Έχει «χώρο» να κινηθεί μέχρι τον Μάιο του 2019 ο Τσίπρας;


Η εξουσία είναι σαν το βιολί, που το πιάνεις με το αριστερό και το παίζεις με το δεξί. Τα’ χει αυτά η ζωή. Μήπως από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» δεν πήγαμε στην «αγορά του αιώνα» κι από κει στην ΟΝΕ και το ευρώ; Μπορεί στο διαδίκτυο να γίνονται viral τα βίντεο με «τα ψέματα του Τσίπρα» αλλά δεν είναι και κάτι πρωτοφανές.
Μήπως υπήρξε ποτέ η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη; Μήπως επανίδρυσε το κράτος ο Κώστας Καραμανλής; Ή μήπως υπήρχαν τα λεφτά του ΓΑΠ; Και μετά ήρθαν τα μνημόνια. Τα οποία ασφαλώς και δεν τα κατήργησε «με ένα νόμο» ο Τσίπρας αλλά με τη βοήθεια των γεωπολιτικών συγκυριών κατάφερε να πετύχει ό,τι μοιάζει πιο κοντά σε αυτό. Να βγει η Ελλάδα, έστω και τυπικά, από το πρόγραμμα.
Σε οικονομικό επίπεδο λοιπόν, ο πρωθυπουργός θέλει μέσα από τη ΔΕΘ να βγάλει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα: Πως για πρώτη φορά μετά την υπαγωγή στα μνημόνια, υπάρχει «χώρος» για την ελληνική κυβέρνηση να «κάνει πολιτική», κλείνοντας το μάτι στο εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς όμως να το παρακάνει – όπως κατά κόρον συνέβαινε στα προ μνημονίων χρόνια – για «να μην ανησυχήσουν» οι αγορές. Ο Τσίπρας ξέρει κι έχει αποδεχθεί, πως ό,τι λέει σε επίπεδο κυβερνητικής εξαγγελίας, αυτομάτως αντανακλάται στο επιτόκιο δανεισμού της χώρας. Εντάξει δεν είναι η επιτήρηση της τρόικας αλλά απέχει έτη φωτός απ’ αυτό που θα μπορούσε να εννοηθεί ως «εθνική κυριαρχία». Αλλά ποιος έχει «εθνική κυριαρχία» σήμερα;
Σε γεωπολιτικό επίπεδο η ΔΕΘ φέρνει σε πρώτο πλάνο τη «σχέση» με τις ΗΠΑ, σε μια στιγμή ρευστότητας για τα Βαλκάνια και την Αν. Μεσόγειο. Η απόλυτη σύμπτωση της ελληνικής κυβέρνησης με την αμερικανική εξωτερική πολιτική στην περιοχή καθιστά την Ελλάδα (μαζί με το Ισραήλ) χώρα – προτεραιότητας για τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα στέλνει το μήνυμα προς τον Ερντογάν πως ναι μεν η Τουρκία έχει στρατηγική αξία, αλλά μπορεί και εύκολα να αντικατασταθεί… Μήνυμα που έχει πάρει ο Ερντογάν και ήδη διαφοροποιήθηκε από Ρώσους και Ιρανούς στη διάσκεψη της Τεχεράνης για τη Συρία. Αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να κλείσει το χάσμα. Η διακυβέρνηση Τραμπ φαίνεται αποφασισμένη να μη δεχθεί καμία «μετάνοια», μέχρι να συρθεί «γονατιστός» ο Ερντογάν στο ΔΝΤ. Συγκυρία που επίσης δίνει «χώρο» στην ελληνική κυβέρνηση για να προχωρήσει ζωτικής σημασίας θέματα όπως ο καθορισμός και η εκμετάλλευση της ΑΟΖ. Απλά θυμίζουμε εδώ πως ExxonMobil και Total, έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα των ΕΛΠΕ με την κατάθεση αίτησης κοινοπραξίας για δύο περιοχές της Κρήτης. Αν δεν προωθηθεί το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ με όλες ανεξαιρέτως τις γειτονικές χώρες σ’ αυτή τη διεθνή συγκυρία, πότε ακριβώς περιμένουμε να υπάρξει ιδανικότερη;
Αντικειμενικά λοιπόν ο Τσίπρας έχει «χώρο» για να κινηθεί. Διαφαίνεται στη ΔΕΘ, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Πρέπει να τον γεμίσει με «περιεχόμενο», τουτέστιν πολιτικές, που θα του επιτρέψουν να στήσει τετραπλές κάλπες τον Μάιο του 2019 και να γίνει το «έλα να δεις», με τη μισή και παραπάνω Ελλάδα να είναι υποψήφιοι και να τρέχουν για «σταυρούς».
ΥΓ: Το σενάριο για πτώση της κυβέρνησης εντός του έτους λόγω του «μακεδονικού» έχει μικρές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερες έχει να γίνει «σκηνοθετημένα» για να αποδράσει ο Τσίπρας, αν κάτι «στραβώσει άσχημα» στην οικονομία, ειδικά στην περίπτωση που δεν καταφέρει τελικά η κυβέρνηση να παρατείνει την περίοδο εφαρμογής του μέτρου της περικοπής των συντάξεων. Ωστόσο κι εδώ η συγκυρία βοηθά και δίνει «χώρο». Απογοητευμένος από τους Γερμανούς, ο Μακρόν θα επιδιώξει με το σύνολο της «εθνικής ισχύος» της Γαλλίας, να βρεθεί είτε ο Μπαρνιέ, είτε ο Μοσχοβισί στη θέση του Γιούνκερ, κόντρα στην όποια επιλογή των Γερμανών που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της ομάδας των συντηρητικών του Λαϊκού Κόμματος (PPE) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος των Βαυαρών συμμάχων (CSU) της Μέρκελ. Ο γαλλογερμανικός ανταγωνισμός μπορεί να σώσει τις συντάξεις, τουλάχιστον.

