Ραντεβού τον Σεπτέμβρη… στη ΔΕΘ!

Το καλοκαίρι είναι εδώ κι ο κυρίαρχος λαός σε ετοιμότητα για τα μπάνια του. Ίσως όχι με την άνεση και τις ευκολίες του παρελθόντος αλλά πάντως όλοι λίγο – πολύ «μια άκρη» προς τη θάλασσα τη βρίσκουμε. Ενόσω ο λαός λοιπόν θα είναι απασχολημένος με το να μετράει τα «λάικ» που πήρε η «σέλφι» στην παραλία, η πάντα πρόθυμη αυτοδιοίκηση θα στέκεται δίπλα του, εξασφαλίζοντάς του… ναυαγοσώστες! Δεν είναι αστείο, είναι πραγματικότητα.

Με βάση προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύτηκε το Απρίλιο στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, οι Δήμοι της χώρας που έχουν στην ευθύνη τους είτε οργανωμένες είτε ελεύθερες παραλίες είναι υποχρεωμένοι να προσλάβουν ναυαγοσώστες και να έχουν και τα σχετικά επαγγελματικά σκάφη διάσωσης. Χαράς ευαγγέλια στους παραθαλάσσιους Δήμους καθότι μπορούν να κάνουν προσλήψεις αλλά κι ακριβούτσικες προμήθειες για το τοπικό… Baywatch, σε μια κατ’ ουσία προεκλογική περίοδο για την αυτοδιοίκηση με ό,τι οφέλη συνεπάγεται αυτό για τους νυν δημοτικούς άρχοντες (και όχι μόνο).

Προσθέστε και το γεγονός πως ο τουρισμούς πάει κι αυτή τη σεζόν «τραίνο» οπότε δίνει δουλειές και λεφτά κι έτσι έχετε την «ολιστική» εικόνα της καλοκαιρινής πραγματικότητας, όπως την αντιλαμβάνεται αυτή τη στιγμή το Μαξίμου. Με την κοινωνία και την καθημερινή οικονομία σε μια κατάσταση περίπου κανονική, ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του επεξεργάζονται το action plan του καλοκαιρινού τριμήνου για την εξασφάλιση του «πακέτου επιτυχίας».

Όπως φάνηκε και στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή, για τον Τσίπρα «όλα είναι ένα». Σκόπια, χρέος, έξοδος από τα μνημόνια ή προληπτική πιστωτική γραμμή. Επιδίωξη είναι να επιτύχει κάτι που θα μπορεί να το «πουλήσει» στην εκλογική αγορά ως «τρίλιζα», που βγάζει τη χώρα από την απαξίωση των τελευταίων χρόνων και την επανατοποθετεί με αναβαθμισμένους όρους μέσα στο παγκόσμιο σύστημα.

Ασφαλώς δεν είναι ούτε κάτι απλό, ούτε κάτι εύκολο. Όταν μάλιστα η επιδίωξη αυτή ξεδιπλώνεται μέσα σ’ ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, με τον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Ε.Ε, τα «είπα – ξείπα» του Τραμπ με τον Κίμ και ασφαλώς τις ραγδαίες εξελίξεις στον ευρωπαϊκό Νότο,  με την εκλογική επικράτηση του ευρωσκεπτικισμού στην Ιταλία και την παραίτηση του πλέον αφοσιωμένου συμμάχου της πολιτικής της Γερμανίας, του Ραχόι στην Ισπανία.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να πάρει «μια απάντηση για όλα» και γι αυτό ενώ «αμόλησε» σε πρώτο χρόνο τον ενθουσιώδη Κοτζιά να πανηγυρίζει για την επίλυση του Σκοπιανού, στη συνέχεια τον «άδειασε» μεγαλοπρεπώς, επιστρέφοντας ουσιαστικά στο «θα δούμε…». Βασικά αυτό που θέλει να δει ο Τσίπρας είναι το τι θα βγει από το Eurogroup της 21ης Ιουνίου, όπου κι αναμένεται το οριστικό κλείσιμο του «ελληνικού ζητήματος» τουλάχιστον για την ώρα. Επίσης θέλει να δει το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών και την τύχη της λίρας.  Γι αυτό κι ο Τσίπρας εφαρμόζει τη «συνταγή» που ακολουθούσαν οι μάγοι αλχημιστές του Μεσαίωνα: » Δίνε υποσχέσεις στους δαίμονες μέχρι να φτάσεις στο Θεό».  Αλλά παραμένει άγνωστο,  αν έφτασε κανείς…

Τούτων δοθέντων, το καλοκαίρι αυτό θα είναι πυκνό σε εξελίξεις που θα διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας για πολλά χρόνια. Η Ελλάδα έχασε την ιστορική ευκαιρία στις δεκαετίες του 90 και του 2000 να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Ν.Α Ευρώπης. Χωρίς όραμα για τον εαυτό της σπατάλησε τις δυνατότητες που είχε στη συντήρηση ενός νοσηρού παρασιτικού οικονομικού μοντέλου και στην επικάλυψή του από τα ιδεολογήματα ενός ακροδεξιού εθνικισμού που εκφράστηκε οριζόντια πάνω στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων.  Ζήτημα που θα έπρεπε να έχει λήξει από το «πακέτο Πινέιρο», αν ο Αντώνης Σαμαράς δεν επιχειρούσε να εμφανίσει ως προδότη τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και να χορεύει η χώρα εδώ και τριάντα χρόνια «καλαματιανό».

Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, ώστε η Ελλάδα να έχει μια «δεύτερη ευκαιρία». Δεν το λέω εγώ, το είπε προχθές  ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ μιλώντας στο Φόρουμ Συνεργασίας Βαλκανίων και Εύξεινου Πόντου. Ο  κ. Πάιατ επισήμανε ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως περιφερειακός ηγέτης είναι ένας από τους λόγους που αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια για την προώθηση της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στην οποία οι ΗΠΑ θα είναι η τιμώμενη χώρα.

Εκεί λοιπόν πλέον τα σπουδαία…

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

To πνεύμα των καιρών δεν το λες και… Άγιο!

H σημερινή γιορτή της Ελληνικής Ορθοδοξίας είναι  κορυφαία κατά τη γνώμη μου καθώς η σχετική περικοπή της καινής διαθήκης αποτυπώνει   με αριστουργηματική συγγραφική πυκνότητα και  ασύλληπτη λογοτεχνική οξυδέρκεια,  τη συνθήκη της μέσης ανθρώπινης ύπαρξης.

Έχουν περάσει πενήντα μέρες από την ανάσταση του Ιησού και οι μαθητές του είναι κλεισμένοι σε ένα δώμα και φοβούνται. Ο φόβος είναι ο αξεπέραστος ορίζοντας της σκοτισμένης συνείδησης.  Και οι μαθητές αυτό ακριβώς συμβολοποιούν: τη φοβισμένη και σκοτισμένη ανθρώπινη συνείδηση.  Ήταν τόσο καιρό με τον Δάσκαλο και δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα.  Ο ένας τον πρόδωσε. Ο άλλος τον αρνήθηκε τις ώρες των παθών. Άλλοι ζητούσαν «πρώτη θέση» στη «βασιλεία τον ουρανών», άλλοι δεν μπόρεσαν ούτε να ξαγρυπνήσουν για να συμπαρασταθούν στο αποκορύφωμα της αγωνίας του Δασκάλου και όλοι σχεδόν είχαν εξαφανιστεί κατά τη σταύρωση.  Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, όπως αναφώνησε κάμποσους αιώνες αργότερα ο Νίτσε.

Μπορεί να ζούμε τα πιο συνταρακτικά γεγονότα. Όμως τη στιγμή που τα ζούμε, η σκοτισμένη συνείδησή μας δεν μας επιτρέπει να τα κατανοήσουμε, να δώσουμε το πραγματικό νόημα, να ενώσουμε τις «τελίτσες» για να μας αποκαλυφθεί η «μεγάλη εικόνα».  Οπότε απομένουν η άγνοια κι ο φόβος. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και στην  ιστορική συγκυρία που βιώνουμε. Ο δυτικός πολιτισμός που υποσχέθηκε την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά των φόβων του και των δεισιδαιμονιών του,  διέγραψε ένα ωραίο κύκλο για να καταλήξει στα ίδια και χειρότερα.

Ο πλανήτης καταστρέφεται συστηματικά, το αίμα ρέει, η φτώχεια εξολοθρεύει ανθρώπινες υπάρξεις, οι ανθρώπινες σχέσεις καταρρέουν,  παιδιά – σκλάβοι και παιδιά  – δολοφόνοι καθημερινά στην παγκόσμια ειδησεογραφία κι όμως δεν καταλαβαίνουμε τίποτα μέσα στην άγνοια και το φόβο. Αναζητάμε μόνον εύκολα και βολικά εξιλαστήρια θύματα για να αποδώσουμε την ευθύνη που δεν αναλαμβάνουμε προσωπικά.

Το ευαγγελικό δράμα, ως γνωστόν, έχει happy end. Συμβαίνει η Πεντηκοστή. Αυτό το ξαφνικό άνοιγμα της συνείδησης. Ένα ανώτερο επίπεδο κατανόησης για ό,τι προηγήθηκε και ό,τι συμβαίνει τώρα. Απαρχή μιας ριζικής αλλαγής στην προσωπική πνευματική κατάσταση αλλά και στην εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας.

Αυτό ακριβώς έχει ανάγκη και η σημερινή ανθρωπότητα. Ένα πνευματικό update. Το άνοιγμα της συνείδησης που θα της επιτρέψει να βγει από το φόβο, ανακαλύπτοντας  μια διαφορετική οπτική για το ανθρώπινο πεπρωμένο, έξω και πέρα  από το να πηγαίνουν καλά τα χρηματιστήρια,  υπό το κράτος του φόβου πως διαφορετικά θα συμβεί το αδιανόητο. Το οποίο όμως εν τω μεταξύ συμβαίνει. Η κρίση του πολιτισμού μας είναι πνευματική, δεν είναι οικονομική.

Αυτός,  θεωρητικά τουλάχιστον,  είναι και ο ρόλος των «πνευματικών ανθρώπων». Να βοηθούν στο άνοιγμα της συνείδησης κυρίως μέσα από την τέχνη τους και το έργο τους. Φοβάμαι όμως πως σήμερα οι «πνευματικοί άνθρωποι» στην πλειοψηφία τους – τιμητικές εξαιρέσεις ευτυχώς πάντα υπάρχουν – είναι εξίσου σκοτισμένοι με όλους τους υπόλοιπους. Εξίσου μπερδεμένοι, φοβισμένοι, μέρος της παρακμής και όχι της υπέρβασής της.

‘Οσο αυτό το άνοιγμα δεν συμβαίνει, οι σκοτισμένες συνειδήσεις θα ζουν με το φόβο, αναζητώντας «προστασία» στη ζεστή αγκαλιά του αγελαίου οπαδισμού, όποια ταυτότητα κι αν έχει. Ακόμη και την ταυτότητα της άρνησης κάθε ταυτότητας.  Όλα θα μετατρέπονται σε ματσάκι «Ολυμπιακός- Παναθηναικός». Εμείς και οι Άλλοι. Το φως και το σκοτάδι. Ο θάνατός σου η ζωή μου,  σ’ έναν ανταγωνισμό μηδενικού αθροίσματος.

Ο καθένας μέσα στο βαθύ σκοτεινό πηγάδι του βλέπει μόνο ένα μικρό κομμάτι ουρανού, γι αυτό και όλοι μιλούν μια διαφορετική γλώσσα εν ονόματι μιας αλήθειας που αγνοούν όμως στην πραγματικότητα. Διότι το κακό δεν είναι ο Άλλος. Κακό είναι συνήθως αυτό που βαφτίζουμε καλό,  μόνο και μόνο  επειδή έτσι βολεύει τις πεποιθήσεις μας. Αυτοί που θησαύριζαν στερώντας αντικαρκινικά φάρμακα από αρρώστους, έδιναν μια καλή δικαιολογία στον  εαυτό τους για το έγκλημά τους.  Κακό είναι ότι παριστάνει το καλό χωρίς να είναι, αν και μπορεί να φαίνεται ακόμη και καλύτερο από το ίδιο το καλό. Η ελληνική Unicef έφαγε σε γλέντια και δώρα μερικά εκατομμύρια ευρώ που προορίζονταν για εμβόλια και τροφή παιδιών του τρίτου κόσμου!

