Αρχεία Κατηγοριών: post4life

Αν δεν ήταν και η 15η Athens Xclusive Designers Week που πήγε εξαιρετικά, όλα τα υπόλοιπα πάνε από μέτρια ως και άσχημα, παρά τις προσπάθειες της Άνοιξης να κάνει αισθητή την παρουσία της. Δεν είναι μόνο οι «Μπαλτακοκασιδιάρηδες». Είναι αυτή η αίσθηση πως όλα έχουν μπει σε ένα τεράστιο «ψυγείο» και τίποτα δεν αντιμετωπίζεται «ζεστά». Μια διάχυτη αδιαφορία, μια πανταχού παρούσα επιφύλαξη, μια παραλυτική καχυποψία. Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει μέσα από μια τέτοια «ψύχρα».

Κινούμαστε στον αντίποδα της κατεύθυνσης που έπρεπε να έχουμε πάρει. Διότι μόνο όταν μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και μας δίνουν τον έλεγχο, μπορούμε να γίνουμε εκπληκτικά γενναιόδωροι και πρόθυμοι να βοηθήσουμε. Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, άλλωστε, που έλεγε κι ο Πρωταγόρας και οι εποχές που διαδέχονται η μία την άλλη δε χορταίνουν να τον δικαιώνουν. Για όλα τα πράγματα, μονάδα μέτρησης είναι ο άνθρωπος. Για να γίνει κάτι μεγάλο, χρειάζονται μεγάλοι άνθρωποι. Ή καλύτερα μεγαλειώδεις. Ακόμα κι αν ένας ή λίγοι από αυτούς έχουν μια μεγάλη ιδέα, χρειάζονται και άλλους ανθρώπους στο πλευρό τους, ανθρώπους που θα εμπνέουν την…. έμπνευση.

Άλλωστε, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να προσεγγιστούν οι ικανοί, οι σημαντικοί, οι διαφορετικοί, οι οξυδερκείς, οι οραματιστές, οι δουλευταράδες και οι πεισματάρηδες. Περιττεύουν οι άνθρωποι εργαλεία, αφού τώρα όλοι συγκεντρωνόμαστε γύρω από το μέγιστο εργαλείο: το Internet.Οι δημιουργικοί χρήστες-ας επιτραπεί ο όρος- του Internet και της ίδιας της ζωής, χρειάζεται να διαθέτουν χαρακτηριστικά που το διαδίκτυο δεν είναι στη φύση του να έχει. Κι αυτά δεν είναι άλλα από τα συναισθήματα. Οι γνώσεις δεν πέθαναν ακριβώς, ζουν και βασιλεύουν, μόνο που τα συναισθήματα, και οι δρόμοι στους οποίους αυτά είναι ικανά να οδηγήσουν, είναι οι νέοι νόμοι. Μεράκι, πάθος, ομαδικότητα, σεβασμός, γενναιοδωρία, χιούμορ, χαρακτήρας. Μας αρέσει να δημιουργούμε το χαρακτήρα μας, παρέα με άλλους ανθρώπους, και να τον βλέπουμε να πραγματώνεται, μέσα και από το μυαλό αλλά και από την καρδιά.

Τα σπουδαία εγχειρήματα, όπως και οι μεγάλοι έρωτες, χρειάζονται Πίστη. Για να πιστέψουμε σε κάτι, πρέπει να λάβουμε εμπιστοσύνη, από αυτούς που μας καλούν να κάνουμε μαζί τους, κάτι καινούργιο ή κάτι διαφορετικό. Σήμερα όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που επιλέγουν το «δουλεύω παρέα με κάποιον» και όχι το «δουλεύω για κάποιον». Σήμερα καλός μάνατζερ αναδεικνύεται αυτός που ξέρει να κερδίζει και όχι να επιβάλλει τον σεβασμό, έχει τον τρόπο να δίνει τα ηνία και όχι να πατρονάρει παρέχοντας έτοιμες γνώσεις, έτοιμο «φαγητό», έτοιμες ιδέες.

Η ιδέα της υπακοής στην αυθεντία ανήκει σε ένα κόσμο που μοιάζει όλο και πιο παλιός και καταδικασμένος να πεθάνει. Το σημαντικό είναι να ακούμε τους άλλους προσεκτικότερα όταν μιλούν και προτού μιλήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας. Να κάτι που έχει αληθινή σημασία για τη νέα εποχή που ανατέλλει, έστω κι αν το «παλαιό καθεστώς» δίνει ακόμη σκληρές μάχες οπισθοφυλακής. Ειδικά στην Ελλάδα, αυτοί οι θύλακες του «παλαιού καθεστώτος» δείχνουν ακόμη πανίσχυροι. Κι αυτός είναι ένας από τους σοβαρότερους λόγους που η Ελλάδα κοιτάζει μονίμως τα παπούτσια της, ενώ τα τρένα περνούν….

Αν δεν ανοίξουν αυτιά, μάτια, μυαλά και καρδιές η Άνοιξη θα αργήσει!

Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι. Ίσως για αυτό σήμερα γράφω «ξελογιασμένος» από τη θάλασσα. Ναι, αυτή την όμορφη πλανεύτρα που κρύβει μέσα της θησαυρούς και γοργόνες, που μας ξέρει και την ξέρουμε περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε καθώς κάποιοι μακρινοί μακρινοί μας πρόγονοι βγήκαν από μέσα της για να συνεχιστεί στη στεριά το μεγάλο παιχνίδι της εξέλιξης. Άλλωστε χωρίς αυτή, δεν θα υπήρχε τίποτα.

Αυτή η θάλασσα είναι που αποτέλεσε όχι αιτία και λόγο απομόνωσης  όπως συνήθως νομίζεται αλλά αντίθετα δρόμο επικοινωνίας. Είδα πρόσφατα μια εξαιρετική κινηματογραφική παραγωγή, το «Κον Τικι».  Η ταινία είχε προταθεί για Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας κι αποτυπώνει το ταξίδι που έκανε στα 1947 ο Νορβηγός εθνογράφος Θορ Χάιερνταλ όταν αποφάσισε να περάσει με το Κον-Τίκι, τη σχεδία του, τα 6900 χιλιόμετρα που χωρίζουν τις δύο ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού. Ήθελε να αποδείξει τη θεωρία του πως οι πολυνησιακοί πληθυσμοί δεν ήταν Ασιάτες αλλά Περουβιανοί Ινδιάνοι. Και το πέτυχε έχοντας απέναντι όλο το ακαδημαϊκό κατεστημένο του καιρού του που τον λοιδορούσε για τις ιδέες του.

Έτσι είναι όμως η θάλασσα. Έχει τον τρόπο της να είναι σαγηνευτική. Να εμψυχώνει τον άνθρωπο με ένα απαράμιλλο θάρρος και να τον γεμίζει με την ελπίδα πως το καλύτερο μας περιμένει πάντα εκεί πέρα, στη «γραμμή των οριζόντων». Για αυτό και η θάλασσα πάντα θα γεμίζει την ανθρώπινη ψυχή με την ελπίδα. Όμως είναι  μια ελπίδα δράσης. Και είναι κρίσιμη αυτή η διαφορά. Ελπίδα δεν είναι να κάθεσαι στον καναπέ και να κρατάς σφιχτά στα χέρια σου ένα δελτίο του τζόκερ. Αυτό είναι ψευδαίσθηση για να γεμίζει τα ταμεία του ο ΟΠΑΠ, να κερδίζουν «τζακ ποτ» οι μέτοχοί του και όσοι «ραντίζονται» γύρω – γύρω για να συντηρούν την ψευδαίσθηση.

Αντίθετα, η ελπίδα είναι βάρκα και κουπί. Πρόσκληση σε δράση. Τίποτα δεν θα είναι ποτέ τέλειο εκ των προτέρων. Τα πάντα όμως τελειοποιούνται μέσα από τη συνεχή προσπάθεια,  αρκεί να ξέρεις που θέλεις να πας. Σαν τον Οδυσσέα, ο οποίος με ένα τρόπο συνιστά το αυθεντικό αρχέτυπο της Ελληνικής ψυχής,  μπορεί να περιπλανηθείς για πολλά χρόνια  αλλά στο τέλος θα βρεις την Ιθάκη, αν έχεις καταφέρει εν τω μεταξύ να την κρατήσεις στο μυαλό και στην ψυχή σου.

Προσωπικά λοιπόν αυτό «το βουλιάζουμε», ούτε το κατάλαβα,  ούτε το καταλαβαίνω. Ο  καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Κι εμείς οι Έλληνες θέλουμε να λέμε πως είμαστε καλοί καπετάνιοι. Και είναι ώρα να το αποδείξουμε. Να βουτήξουμε στα βαθιά και να καταφέρουμε να ξαναβγούμε στον αφρό, πιο ώριμοι, πιο έμπειροι, πιο Έλληνες.

Διότι κακά τα ψέματα, στις δεκαετίες που προηγήθηκαν υποτιμήθηκε πολύ αυτή η σχέση με τη θάλασσα. Η ναυτική παράδοση, η ναυτιλία, η ναυτοσύνη των Ελλήνων βγήκαν στο περιθώριο. Κάποια στιγμή η Σχολή Εμποροπλοιάρχων στον Ασπρόπυργο είχε ελάχιστους σπουδαστές και μόνο τα 2-3 τελευταία χρόνια υπάρχει μια αντιστροφή αυτής της τάσης. Όμως η ναυτιλία ήταν αυτή που έδωσε δουλειές, εισοδήματα, χτίσθηκαν σπίτια, φτιάχτηκαν περιουσίες σε αυτόν τόπο.

Ψάχνουμε σήμερα «νέα αναπτυξιακά μοντέλα»  παραγωγής εθνικού πλούτου σε μια χώρα που έβγαλε Ωνάσηδες και Νιάρχους. Μα, είναι προφανές το που πρέπει να αναζητηθεί το αναπτυξιακό μέλλον. Στη θάλασσα. Είτε ως ναυτιλία, είτε ως μεταφορές, είτε ως τουρισμός. Και να αντιληφθούμε ξανά τη θάλασσα όχι ως συνοριακό άκρο αλλά ως δρόμο επαφής και  επικοινωνίας με τους γύρω μας.

Η καίρια γεωπολιτική και στρατηγική (από κάθε πλευρά) θέση της  Ελλάδας, ανάμεσα σε τρεις ηπείρους, αλλά και η ναυτική της παράδοση μπορούν να αποτελέσουν τον καταλύτη για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Να ξαναγίνουμε αυτό που πάντα ήμασταν. Λαός της Θάλασσας.

Αντί να συζητάμε λοιπόν για «ποτάμια»  και άλλες συναφείς ανοησίες  (τα οποία αποτέλεσαν δρόμους επικοινωνίας μόνο για τα γερμανικά φύλα της  Κεντρικής Ευρώπης) να μιλήσουμε ξανά για τη θάλασσα.  Άλλωστε, μετά τον Θεμιστοκλή σε αυτόν τον τόπο ξέρουμε πως «εκ της θαλάσσης τα κρείττω….».

Να βουτήξουμε λοιπόν,  με την ελπίδα να συναντηθούμε στα βαθιά.

Οι άντρες, στη μεγάλη πλειοψηφία μας τουλάχιστον, έχουμε την ψευδαίσθηση πως στις γυναίκες αρέσει να τις κάνουμε ευτυχισμένες πουτάνες. Μπορεί και να τους αρέσει στο κρεβάτι, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό για αυτές. Το αληθινά σημαντικό είναι αυτό που ακολουθεί. Να μιλήσουν μετά, για ό,τι έγινε πριν. Η αληθινή κόλαση δηλαδή των αντρών, οι οποίοι μεγαλώνουμε για να γίνουμε «μπαμπάδες–αφέντες» που δεν δίνουν λογαριασμό.

Η ελπίδα είναι βουβή, η πίστη μιλάει. Ο άντρας «μπαμπάς–αφέντης» πίστευε πως η «κοριτσάρα του» θα ήταν πάντα υπάκουη και πρόθυμη να «χορεύει» στους ρυθμούς των «χορδών» του «βιολιού» του. Η γυναίκα ήλπιζε βουβά. Όσο λοιπόν η πίστη των αντρών επιβεβαιωνόταν, η έννοια της οικογένειας ανήκε στα «όσια και τα ιερά», δίπλα στη θρησκεία και την πατρίδα. Πίσω από αυτή την «αγία τριάδα» κρυβόταν το αρσενικό “αφεντιλίκι” πάνω στη γυναίκα, η οποία ήλπιζε στην αγάπη του «μπαμπά» και φοβόταν την εξουσία του «αφέντη».

Μέσα στην πορεία του χρόνου, οι γυναίκες σταμάτησαν και να ελπίζουν και να φοβούνται. Ικανοποίησαν δηλαδή τις δύο προϋποθέσεις της ελευθερίας, έτσι όπως έθεσε το ζήτημα ο Ν. Καζαντζάκης. Άρχισαν λοιπόν να πιστεύουν στον εαυτό τους. Οπότε μοιραία, η γυναίκα άρχισε και να «μιλάει». Από τη «Μαρία της Σιωπής» τρέξαμε ως κοινωνία με ιλιγγιώδεις ταχύτητες –μέσα σε μια γενιά δηλαδή– και φτάσαμε στη «Θηλυκή Εταιρεία». Την αρχή έκανε εκείνη η ατάκα της Κοντού: «Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!».

Ζούμε κατακλυσμιαίες αλλαγές σε πολιτισμικό επίπεδο αλλά επειδή ζούμε μέσα στις αλλαγές αυτές, δεν συνειδητοποιούμε την έκταση και το βάθος τους. Δεν έχουμε πλήρη συναίσθηση του γεγονότος πως βρισκόμαστε πάνω σε μια παράξενη γέφυρα και ο καθένας μας καλείται να συλλογιστεί αν θα υποχωρήσει στο κατώτερο ζώο για να «συντηρηθεί» το παρελθόν ή αν θα κοιτάξει προς τα πάνω και θα καθοδηγηθεί προς το μέλλον από τον μέσα του θεό. Κι αυτός δεν είναι  άλλος από το συλλογικό ανθρώπινο πεπρωμένο. Το πεπρωμένο του στοχαστή, ο οποίος φτιαγμένος από σκέψη ζητάει να ξεκαθαρίσει τα πάντα για να γνωρίσει τον εαυτό του. Αυτός ο αθάνατος στοχαστής που επιμένει διαρκώς να ρωτάει: «Γιατί υπάρχω;».

Αλλά για να βρεθεί η σωστή απάντηση, θέλει δύο. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ένα. Είναι δύο. Αρσενικός και Θηλυκός. Αυτή η συνειδητοποίηση εκ των πραγμάτων θα διαμορφώσει το νέο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζήσει ο/η άνθρωπος της Νέας Εποχής. Άνθρωπος που στη μεγαλύτερη διάρκεια του βίου του, θα μοιάζει με Παιδί. Κι ως γνωστόν, στα μεγάλα παιδιά αρέσουν τα μεγάλα παιχνίδια. Οπότε ή κάθεσαι και παίζεις ή…. παίρνεις το καπελάκι σου και βγαίνεις από το παιχνίδι. Πάντως απ’ τα παιδιά μαθαίνεις την αλήθεια.

Τώρα που ξεκινάει η Σαρακοστή θα αρχίσει να έχει ζήτηση και ο χαλβάς. Κι όσοι είναι μερακλήδες θα αναζητήσουν τον «αυθεντικό», τον οποίο ωστόσο έχει απομείνει να κάνει μόνο μια μικρή οικογενειακή χαλβαδοποιία στη Δραπετσώνα κι αποτελεί «στανταράκι» θέμα της τηλεόρασης τέτοιες μέρες. Πάνε οι κάμερες και καταγράφουν πως μπαίνουν τα υλικά, πως ανακατεύονται, πως γυρνάνε με τις ώρες και πως συσκευάζεται στο τέλος ο «αυθεντικός χαλβάς», για τον οποίο κάθε χρόνο σχηματίζονται ουρές έξω από το μαγαζί.

Η αυθεντικότητα είναι μείζον ζήτημα την εποχή του “copy paste”. H παγκόσμια αγορά, σε όλους τους κλάδους, αναζητεί αυθεντικότητα καθώς η οικονομία μετασχηματίζεται όλο και περισσότερο σε οικονομία δικτύων, εμπειριών και συναισθημάτων.

Σωστά σκέφτηκαν λοιπόν οι αρμόδιοι του ελληνικού στίβου ( ο ΣΕΓΑΣ δηλαδή) να αναδείξουν την αυθεντικότητα του Κλασσικού Μαραθώνιου της Αθήνας. Σωστά σκέφτηκαν επίσης πως θα έπρεπε ο ΟΠΑΠ να φανεί γενναιόδωρος και να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια. Αλλά το αποτέλεσμα είναι λάθος. Και είναι λάθος γιατί το νέο λογότυπο του Κλασσικού Μαραθωνίου που παρουσιάστηκε προχθές είναι μια αστεία καρικατούρα. Δεν ξέρω πόσο κόστισε. Αλλά ακόμη κι ένα ευρώ είναι πεταμένα λεφτά για αυτό που παρουσιάστηκε.

Ένα ανθρωπάκι σε κίνηση και μια μουτζούρα δίπλα, η οποία υποτίθεται πως είναι η αποτύπωση της αυθεντικής διαδρομής αλλά μάλλον πρόκειται για την αποτύπωση της αυθεντικής βλακείας σε ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Καμία έμπνευση. Καμία δημιουργικότητα. Καμία αισθητική. Μια δουλειά στο «γόνατο» για την οποία δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος αλλά ξέρω πως κάποτε σε αυτόν τόπο θα πρέπει να γίνει ένα ξεκαθάρισμα σχετικά με το ποιοι κάνουν επικοινωνία με επαγγελματική αρτιότητα κι αξιοπιστία και ποιοι απλά κλείνουν δουλειές κι από κει κι έπειτα κάνουν – εκ του ασφαλούς- ό,τι τους κατέβει.

Ο Μαραθώνιος της Αθήνας είναι πραγματικά ο αυθεντικός. Αλλά αυτό δεν φαίνεται στο λογότυπο. Ωστόσο γράφεται! «Μαραθώνιος ο Αυθεντικός»! Η επικοινωνία της βιοτεχνίας του χαλβά στη Δραπετσώνα υποστηρίζει καλύτερα την αυθεντικότητα του προϊόντος της σε σχέση με αυτό. Διότι οι άνθρωποι στη Δραπετσώνα έχουν την ευφυΐα να δείχνουν την αυθεντικότητα και όχι απλώς να μιλάνε για αυτήν!

Ο Μαραθώνιος της Αθήνας επίσης αναδεικνύει αξίες. Την υπεράσπιση του πολιτισμού έναντι της βαρβαρότητας. Αλλά ούτε κι αυτό φαίνεται στο λογότυπο. Ο Μαραθώνιος της Αθήνας, ασφαλώς, θα μπορούσε να είναι αναπτυξιακό εργαλείο. Η χρήση πολιτιστικών αγαθών επιδρά όχι μόνον στις συμβολικές αξίες, αλλά και στις πραγματικές αξίες ανάπτυξης των περιοχών αναφοράς, δηλαδή στην πραγματική οικονομία τους. Αλλά ούτε κι αυτό φαίνεται.

Θα πείτε μπορούν όλα αυτά να αποτυπωθούν σε ένα λογότυπο; Προφανώς δεν είναι απλό και εύκολο. Αλλά όταν υπάρχει αυθεντική δημιουργικότητα, όλα γίνονται. Το πρόβλημα όμως σε αυτή τη χώρα είναι πως αφενός δεν πιστεύουμε πως «όλα γίνονται» και αφετέρου έχει εμπεδωθεί ως «καλή πρακτική» το «όλα γίνονται κάτω από το τραπέζι».

Χάθηκε λοιπόν μια καλή ευκαιρία. Χάθηκε η ευκαιρία ο Μαραθώνιος της Αθήνας να επικοινωνηθεί έτσι ώστε να αναδυθεί ως ένα σύγχρονο διαπολιτισμικό αφήγημα, το οποίο θα ενισχύει τη συναντίληψη, την αλληλοκατανόηση και την συνεργασία και από την άλλη θα αναδεικνύει την αξία της διακριτής αυθεντικής ταυτότητας, σε μια εποχή απειλούμενης ισοπέδωσης.

Το να βγει τώρα ο ΣΕΓΑΣ και να πει «συγγνώμη, κάναμε λάθος και θα το ξαναπροσπαθήσουμε….», θα ήταν μια αυθεντική έκπληξη. Τουτέστιν, μια καλή αρχή για τον επανασχεδιασμό μιας αληθινά ευφυούς επικοινωνιακής στρατηγικής ανάδειξης της αυθεντικότητας του Κλασσικού Μαραθωνίου της Αθήνας. Λέμε τώρα….