Πρώτη δημοσίευση @ RIZOPOULOS POST

Ο wannabe Ανδρέας και η Βάσω του μέλλοντός μας


Ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης Τσίπρα, σε όλες τις εκφάνσεις του, από το κεντρικό πολιτικό μήνυμά του μέχρι τις πικάντικες λεπτομέρειές του, θύμιζε τόσο πολύ «Ανδρέα»! Από την «Εθνική Λαϊκή Ενότητα» που είχε επινοήσει ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ για να κάνει προεκλογικές κατά βάση διευρύνσεις μέσω συγκεκριμένων προσώπων μέχρι την αναγνώριση της «ανιδιοτελούς προσφοράς» είτε στον Πρόεδρο, είτε στο «πεζοδρόμιο», είτε και μαζί, με την τοποθέτηση από το «πουθενά» σε περίοπτες κυβερνητικές θέσεις νέων προσώπων.
Το μόνο που δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα ο Τσίπρας είναι να πάει στη Δήμητρα και να μαζέψει όσες γραβάτες του μακαρίτη έχει φυλάξει, για να τις φοράει τώρα που δεν είναι πλέον ο «αριστεριστής» που θέλει ν’ αλλάξει την Ευρώπη, αλλά ο «εθνικός ηγέτης» της «προοδευτικής» παράταξης.
Η επιδίωξη της «ταύτισης» με τον Ανδρέα δεν είναι ασφαλώς τυχαία. Υπακούει σε μια αλήθεια. Η Ελλάδα, τουλάχιστον σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της, είναι ΠΑΣΟΚ. Είτε το λέει, είτε όχι, είτε το πιστεύει, είτε όχι, έτσι είναι. Και είναι έτσι πολύ φυσιολογικά, καθώς η ηγεμονική δύναμη της Μεταπολίτευσης υπήρξε το ΠΑΣΟΚ και ο ιδρυτής του Ανδρέας Παπανδρέου. Δημιούργησε ένα πρότυπο διακυβέρνησης, το οποίο με τη σειρά του διαμόρφωσε την Ελλάδα όπως την ξέρουμε.
Η ειρωνεία είναι πως το «πνεύμα» του Ανδρέα μετά τον θάνατό του εγκατέλειψε το πολιτικό σώμα του ΠΑΣΟΚ, «μπήκε» μέσα στον Κώστα Καραμανλή κι από κει μεταπήδησε στον Αλέξη Τσίπρα. Φαίνεται πως ούτε τα μνημόνια στάθηκαν ικανά να «ξορκίσουν» το «πνεύμα» του Ανδρέα, καθώς δεν είχαν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από το να γίνει η Ελλάδα ένα φτηνό τουριστομάγαζο, άντε το πολύ πολύ κι ένας βιολογικός λαχανόκηπος για την Ευρώπη.
Πως αντιμετωπίζεται λοιπόν το «πνεύμα» του Ανδρέα, αφού το μέλλον δεν κερδίζεται με φαντάσματα; Για τη σημερινή αντιπολίτευση αυτό παραμένει ένας γρίφος.
Από τη μια, ο ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός με τους όρους που επιχειρήθηκε μέχρι σήμερα απέτυχε να δώσει για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας τα αποτελέσματα που υποσχέθηκε και ως εκ τούτου απέτυχε να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη και να δημιουργήσει ένα πρότυπο διακυβέρνησης που να υπερβαίνει θετικά το «manual» διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Από την άλλη, η μετεμφυλιακή ιδεολογία της «εθνικοφροσύνης» συνιστά παιχνίδι με τη φωτιά και καταλήγει πάντα σε εθνικές ταπεινώσεις κι απώλειες.
Η αναζήτηση της λύσης του γρίφου δεν έχει μεταβληθεί ακόμη σε πολιτική πρόταση. Πολύ δε περισσότερο σε κυβερνητικό πρόγραμμα. Ζούμε ακόμη το τέλος του παλιού, χωρίς να διαφαίνεται ακόμη στον ορίζοντα τίποτα πραγματικά νέο.
ΥΓ: Ειλικρινά δεν αμφισβητώ το τι μπορεί να καταφέρει η κα Νοτοπούλου. Τη βρίσκω άλλωστε τόσο «ξινούτσικη» που μπορεί επάξια να γίνει η Βάσω Παπανδρέου του μέλλοντός μας!

πρώτη δημοσίευση:RIZOPOULOS POST

Ανασχηματισμός ουσίας ή… «παραμΙΘΑΚΗ»;


Οι μύθοι έχουν ένα κεντρικό μοτίβο. Τον ήρωα, ο οποίος ύστερα από επικίνδυνα κατορθώματα κερδίζει την αγαπημένη του, την προσωπική του ολοκλήρωση όπως ανέλυσε διεξοδικά η «Ψυχολογία του βάθους».

Παντού και πάντα στους μύθους υπάρχει ο θανάσιμος κίνδυνος. Στην «Οδύσσεια» ήταν οι σειρήνες, στην Αργοναυτική εκστρατεία ήταν οι συμπληγάδες (τα μπέρδεψε αυτά λίγο ο Τσίπρας, δεν πειράζει…), στο παραμύθι του «Αθάνατου νερού» που διηγούνται σε πολλά νησιά του Αιγαίου είναι η κρίσιμη στιγμή που ο ήρωας καλείται να περάσει μέσα από δυο βουνά, τα οποία πότε ανοίγουν και πότε κλείνουν και σμίγουν.

Οι μύθοι, ενίοτε, γίνονται και ιστορικά πρόσωπα. Όχι μόνο ως επιτυχημένες ενσαρκώσεις της αλήθειας του αρχέγονου βάθους αλλά και ως παραδείγματα πτώσης κι αποτυχίας. «Πολλοί γαρ εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί» όπως προειδοποιεί το ευαγγέλιο που ήρθε στην παράδοση του τόπου να συμπληρώσει τους μύθους.

Φοβάμαι πως ο «μικρός ήρωας» Αλέξης Τσίπρας, στη δική του πολιτική «Οδύσσεια», η οποία ωστόσο συμβαίνει να ταυτίζεται σήμερα με την εθνική μας «Οδύσσεια» καθότι πρωθυπουργός, έχει μπερδευτεί λίγο. Νομίζει και θέλει να τον πιστέψουμε πως φτάσαμε στην «Ιθάκη», όταν είναι «φως, φανάρι» πως γύρω μας μαίνεται ένας σφοδρός γεωπολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και της υπερδύναμης των ΗΠΑ, η οποία αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο καθαίρεσης του Τραμπ με απρόβλεπτες συνέπειες. «Αν ποτέ καθαιρεθώ, νομίζω πως οι αγορές θα κατέρρεαν και πως ο καθένας θα γινόταν πιο φτωχός», δήλωσε ο ίδιος ο Τραμπ, στον απόηχο των διώξεων που ασκήθηκαν σε δύο μέχρι πρότινος συνεργάτες του. Ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος για τα «απόνερα» αυτών των «ακραίων φαινομένων» στην ευάλωτη ελληνική οικονομία, όταν πλέον είμαστε στο έλεος των αγορών.

Ίσως θα ήταν πολιτικά πιο σοφό εκ μέρους του πρωθυπουργού ν” αφήσει αυτή την ώρα τους καβαφικούς στίχους, διότι «μόνο με επικοινωνία» – κι ο ποιητής θα συμφωνούσε – «η πτώσις μας είναι βεβαία». Το διάγγελμα Τσίπρα από την Ιθάκη είχε πολύ περισσότερο «συναίσθημα» απ” όσο μπορεί πλέον να καταναλώσει ο «κυρίαρχος λαός», στα πραγματιστικά -έως κυνισμού- δεδομένα της εποχής.

Αίσθημα καινούργιας αρχής, βοηθούντος και του Σεπτέμβρη, ναι! Αξιοποίηση του momentum για σοβαρούς στόχους που θα συνιστούν μικρές νίκες της ελληνικής οικονομίας, ναι! Αλλά πως και με ποιούς; Αυτό θα πρέπει να μας πει ο πρωθυπουργός, πρωτίστως μέσα από τις επιλογές προσώπων στον επικείμενο ανασχηματισμό. Ποιοι, που και γιατί. Μόνο έτσι μπορεί να έχει ένα στοιχειώδες αφήγημα «καινούργιας αρχής», το οποίο θα είναι σε θέση να διεκδικήσει και εκλογικά, σε μερικούς μήνες, τη συνέχειά του.

Έχει αποθέματα αυτή η κυβέρνηση για να δείξει πως μπορεί να δώσει το «κάτι παραπάνω» από τα ήδη γνωστά; Ή θα παραμείνει ανασχηματισμένη για άλλους 9 μήνες με μόνο πρόγραμμα τις «αξιοκρατικές» (5 μόρια το διδακτορικό, 40 μόρια η συνέντευξη) προσλήψεις;

Η εικόνα της χαρωπής κρατικοδίαιτης ανεμελιάς σ” ένα κράτος που απλά «δεν υπάρχει», συνιστά μείζονα πρόκληση για κάθε πολίτη. Ειδικά όταν καταφθάνει ο ΕΝΦΙΑ κι όταν έχεις πίσω σου εκατό νεκρούς στο Μάτι. Όταν ο βυθός του Σαρωνικού είναι μέσα στην πίσσα κι όταν η Μάνδρα πνίγεται σε κάθε μεγάλη νεροποντή. Με σεσημασμένους Πακιστανούς να δολοφονούν στου Φιλοπάππου και σεσημασμένους «Φλώρους» να ετοιμάζουν βαλίτσες για Μύκονο, ελεύθεροι από τις συνέπειες των κακουργημάτων τους ως… ανάπηροι. Και όλο αυτό να παρουσιάζεται σαν… Ιθάκη!

Όραμα και πρόγραμμα «επόμενης μέρας» δεν είναι οι λέξεις στο χαρτί και η απαγγελία τους. Είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι, συγκεκριμένων ικανοτήτων, σε συγκεκριμένες θέσεις, με συγκεκριμένη αποστολή που θα πρέπει να τη φέρουν σε πέρας μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο. Ή τους έχεις ή δεν τους έχεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι «παραμΙΘΑΚΗ».

πρώτη δημοσίευση RIZOPOULOS POST

Ο Ερντογάν βυθίζεται – ποιους θα πάρει μαζί του…

H Παρασκευή, αν και ιερή μέρα για τους μουσουλμάνους, αποδείχθηκε «μαύρη» για τον Ερντογάν. Η τουρκική λίρα κατέγραψε πτώση 19% έναντι του δολαρίου, εν μέσω σφοδρής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, αναζωπυρώνοντας σενάρια για χρεωκοπία της χώρας κι αναγκαστική προσφυγή στο ΔΝΤ.

Ο Ερντογάν έχοντας εξασφαλίσει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο στους αρμούς του τουρκικού κράτους μετά τις πρόσφατες εκλογές, επιχειρεί τα τελευταία 24ωρα με δηλώσεις του να ξορκίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ξέρει πως η υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ θα έβαζε οριστική ταφόπλακα στο μύθο της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατ” επέκταση θα σηματοδοτούσε το τέλος του.

Γι αυτό και έσπευσε να πάρει τον Πούτιν στο τηλέφωνο λίγη ώρα αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ έσπρωχνε την τουρκική λίρα στην άβυσσο με ένα «τουίτ» που ανακοίνωνε δυσθεώρητους δασμούς για τις εισαγωγές χάλυβα κι αλουμινίου από την Τουρκία, επισημαίνοντας μάλιστα πως οι σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας σε αυτή τη φάση δεν είναι καλές.

Ωστόσο η Ρωσία, όπως κατέδειξε προσφάτως και η ελληνική περίπτωση, πέρα από μερικά εκατομμύρια τουριστών στις τουρκικές ξαπλώστρες δεν έχει να δώσει τίποτα περισσότερο. Και το ρούβλι ακολουθεί την τουρκική λίρα στην ελεύθερη πτώση.

Το «ανατολίτικο παζάρι» που ξεκίνησε ο Ερντογάν με τη Δύση, δεν φαίνεται να του βγαίνει, τον οδηγεί σε απομόνωση κι αδιέξοδο και τον καθιστά τον υπ” αριθμόν ένα κίνδυνο για την Ευρώπη. Ήδη το ευρώ χάνει έδαφος μετά την αποκάλυψη των Financial Times πως η ισπανική BBVA, η ιταλική UniCredit και η γαλλική BNP Paribas θα μπορούσαν να επηρεαστούν ιδιαίτερα από τη συνεχιζόμενη υποτίμηση της λίρας καθώς έχουν χορηγήσει δάνεια που υπερβαίνουν τα 140 δισ. ευρώ. Αν και τα μεγέθη της πιστωτικής έκθεσης δεν είναι υπερβολικά μεγάλα για να προκαλέσουν τραπεζικό σοκ στην Ευρωζώνη, στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς με ακρίβεια πόσο θα επηρεάσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ένα μεγάλο πιστωτικό γεγονός στην Τουρκία και τι αλυσιδωτές συνέπειες ενδέχεται να έχει. Όμως η σοβαρότερη απειλή για την Ευρώπη αφορά στη διαχείριση του προσφυγικού μέσα σε συνθήκες άτακτης χρεωκοπίας της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν είναι σε δύσκολη θέση και είναι πλέον εντελώς απρόβλεπτος ως προς τις αποφάσεις που θα πάρει για να διαχειριστεί τη μεγάλη κρίση στην οποία βυθίζεται η χώρα του. Μπορεί δημοσίως να δηλώνει πως έχει «εναλλακτικές» αλλά τέτοια είναι πάντα η ρητορική του «παζαριού». Οι «εναλλακτικές» του Ερντογάν στην πραγματικότητα είναι δύο. Είτε «να μπει σε πρόγραμμα», είτε να γίνει «μάρτυρας».

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Tα «καΐδια» της Μεταπολίτευσης

Η Μεταπολίτευση τελείωσε και μας άφησε τα «καΐδια» της, μεσούντος ενός σύγχρονου πολέμου που διεξάγεται με επεξεργασίες δεδομένων και βομβαρδισμό εικόνων. Αυτό ακριβώς «έβγαλε» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπροστά στο φακό όταν βρέθηκε κι αυτός «επί τόπου», στο Μάτι.

Όποιος έχει έστω και μικρή επαφή με την «Οδύσσεια» της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας ξέρει πως κάθε κύκλος κλείνει μέσα σε «καμένη γη». Για σύγχρονο δυτικό έθνος μετράμε πολλές καταστροφές. Το ‘22 ήταν η Σμύρνη. Και μετά ήρθαν το Δίστομο και τα Καλάβρυτα. Κι ακολούθησε η λαίλαπα του ‘44-’49. Ύστερα ήρθαν οι στάχτες των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στα Σεπτεμβριανά του 1955, για ν” ακολουθήσουν οι στάχτες της Κύπρου το 1974.

Μετά «γίναμε Ευρώπη», στα χαρτιά τουλάχιστον, κι ησυχάσαμε για λίγο. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Διότι στην πορεία των χρόνων αποδείχθηκε πως δεν είναι βέβαιο αν για την Ευρωπαϊκή Ένωση η Ελλάδα είναι «αναπόσπαστο τμήμα ή διαπραγματεύσιμη επαρχία» όπως έγραφε ο Παναγιώτης Κονδύλης δυόμισι δεκαετίες πριν.

Οι στάχτες στο Μάτι είναι το αποτέλεσμα ενός κράτους που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι fake news κάθε αναφορά σε ελληνικό κράτος. Αν υπήρχε ελληνικό κράτος δεν θα έπαιρνε υποβρύχια που γέρνουν, θα έπαιρνε πυροσβεστικά αεροσκάφη. Θα ήταν περιφερειακή δύναμη πυρόσβεσης στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Και το χειρότερο όλων είναι πως από πουθενά δεν διαφαίνεται μια αξιόπιστη «επόμενη κίνηση», καθώς από τη μια είναι, οριζόντια πλέον, όλο το συνυπεύθυνο πολιτικό σύστημα κι απέξω είναι μόνον οι φασίστες.

Αυτό που μας είπε ο Πρόεδρος με τη στάση του σώματός του, με το κεφάλι χωμένο ενοχικά μέσα στους ώμους και τα χεράκια σταυρωμένα είναι πως η κατάσταση είναι τραγική και δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι μπορεί ακόμη κι ένας συμβολικός Πρόεδρος να κάνει για την πατρίδα και τη δημοκρατία που εκπροσωπεί.

Στο παιχνίδι πάντα υπάρχουν παίκτες και πιόνια. Ο Πρόεδρος έκανε ένα μάλλον ακούσιο διάγγελμα στη «γλώσσα του σώματος» για να μας πει πως άλλη μια φορά μέσα στη σύγχρονη ιστορία ανήκουμε στα πιόνια. Από τον ίδιο, τον πρώτο, μέχρι τον τελευταίο. Και δεν χρειάζεται κανένας εξωτερικός εχθρός να προσπαθήσει πολύ, αφού τρέφουμε τον εχθρό μας μέσα μας. Κι είναι ο κακός εαυτός μας, αυτός που «κάνει πολιτική» με τις ζωές των άλλων, πιστεύοντας αφελώς πως δεν θα πληρώσει ποτέ.

Μεγάλη η ύβρις, μεγάλη και η τραγωδία…

ΥΓ: Αλήθεια πόσο μεγάλη είναι η τραγωδία αυτή τη φορά; Ούτε τον αριθμό των νεκρών δεν ξέρουμε. Και μάλλον ποτέ δεν θα μάθουμε. Ξέρουμε μόνον πως ο Κουφοντίνας έφυγε από τον Κορυδαλλό και πάει να κάνει το «αγροτικό» του.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post