Αυτό είναι το πνεύμα των σημερινών καιρών, το πνεύμα μιας σύγχρονης Βαβέλ. Ε, δεν το λες και… «Άγιο Πνεύμα».  Ζούμε την απόλυτη σύγχυση. Ο ιστορικός χρόνος όμως τρέχει και θ’ αρχίσουν να κατεβαίνουν τίποτα φλόγες από τον ουρανό και μπορεί τότε να καταλάβουν όλοι, όμως ίσως να είναι αργά πια.

Το έχει περιγράψει εξαιρετικά ο ιταλός φιλόσοφος,  καθηγητής αισθητικής και ιστορίας της φιλοσοφίας,  Αλντο Γκαργκάνι σε μια συζήτηση μεταξύ σύγχρονων ευρωπαίων στοχαστών που έγινε το 1994 στο Κόμο: «Οι σκακιστές αυταπατώνται πως είναι μόνοι, δεν μπορούν όμως να παίξουν αν δεν υπάρχει ένας τρίτος πρωταγωνιστής που είναι το ίδιο το παιχνίδι του σκακιού με τους κανόνες του και τις δυνατότητες κινήσεών του. Έτσι και οι άνθρωποι στις ποικίλες περιστάσεις της ζωής τους μπορεί να αγνοούν τα σημάδια ενός tertium που έχουν μπροστά στα μάτια τους χωρίς να τα αντιλαμβάνονται και χωρίς να τα υποψιάζονται, γι αυτό και η αναμενόμενη ημέρα του Κυρίου θα έλθει απρόσμενη σαν νυχτοκλέφτης» («Η θρησκεία», Επιμέλεια Jacques Derrida, Gianni Vattimo, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια).

Εκτός αν προλάβουμε να συμφωνήσουμε κάτι διαφορετικό, ως εναλλακτική ενδεχομενικότητα βιωσιμότητας, θα τολμούσα να προσθέσω ως παλαίμαχος «Οικολόγος/Εναλλακτικός».  Αλλά αυτό είναι άλλο άρθρο.

πρωτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

H αθώωση της Σώτης Τριανταφύλλου είναι σπουδαία νίκη της ελεύθερης έκφρασης

Από τότε που ο Βολταίρος είπε το περίφημο » δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις» έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι της ιστορίας. Παρά ταύτα όμως η απειλή για την ανεμπόδιστη έκφραση της σκέψης και της άποψης είναι πάντα παρούσα και το να αντιμετωπίζεται κάθε φορά, είναι τελικά μια διαρκής μάχη.

Το γεγονός πως κρίθηκε αθώα από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, η οποία βρέθηκε στη θέση της κατηγορούμενης για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου, έχει σπουδαία σημασία. Θυμίζουμε πως η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια μετά από αναφορά που είχε καταθέσει το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι , το οποίο είχε συμπεριλάβει διάφορες περιπτώσεις  φερομένων ως εγκλημάτων  ρατσιστικής βίας. Σε αυτές είχε συμπεριληφθεί και άρθρο της κυρίας Τριανταφύλλου στην εφημερίδα «Αthens Voice», τον Νοέμβριο του 2015, αμέσως μετά την επίθεση στο Μπατακλάν με τίτλο «Rock and Roll Will Never Die» όπου μεταξύ άλλων γινόταν μνεία σε ρήση του Μάρκο Πόλο σύμφωνα με την οποία «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι».

Στην ουσία είχαμε την πρώτη δίκη για ισλαμοφοβία στην Ελλάδα και το γεγονός πως η ελληνική δικαιοσύνη έκρινε πως η ελεύθερη έκφραση της γνώμης δεν συνιστά έγκλημα ρατσιστικής βίας δημιουργεί προηγούμενο, το οποίο συμπυκνώνει και προασπίζει το αξιακό πλαίσιο του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Από αυτή εδώ τη στήλη είχαμε υποστηρίξει το δικαίωμα της συγγραφέως να γράφει ελεύθερα την άποψή της, σημειώνοντας τα ακόλουθα:

«Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις της Σώτης Τριανταφύλλου, η συγγραφέας θα πρέπει να μπορεί να τις εκφράζει. Ο ρατσισμός, έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δίκες, ούτε με λογοκριτές. Είναι ο πιο λάθος δρόμος διότι οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.  Η «ηθική αναμόρφωση» δια της βίας είναι ο πιο ακραίος ρατσισμός, τον οποίο και επεφύλασσαν διαχρονικά οι «πεφωτισμένες» ελίτ έναντι του αμαθούς «πόπολου». Οδηγεί πάντα σε καθεστώτα ετερονομίας, αυταρχισμού και δογματισμού, όποιον μανδύα εξουσίας κι αν χρησιμοποιούν κάθε φορά.».

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, οι ακρότητες της «πολιτικής ορθότητας» επιχειρούν να επιβάλλουν νέα στερεότυπα στη θέση των παλαιών τα οποία αντιμάχονται. Φτάσαμε έτσι να αναβιώνει ένα κλίμα που τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών,  αναβιώνει  το  «Index Librorum Prohibitorum», τον  κατάλογο δηλαδή με τα απαγορευμένα από την Ιερά Εξέταση της Καθολικής Εκκλησίας, βιβλία. Το ίδιο θα πράξει αργότερα και ο Χίτλερ. Όπως και στην Κίνα του Μάο δεν χρειαζόταν να διαβάσει κανείς τίποτα περισσότερο από το «κόκκινο βιβλιαράκι» του Μεγάλου Τιμονιέρη. Αλλά και στη σημερινή Ε.Ε η «αλήθεια» βρίσκεται μόνο στα «εξελοχαρτα» με τα οικονομικά μεγέθη των γραφειοκρατών της Κομισιόν και όλα τα υπόλοιπα ρίχνονται στην πυρά της παγερής βορειοευρωπαικής αδιαφορίας.

Κάθε ολοκληρωτισμός ( θρησκευτικός, πολιτικός, οικονομικός, πνευματικός) επιχειρεί να εξουδετερώσει και να εκμηδενίσει κάθε ανταγωνιστική σκέψη, διότι φοβάται τη διαπάλη των ιδεών, γνωρίζοντας τα κενά και τις αδυναμίες του. Εμπεδώνει τη μονοδιάστατη σκέψη και εν τέλει τον μονοδιάστατο άνθρωπο.

Η έκφραση της πολλαπλότητας είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα κι είναι  σύμφυτο με τους νόμους κίνησης της ίδιας της ζωής. Καθώς απειλούμαστε με «ισοπεδωτισμό»  κι «ερημοποίηση» σε πολλά επίπεδα, έχουμε ανάγκη όσο ποτέ μια κουλτούρα πλουραλισμού, η οποία θα αναδεικνύει διαφορές, θα δοκιμάζει συνθέσεις, θ’ αφήνει πραγματικά «όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν»  και θα αποτρέπει συγκρούσεις  «μηδενικού αθροίσματος». Το γνωστό «ο θάνατός σου η ζωή μου» ( μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά)  αποδείχθηκε κακός οδηγός για τον σύγχρονο κόσμο.  Αναπαράγει στο διηνεκές  το μανιχαισμό «φωτός και σκότους», «καλού και κακού», πάνω στον οποίο χτίζεται κάθε φορά η κυριαρχία πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες.  Η διαρκής  υπεράσπιση της ελεύθερης έκφρασης είναι η έσχατη χειρονομία αντίστασης του πολιτισμού έναντι της μονίμως επελαύνουσας βαρβαρότητας.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

H πρωτομαγιά είναι απεργία ή αργία;

Το ερώτημα του σημερινού τίτλου έχει αποτελέσει αγαπημένο θέμα διαξιφισμών και διενέξεων στα συμβατικά ΜΜΕ παλιότερα και στα social media τα τελευταία χρόνια.   Στην πραγματικότητα όμως δεν έχει απολύτως  καμία σημασία. Απλά αρέσει σε πολλούς να συζητάνε τα λάθος πράγματα στις λάθος στιγμές, μόνο και μόνο για να (αυτο)επιβεβαιώσουν την «προκάτ» αντίληψη που έχουν για τα πράγματα.

Η Πρωτομαγιά ασφαλώς είναι πάντα μια μέρα μνήμης της  εξέγερσης των εργατών του Σικάγου το Μάη του 1886, κατά την οποία τα εργατικά συνδικάτα ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Τώρα το τι απέγιναν (και γιατί) στη συνέχεια τα εργατικά συνδικάτα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη τα έχει αναλύσει άριστα ο Χέρμπερτ  Μαρκούζε στον «Μονοδιάστατο Άνθρωπο»,  ως θεωρητικός εκφραστής της Σχολής της Φρανκφούρτης και εκ των πνευματικών ηγετών  μιας άλλης μαγιάτικης εξέγερσης, αυτής του Μάη του 1968 στο Παρίσι και όχι μόνο. Αυτή όμως,  η  λεγόμενη «εξέγερση της αμφισβήτησης» δεν είχε ως υποκείμενο την εργατική τάξη πλέον,  αλλά τους νέους και τις νέες της εποχής που φώναζαν «θέλουμε το αδύνατο» και στην πορεία εκείνων των χρόνων πολιτογραφήθηκαν ως «παιδιά των λουλουδιών». Μέσα από κει ξεπετάχτηκε στη συνέχεια το οικολογικό κίνημα.

Αλλά και τα δύο αυτά κινήματα, το εργατικό και το οικολογικό, και τα αντίστοιχα δυο  νοήματα της μέρας,  φοβάμαι πως έχουν ξεπεραστεί πλέον από την ίδια την πραγματικότητα. Ιδίως στη χώρα μας, στην οποία όπως αποδείχθηκε κατ’ επανάληψη,  έχουμε εξειδίκευση στο διασυρμό εννοιών και αξιών.

Συνδικαλισμός είναι πλέον αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος με το κομπολόι που πατάει γεμάτος μαγκιά το κενοτάφιο του Άγνωστου Στρατιώτη, μη έχοντας την παραμικρή συναίσθηση του που πατάει και που βρίσκεται. Εν τω μεταξύ, οικολογικό κίνημα κατέληξε να είναι η Μπιρμπίλη!

Χρειάζονται καινούργιες ιδέες και διαχρονικές ευαισθησίες. Έννοιες όπως εργατικό κίνημα, αριστερά, σοσιαλισμός είναι πλέον κενές περιεχομένου, «αδειανό πουκάμισο»  κατά την έκφραση του ποιητή.

Αλλά κι απ’ την άλλη, όσο παραμένουμε αμέριμνοι μέσα στην «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»,   κυνηγώντας πεταλούδες σε πρωτομαγιάτικες «οικολογικές» εκδρομές που καταλήγουν σε χασαποταβέρνες, έρχονται και κάθονται «ελέφαντες» πάνω στο σβέρκο μας.

Τα προβλήματα είναι υπαρκτά. Το φαινόμενο της ερημοποίησης φαίνεται πως επηρεάζει σημαντικά τις χώρες του μεσογειακού νότου. Το να έχουμε καύσωνα τον Απρίλιο δεν το λες και κανονικότητα. Αλλά πρωτίστως μας απειλεί  η οικονομική ερημοποίηση στην περίπτωση που η χώρα δεν καταφέρει να αξιοποιήσει το θετικό momentum για να επιτύχει την ελάφρυνση του χρέους της. Αυτός πρέπει να είναι ο στρατηγικός στόχος και όχι απλά μια  «έξοδος από τα μνημόνια» που έχει αμιγώς επικοινωνιακό χαρακτήρα.  Όπως έγραψε σκωπτικά προχθές η Washington Post 

«η κρίση στην Ελλάδα έχει ξεπεραστεί μόνο αν δεν ζεις εκεί»,  κάνοντας αναφορά στην πρόβλεψη του ΔΝΤ πως θα χρειαστούν άλλα 10 χρόνια για να βρεθεί η Ελλάδα εκεί που ήταν το 2007!

Αυτές οι μεγάλες προκλήσεις όμως δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αργίες, ούτε με απεργίες. Απαιτούν εθνική συνεννόηση και συνεργασία σε όλα τα επίπεδα,  για την ανασύνταξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας με όρους βιωσιμότητας και αειφορίας.  Χωρίς να πατάμε απερίσκεπτα πάνω στη γη μας, χωρίς να πατάει ο ένας τον άλλο και χωρίς να πατάμε με ασέβεια πάνω στις μνήμες και την ιστορία μας.

πρώτη δημοσίευση RIZOPOULOS POST

 

 

Το «καλό χαρτί» της Ελλάδας είναι ο τουρισμός!

Aν οι Ευρωπαίοι θέλουν – όπως λένε – το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα , τότε θα πρέπει να αποφασίσουν – και μάλιστα σύντομα – για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Οπότε το γεγονός πως μετά και την συνεδρίαση του λεγόμενου Washington Group , οι Γερμανοί μεταφέρουν ένα κλίμα γενικής συμφωνίας είναι κατ’ αρχήν θετικό, όμως η συμφωνία θα κριθεί  στους χρόνους, στους  όρους  και στις  προϋποθέσεις της ελάφρυνσης. Και ως γνωστόν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Συνεπώς όλη αυτή η συζήτηση για το «μετά» ασφαλώς και είναι χρήσιμη αλλά μάλλον είναι πρόωρη. Περισσότερο βοηθάει τον ακατάπαυστο βερμπαλισμό του  πολιτικού συστήματος με τις γνωστές ατάκες περί αλλαγής «αναπτυξιακού παραδείγματος».   ΄Ομως, σε κάθε περίπτωση,  καλό είναι η προσπάθεια της χώρας να επικεντρώνεται στο «τώρα» και να παίζει έξυπνα με ό,τι «χαρτιά» έχει για να παραμείνει στο παιχνίδι. Αλλιώς είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια…

Το «καλό χαρτί» της Ελλάδας είναι ο τουρισμός!  Αυτό το πιστεύουν και συμφωνούν όλοι. Απόδειξη το γεγονός πως τα πέντε κορυφαία διμερή Επιμελητήρια (Αμερικανικό, Βρετανικό, Γαλλικό, Γερμανικό & Ιταλικό) διοργανώνουνε το 3ο Ετήσιο Συνέδριο Τουρισμού την Πέμπτη 10 Μαΐου στο Συνεδριακό Κέντρο “Ιωάννης Βελλίδης” της Θεσσαλονίκης.

Αυτό λοιπόν που έχει σημασία στο «τώρα»  είναι το…. ελληνικό καλοκαίρι.  Όλα τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα μέχρι αυτή την ώρα καθώς και το κλίμα από τις διεθνείς εκθέσεις του παγκόσμιου τουρισμού βεβαιώνουν πως η ζήτηση για την Ελλάδα όχι μόνο παραμένει υψηλή αλλά και συνεχίζει ν’ αυξάνεται. Ήδη στους δημοφιλείς προορισμούς καταγράφει κρατήσεις που ξεπερνούν το 10% σε σχέση με πέρυσι.

Ο τουρισμός γι άλλη μια χρονιά βάζει πλάτη. Δίνει δουλειές, δημιουργεί εισοδήματα, εισφέρει στα δημόσια έσοδα και πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές. Για πάρα πολλά νέα παιδιά το να πάνε σε κάποιο νησί να δουλέψουν για σεζόν είναι η μόνη επαγγελματική διέξοδος, αν δεν θέλουν να μεταναστεύσουν.  Επίσης, διαχέει οφέλη σε άλλους κλάδους,  από την πρωτογενή παραγωγή μέχρι την οικοδομή κι από την εστίαση μέχρι τις νέες τεχνολογίες. Κι αν είχαμε λίγο μυαλό θα προσφέραμε και περισσότερη σύγχρονη τέχνη κι έναν αναβαθμισμένο καθημερινό πολιτισμό, ως μέρος της τουριστικής εμπειρίας κάθε επισκέπτη.

Ας μη διαφεύγει της προσοχής μας επίσης το γεγονός πως τα ξενοδοχεία είναι ο μόνος κλάδος στον οποίο υπογράφονται Εθνικές Συλλογικές Κλαδικές Συμβάσεις με αυξήσεις για τους εργαζόμενους. Πρόσφατα ο Πρόεδρος των ξενοδόχων Γρηγόρης Τάσιος υπέγραψε την τελευταία κλαδική σύμβαση, η οποία είναι διετούς ισχύος, αναδρομικά από 1/1/2018 έως 31/12/2019. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, την αύξηση κατά 1,5% του κατώτατου μισθού στα ξενοδοχεία από 1/1/2018 και την επιπλέον αύξηση κατά 1,5% από 1/1/2019. Ακούγεται σαν επιστροφή στην κανονικότητα. Κι αυτό έχει τεράστια ψυχολογική αξία για την αγορά.

Αλλά ο τουρισμός είναι ευαίσθητο προϊόν. Κι αυτό ως τουριστική χώρα το υποτιμούμε. Η ένταση με την Τουρκία και η απειλή του προσφυγικού είναι πάντα δυο μεγάλοι κίνδυνοι για τον τουρισμό, για την εθνική οικονομία και κατά συνέπεια για την κοινωνία. Το να πηγαίνουμε λοιπόν μόνοι μας να βάζουμε φωτιά για να κάψουμε το μόνο «καλό χαρτί» που έχουμε,  με γραφικότητες τοποθέτησης σημαιών σε βραχονησίδες δεν είναι πατριωτισμός, είναι χουλιγκανισμός. Είναι τα «αποκαίδια» από το «ξεβλάχεμα» του Κωστόπουλου.  Βίος αβασάνιστος στη μάθηση  και τζάμπα μαγκιές για τα 40 δευτερόλεπτα δημοσιότητας που αναλογούν σε κάθε «ψώνιο».

Πατριωτισμός αυτή την ώρα είναι η διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας στο Αιγαίο. Και η συγκέντρωση δύναμης και πλεονεκτημάτων αποτροπής οποιασδήποτε πολεμικής εμπλοκής, εξαιτίας της κλιμακούμενης επιθετικότητας του δικτάτορα Ερντογάν, ο οποίος κατάφερε να ρίξει την τουρκική λίρα στα τάρταρα κι αναζητάει εσπευσμένα τη «δημοκρατική νομιμοποίηση» της καταστροφής που προκαλεί σε όλα τα επίπεδα στον τουρκικό λαό.

Συνακόλουθα,  υγιής πατριωτισμός είναι η πρωτοβουλία που ανέλαβε  ο επίτιμος πρόεδρος του ΣΕΤΕ και διευθύνων σύμβουλος της Sani/Ikos Ανδρέας Ανδρεάδης για τη συγκέντρωση εντός του έτους 1 δισ. € για ενίσχυση των Ενόπλων μας Δυνάμεων από όλους τους εύπορους Έλληνες πατριώτες και ιδρύματα στη χώρα και στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει στηρίζω τη χώρα μου και δεν της γυρίζω την πλάτη, τη δύσκολη στιγμή της.

Πιστεύω αλήθεια πως η πρωτοβουλία αυτή θα μπορούσε να διευρυνθεί και  μεταξύ άλλων κοινωνικών εταίρων ώστε να μπορούν και οι εργαζόμενοι για παράδειγμα να αφιερώσουν μια ώρα δωρεάν εργασίας για τις Ένοπλες Δυνάμεις.  Ή τα εμπορικά καταστήματα να συνεισφέρουν με το τζίρο μια επιλεγμένης ημέρας. Και η τουριστική περίοδος είναι το καλύτερο timing.  Ιδέες θα βρεθούν. Το σημαντικό είναι η πρόθεση της προσφοράς  και η δέσμευση για κάτι που υπερβαίνει το ατομικό συμφέρον του καθενός, υπηρετώντας έναν ανώτερο συλλογικό στόχο.

Την εξωτερική πολιτική της χώρας δεν μπορεί να την ασκούν οι… ρακές! Έλεος. Ας σοβαρευτούμε τουλάχιστον την ύστατη ώρα κι ας  στοιχηθούμε πίσω από μια εθνική              πρωτοβουλία ουσίας που θα κάνει πράξη την περίφημη ρήση του Τζον Φ. Κένεντι: «Mη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για εσένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου».