείζον και αμφιλεγόμενο ζήτημα του αν πρέπει να σερβίρεται πρώτα το τσάι και αναδεύοντάς το να προστίθεται το γάλα ή το αντίθετο. Θα ήταν αδιανόητο για τους Βρετανούς να εφαρμόσουν μια ευρωπαϊκή οδηγία για το πώς πρέπει να σερβίρεται το τσάι.

Tea time για την Ευρώπη. Ακριβώς αυτό είναι που αναδεικνύει το BREXIT: την τάση των απλών καθημερινών ανθρώπων να θέλουν να νιώσουν πως είναι αφεντικά στο σπίτι τους και όχι έρμαια κάποιου κλειστού κλαμπ γραφειο-τεχνοκρατών που πέρα από κάθε κοινωνικό έλεγχο και δημοκρατική νομιμοποίηση αποφασίζουν από τις Βρυξέλλες για το ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Και την ίδια ακριβώς «ανεξαρτησία» επιζητούν οι λαοί και σε άλλες χώρες της Ε.Ε, της Γαλλίας πλέον συμπεριλαμβανομένης.

Το κατά πόσο είναι πραγματικά εφικτή μια τέτοια «ανεξαρτησία» μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη υπερδικτυωμένη οικονομία είναι το μείζον ερώτημα που μοιραία ανακύπτει. Και εν πάση περιπτώσει αν το μέγεθος της Μ. Βρετανίας είναι τέτοιο που μπορεί να πειραματιστεί με την απάντηση, ισχύει το ίδιο για χώρες όπως για παράδειγμα η Δανία ή η  Ελλάδα;

Σίγουρα το μέγεθος μετράει. Αλλά κάποιες απαντήσεις μέσα στην ιστορία δεν θα τις πάρεις ποτέ αν δεν τολμήσεις να θέσεις το ερώτημα: Αν μπορώ καλύτερα μόνος μου, γιατί να μη το κάνω;

Σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να απαντήσει καμία δημοσκόπηση.

Αυτή είναι η βασική αρχή της τέχνης του επιχειρείν!

πρώτη δημοσίευση @ Rizopoulos Post

 

Συνταγματική Αναθεώρηση: χαιρέτα μου τον Πλάτωνα…

plato-hopeΤηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, οι σημερινοί καιροί των παρακμασμένων δυτικών δημοκρατιών μοιάζουν με τους καιρούς της παρακμασμένης αθηναϊκής δημοκρατίας, η οποία άλλωστε  αποτέλεσε,  σε γενικές γραμμές,   το ιδεατό πρότυπό τους.  Ήταν οι καιροί που έζησε ο Πλάτωνας και ένα μεγάλο μέρος του έργου του θέτει ακριβώς  το ερώτημα του πως μπορεί να γίνει η υπέρβαση αυτής της παρακμής ώστε η πετυχημένη Πολιτεία, η «καλλίπολις», να μη κινδυνεύσει σοβαρά να μείνει για πάντα ένας ορίζοντας.

Έχει ενδιαφέρον εξαιρετικό λοιπόν, φέρνοντας ταυτόχρονα στο νου μας τις περιστάσεις που βιώνουμε σήμερα, να παρακολουθήσουμε τις απαντήσεις που δίνει ο Πλάτωνας στην κατεύθυνση υπέρβασης της παρακμής, η οποία είχε  φτάσει τότε  στο σημείο να σκοτώσει,  νόμιμα αλλά καθόλου ηθικά, το δάσκαλό του, τον Σωκράτη. Ήταν το “House of Cards”  της εποχής.

Όπως τότε έτσι και τώρα κανείς δεν πίστευε τις σοφιστείες του δημόσιου λόγου  αλλά όλοι στρέφουν την προσοχή τους στη διαρροή μιας «ανώνυμης πηγής».   Το «δαιμόνιο» που είπε ο Σωκράτης. Κι ήταν αρκετό αυτό το «τσίμπημα» της σωκρατικής «αλογόμυγας»  για να μεταμορφωθεί ο κορυφαίος Έλληνας φιλόσοφος  σε απειλή για το καθεστώς της παρακμής που συντηρούσε και αναπαρήγαγε την αθλιότητα ως όρο της επιβίωσής του.

Παρά τη βολική παρουσίαση του Πλάτωνα ως αντιδραστικού φιλοσόφου και οπαδού της «φωτισμένης δεσποτείας», η αλήθεια είναι πως η κοινωνική τάξη που ονειρεύεται ο Πλάτωνας δεν είναι η τάξη της φωλιάς τερμιτών, όπως αυτή που αναπόδραστα οδηγούμαστε σήμερα. Για την αντίληψη του Πλάτωνα κάθε πολίτης μέσα σε κάθε τάξη πρέπει να μπορεί να αποκτά μια ισορροπία στις τρεις λειτουργίες της ψυχοσύνθεσής του. Αυτό σημαίνει πως όποιος κι αν είναι ο κοινωνικός του ρόλος, θα πρέπει να μπορεί να είναι ο εαυτός του. Και μόνο τότε το κράτος μπορεί να είναι αρμονικό.  Οπότε και κύριο καθήκον του κυβερνήτη είναι να εξασφαλίζει στην Αρμονία όλες τις ευκαιρίες, τόσο μέσα στο άτομο όσο και μέσα στο κράτος. Για τον Πλάτωνα, για όποιον θέλει να εφαρμόσει μια συνεπή πολιτική σε αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να έχει την πραγματική γνώση για να το κάνει. Κι έτσι εισάγει στην πολιτική θεωρία του την έννοια του «φιλόσοφου – βασιλιά».

Όμως ο Πλάτωνας στον «Πολιτικό» δεν έχει ψευδαισθήσεις και αυταπάτες . «Αφού όμως δεν υπάρχει καθόλου βασιλιάς, που να γεννιέται μέσα στα κράτη όπως οι βασίλισσες στα σμήνη των μελισσών, είναι αναγκαίο να μαζευόμαστε σε γενικές συνελεύσεις και να συντάσσομε κώδικες, προσπαθώντας να ακολουθούμε κατά γράμμα τις διατάξεις του πιο αυθεντικού Συντάγματος» εξηγεί.

Αφού λοιπόν ένας τέτοιος ιδανικός ηγέτης είναι ουτοπικός πρέπει να στραφούμε στην αμέσως επόμενη καλύτερη διακυβέρνηση η οποία μπορεί να πάρει πολλές μορφές, ωστόσο σίγουρα προϋποθέτει να μαζευόμαστε για συντάξουμε σύνταγμα με όση συναίνεση είναι δυνατή. Για τον Πλάτωνα σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση από το να αναζητήσουμε το Σύνταγμα του καλύτερου πραγματοποιήσιμου κράτους, για το οποίο όπως λέει «ο νομοθέτης δεν πρέπει να θεσπίζει απόλυτες ανώτατες αρχές, αλλά από το άλλο μέρος ούτε εξουσίες, που δεν ισορροπούν μεταξύ τους εξαιτίας της ανάμειξής τους».

Η παρακμασμένη ελληνική δημοκρατία έχει σήμερα ανάγκη από ένα  νέο Σύνταγμα και όχι από έναν «φωτισμένο ηγεμόνα», όποιος κι αν είναι αυτός. Ωστόσο για την εξαγγελθείσα Συνταγματική Αναθεώρηση υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος να καταστεί  αντικείμενο του τρέχοντος πολιτικού ανταγωνισμού και να αντιμετωπιστεί με επικοινωνιακούς όρους, ενώ είναι υπαρκτή η ανάγκη να φτιάξουμε «το Σύνταγμα του καλύτερου πραγματοποιήσιμου κράτους», με την εμπλοκή στη διαδικασία αυτή του συνόλου της κοινωνίας.

Στο βαθμό λοιπόν που μια αριστερή κυβέρνηση παίρνει την  πρωτοβουλία της  Συνταγματικής Αναθεώρησης,  αν μη τι άλλο οφείλει να δώσει ειδικό βάρος στη συμμετοχή των πολιτών. Προσωπικά μάλιστα δεν βρίσκω καθόλου κακή την ιδέα για δημοψήφισμα, αρκεί ασφαλώς να υπάρχει ουσιαστικό πολιτικό διακύβευμα. Να  υπάρχουν δηλαδή προτάσεις που θα επιδιώκουν την εναρμόνιση και όχι τη σύγκρουση, στο πλαίσιο ενός κράτους που θα εγγυάται σε κάθε πολίτη πως μπορεί να είναι ο εαυτός του και όχι ένα φοβισμένο και πανικόβλητο ανθρωπάκι.

Θέλει η κυβέρνηση πραγματικά να ανοίξει μια συζήτηση σε αυτή την έκταση; Δεν το ξέρω. Μακάρι να το θέλει. Αλλιώς θα πρόκειται για «μία από τα ίδια», γεγονός  που θα αφήσει παντελώς αδιάφορη την κοινωνία,  επιτείνοντας την αίσθηση ενός πολιτικού συστήματος αναξιόπιστου,  το οποίο φροντίζει μόνο για την αναπαραγωγή των προνομίων του.

Η τελευταία εναλλακτική του «αστικού μπλοκ» θα είναι ο Sakis;

CaptureΗ στρατηγική του θαύματος. Αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθεί αυτή την ώρα η ελληνική κυβέρνηση. Λέει «ναι σε όλα», προσδοκώντας σε ένα θαύμα που θα τη σώσει από τις συνέπειες των υπογραφών που βάζει σε ό,τι φέρνουν μπροστά της οι δανειστές.

Ο αυξημένος ΦΠΑ είναι ήδη πραγματικότητα. Και το ταξικό πρόσημο που έχει αυτή η επιλογή είναι πολύ συγκεκριμένο, έστω κι αν το μέτρο μοιάζει ταξικά ουδέτερο. Επιβαρύνει τα λαϊκά εισοδήματα και τις μικρές επιχειρήσεις.  Μπορεί το να παράγεις και να καταναλώνεις στην Ελλάδα  να μην έχει την παραμικρή προστιθέμενη αξία, παρ’ όλα αυτά ο ΦΠΑ τα τελευταία έξι χρόνια (των μνημονίων) ανέβηκε έξι μονάδες, ήτοι μια μονάδα το χρόνο και απ’ όλους τους «μαθητευόμενους μάγους» που «έσωζαν» και «σώζουν» ακόμη τη χώρα. Φόρος Πολιτικής Αναξιοπιστίας θα πρέπει να μετονομαστεί για να συνειδητοποιούμε και τι πληρώνουμε στην πραγματικότητα.

Η κριτική στην κυβέρνηση δεν σημαίνει αυτομάτως πως θέλουμε πρωθυπουργό τον Κυριάκο. Αυτό το φτηνό επιχείρημα δεν πείθει κανέναν. Και εν πάση περιπτώσει, το «ή μαζί μας ή εναντίον μας» δεν συνάδει με το αριστερό ήθος, τουλάχιστον μιας αριστεράς που ήθελε να είναι κινηματική, αντιιεραρχική, αντιγραφειοκρατική και πλουραλιστική. Η κριτική και ο έλεγχος είναι οξυγόνο ακόμη και για αυτή την ημιθανή δημοκρατία στην οποία ζούμε. Αντί λοιπόν να αναζητούνται (ή και να κατασκευάζονται) «εχθροί του λαού» ίσως μια ματιά, που και που, στον καθρέπτη να βοηθούσε περισσότερο.

Αλλά ο Τσίπρας βρίσκει και τα κάνει. Βρίσκει μια κοινωνία σε αφασία και την ελίτ σε πλήρη σύγχυση.  Δεν είδατε που  ξαφνικά έπιασαν  κι έβαλαν «μπουγάδα» βραδιάτικα στον ΣΚΑΙ με συνεντευξιαζόμενο τον τέως.  Πόση απελπισία!  Οι μόνοι που το χάρηκαν ήταν κάτι «Βενιζελικοί» που εκείνο το βράδυ διακινούσαν το σενάριο πως «για καθε Κοκό υπάρχει πάντα ένας Βενιζέλος»!

Είναι λοιπόν  σαφές  πως ο Τσίπρας «παίζει μπάλα» μόνος του. Κανένας και τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα που να μπορεί να ανατρέψει το σύστημα ηγεμονίας που χτίζει. Αν  κρίνω μάλιστα από την πολιτική «ευφυΐα» της πρωτοβουλίας ‪#‎παραιτηθείτε, υποψιάζομαι βάσιμα πως η τελευταία εναλλακτική του «αστικού μπλοκ» θα είναι ο Σάκης Ρουβάς.

ΥΓ1: Διάβασα κάπου πως ο Ψινάκης πήγε στην Κίνα και γύρισε με 400 εκατομμύρια ευρώ για το Δήμο Μαραθώνα. Σκεφτείτε αν πάει ο Sakis πόσα θα φέρει…

ΥΓ2: Το 2,5%  που έγραψε δημοσκοπικά η Ζωή την καθιστά εκ των πραγμάτων «παίκτρια» στο «τραπέζι», στο βαθμό τουλάχιστον  που το κόμμα της καταφέρει να εκφράσει πολιτικά περισσότερο έναν συνταγματικό πατριωτισμό και λιγότερο τις αφελείς κομμουνιστογενείς  ονειρώξεις των «λαφαζανιστών». Η τύχη της είναι αποκλειστικά στα χέρια της.

Πρώτη δημοσίευση: rizopoulos post

Η Ελλάδα της Ελένης

blue_moon (3)Όχι δεν θα γράψω για το «Υπερταμείο», ούτε θα σταθώ στις ευθύνες της ελληνικής βουλής έναντι της ιστορίας. Αυτά είναι έτσι κι αλλιώς τα συγκυριακά συμπτώματα της κατάστασης. Χθες ήταν κάποια άλλα κι αύριο θα είναι κάποια διαφορετικά και μάλλον χειρότερα.

Παρά τα όσα  αντιλαμβανόμαστε στο επίπεδο της επιφανειακής πραγματικότητας, το μέλλον μιας χώρας δεν εξαρτάται πρωτίστως από τους κατ’ επίφαση ηγέτες της. Οι ενέργειές τους δεν είναι παρά αντανακλάσεις μιας βαθύτερης πραγματικότητας. Υπό αυτή την έννοια το μέλλον ενός έθνους εξαρτάται,  πάνω από όλα,  από το επίπεδο της ηθικής, της ακρίβειας και της καθαρότητας στον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες αντιλαμβάνονται τη ζωή.  Την οπτική που οι ίδιοι έχουν για το σύμπαν, τον πλανήτη, τους άλλους ανθρώπους  και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται το νόημα της δικής τους ζωής μέσα σε όλα αυτά.

Για παράδειγμα, σκεφτείτε πως θα μπορούσαν να έχουν τα πράγματα, αν υπήρχε μια κρίσιμη μάζα συνειδήσεων που θα αντιλαμβανόταν το νόημα της ζωής όπως ένας εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων Ελλήνων, ο Γεώργιος Παπανικολάου: «Το ιδανικόν μου δεν είναι να πλουτίσω, ούτε να ζήσω ευτυχής αλλά να εργασθώ, να δράσω, να δημιουργήσω, να κάμω κάτι τι αντάξιον ενός ανθρώπου ηθικού και δυνατού…». Δημιούργημα μιας τέτοιας ηθικής στάσης υπήρξε λοιπόν το «τεστ ΠΑΠ» που έσωσε και σώζει ζωές εκατομμυρίων γυναικών κάθε χρόνο ανά τον κόσμο.

Ωστόσο, μια τέτοια στάση μοιάζει από «ξενέρωτη» μέχρι «εξωπραγματική», μέσα στο κυρίαρχο ήθος της  μεταμοντέρνας καταναλωτικής αποχαύνωσης. Σε αυτή την κατ’ επίφαση δημοκρατική  «θερμοκοιτίδα» που αναπτύχθηκε και κατέστη κυρίαρχη η «φιλοσοφία του σκύλου»: Ό, τι δε μπορείς να γαμήσεις ή να φας, κατούρα το.

Η κυριαρχία του κυνισμού είναι σήμερα περισσότερο ορατή από ποτέ. Αλλά κι εκεί που δεν είναι, στις περισσότερες των περιπτώσεων,  πρόκειται γι αυτό που ο Ελύτης ωραία ονομάζει «ψευδοφάνεια», έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. Πίσω από θεωρητικές ταμπέλες, υψηλόφρονα ιδανικά  και ιδεολογικές προμετωπίδες δεν  κρύβεται παρά  η «φιλοσοφία του σκύλου». Το πώς φτάσαμε λοιπόν στα αδιέξοδα που βιώνουμε έχει την εξήγησή του. Αποξενωμένοι πλέον  από τις πηγές μιας παράδοσης που σχηματίστηκε νοηματοδοτώντας τον ανθρώπινο βίο μέσα στην ιστορική διαχρονία, βρισκόμαστε in limbo. Δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε κι απλά καταναλώνουμε. Ό,τι βρούμε. Ενίοτε και «σανό».

Ναι, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Οι Έλληνες όμως πεθαίνουν. Κι ασφαλώς όλοι μια μέρα πεθαίνουμε, συνεπώς το μόνο άξιο λόγου ερώτημα είναι το πώς αξίζει να ζήσει και να πεθάνει κανείς. Δυστυχώς, πεθαίνουμε και θα συνεχίσουμε να πεθαίνουμε όπως ζούμε, σαν τα σκυλιά. Γι αυτό και θα συνεχίσουμε να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας για τα «κοκαλάκια» που πέφτουν ώστε να μείνουν καθαρά τα «φιλέτα».

Η δυσαρέσκεια απλώνεται παντού, ενώ λύσεις δεν διαφαίνονται πουθενά στα σοβαρά. Υπάρχει εναλλακτική; Δεν ξέρω, ειλικρινά. Διαισθάνομαι όμως πως έχουμε μπει στη ζώνη του απρόβλεπτου και πιστεύω πως αν μη τι άλλο οφείλουμε να συζητήσουμε ειλικρινά,  πρωτίστως με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να συνειδητοποιείς όλο και πιο καθαρά πως η ζωή σου είναι «επικηρυγμένη», με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,  δεν είναι κάτι που μπορείς να το προσπεράσεις αδιάφορα. Και εν πάση περιπτώσει, ακόμη κι αν η «επικήρυξη»  έχει καταστεί αναπόφευκτη,  «να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει».