Αρχεία Κατηγοριών: RP

Βλαντιμίρ Πούτιν: Άλλο διδάκτορας κι άλλο δικτάτορας!

Το να μιλούν για τον Πούτιν στάζοντας το στόμα τους μέλι διάφοροι επιφανείς ιεράρχες της Εκκλησίας το καταλαβαίνω. Είναι οι ίδιοι  που πάνε  και καταθέτουν μηνύσεις  κατά των συντελεστών της παράστασης Jesus Christ Superstar, γιατί λέει η γνωστή ροκ όπερα παρουσιάζει τον Χριστό ως «χίππι». Και ειρήσθω εν παρόδω,  δεν βρίσκεται ένας χριστιανός να πάει να κάνει μήνυση στους μητροπολίτες που παρουσιάζουν το Χριστό ως χοντρό εξουσιομανή ημίτρελο με χρυσοποίκιλτα άμφια…

Αλλά το να αναγορεύει τον Πούτιν σε επίτιμο διδάκτορα ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας, ομολογώ πως δυσκολεύομαι να το κατανοήσω και όταν διάβασα τη σχετική είδηση, προς στιγμή πίστεψα πως επρόκειτο για “fake news”. Δυστυχώς όμως δεν είναι. Πράγματι, την Πέμπτη 22. 2 ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Μάλιστα όπως γνωστοποίησε η ρωσική Πρεσβεία στην Αθήνα,  «η  διοίκηση του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου απένειμε στον Βλαντίμιρ Πούτιν τον ανώτατο ακαδημαϊκό τίτλο για το σύνολο του έργου του και για την προσφορά του στις ελληνορωσικές σχέσεις, τα γράμματα, τις τέχνες, την κοινωνία και τη δημοκρατία». Εδώ γελάνε προφανώς!

Όμως το ζήτημα δεν είναι για γέλια.  Ειλικρινά δεν ξέρω ποια είναι η συνεισφορά του Πούτιν σε όλα τα παραπάνω αλλά ξέρω  τις απόψεις και τις ενέργειές του για την εξόντωση των αντιπάλων του, τον ακραίο εθνικισμό του και η περιφρόνησή του για τη δημοκρατία και τον  δυτικό κοινοβουλευτισμό. Ο Πούτιν δεν είναι ο διάδοχος των  των ηγετών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπως θέλουν ορισμένοι να εξιδανικεύσουν το Ρώσο Πρόεδρο. Ο Πούτιν είναι ένας σύγχρονος εκφραστής του φασιστικού δόγματος όπως αυτό έγινε πολιτική θεωρία και πράξη από τον Μουσολίνι. Γι αυτό και δεν χάνει την ευκαιρία να επιτεθεί κατά της ρηχότητας του δυτικού υλισμού, κατά της παρακμής των αξιών, κατά των ομοφυλόφιλων, κατά των γυναικών δίνοντας τη μάχη υποτίθεται για τη σωτηρία της «ρώσικης ψυχής».

Ο «πεφωτισμένος συντηρητισμός», όπως είθισται να τον αποκαλεί ο ρωσικός τύπος γιατί δεν μπορεί να πει κάτι διαφορετικό, δεν είναι παρά ο μουσολινικός φασισμός ντυμένος στα ρώσικα χρώματα. Γι αυτό ακριβώς  και ο Πούτιν, σε ένα παραλήρημα μεγαλείου όπως όλοι οι φασίστες που πιστεύουν πως εκπληρώνουν ένα μεταφυσικό πεπρωμένο,  διεκδικεί για τον εαυτό του το δικαίωμα να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο τις έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας της έκφρασης, της δημοκρατίας κλπ,  γεγονός που εξηγεί και την ‘επιλεκτική’ ερμηνεία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, των ομοφυλοφίλων, των γυναικών. Αυτή τη στιγμή είναι νόμιμο στη Ρωσία να δέρνει κανείς τη γυναίκα του κι αυτό από μόνο του τα λέει όλα.

Επίτιμος διδάκτορας λοιπόν ο Πούτιν από ακαδημαικό ίδρυμα μια χώρας που θέλει να προβάλλει τον εαυτό της ως «λίκνο της δημοκρατίας»; Ή αυτά είναι καλά μόνο για να τα λέμε στα λόγια; Σίγουρα η δυτική δημοκρατία έχει σοβαρά προβλήματα και οξυμένες αντιφάσεις. Αλλά η υπέρβαση αυτών των προβλημάτων και των αντιφάσεων δεν θα γίνει με την επιστροφή στο σκοτεινό παρελθόν. Η συνταγή αυτή δοκιμάστηκε στο παρελθόν κι απέτυχε αφήνοντας εκατόμβες νεκρών επί ευρωπαϊκού εδάφους. Το να αναζητείται  ένας «Φύρερ», ένας ηγέτης δηλαδή που δεν σκοτίζεται πολύ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διεθνείς συνθήκες, είναι η είσοδος σ’ έναν εφιαλτικό λαβύρινθο. Και τυφλός που οδηγεί τυφλούς είναι όπως πάντα ένας «πολύ μάγκας» που δεν ασχολείται με τις «λεπτομέρειες» του πολιτισμού, της δημοκρατίας  και  του δικαίου μπροστά στη μεγάλη εικόνα του «μεγαλείου του έθνους».

Κατανοητές οι δημόσιες σχέσεις ενός Πανεπιστημίου αλλά όλα πρέπει να έχουν κι ένα όριο, όταν μάλιστα μιλάμε για πνευματικά ιδρύματα. Τα οποία,  αν όχι τίποτε άλλο, οφείλουν στοιχειωδώς να ξεχωρίζουν πως άλλο διδάκτορας κι άλλο δικτάτορας.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Πάμε πόλεμο;

«Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα. Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί… Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται. Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. Η μυστική βοή τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων… ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί», λέει με την ποιητική οξυδέρκειά του ο Κωνσταντίνος Καβάφης.

Σήμερα δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς τόσο σοφός για να aκούσει τη βουή ενός πολέμου με την Τουρκία που πλησιάζει. Το καθησυχαστικό «αυτά δεν γίνονται» που αποτέλεσε κυρίαρχη ιδεολογία σε προηγούμενες δεκαετίες φαίνεται πως είναι πλέον ελάχιστα πειστικό.  Άλλωστε και να ήθελε κανείς να κλείσει τ’ αυτιά του, οι δηλώσεις Ερντογάν, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, μπροστά σ’ έναν αμήχανο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Ο Ερντογάν απαιτεί αλλαγή διεθνών συνθηκών, δηλαδή αλλαγή συνόρων, κι αυτό ποτέ σχεδόν δεν γίνεται χωρίς τη προσφυγή στη χρήση στρατιωτικής βίας.

O μεγάλος  φιλόσοφος   Ιμμάνουελ Καντ,  εξήγησε  πως η «αιώνια ειρήνη» θα παραμένει ένα άπιαστο όνειρο για την ανθρωπότητα όσο θα εξακολουθεί να υφίσταται  ασυμφωνία μεταξύ  πολιτικής και ηθικής.  Μ’ αυτή την έννοια, εφόσον  η πολιτική  στηρίζεται στη σκοπιμότητα και στη ζωώδη ροπή προς την κυριαρχία, δεν μπορεί να είναι ηθική και κατ’ επέκταση ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος ως συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα.

Η πολιτική του Ερντογάν είναι μια κατ’ εξοχήν πολεμική κι ανήθικη πολιτική, όπως μαρτυρούν άλλωστε και οι πρόσφατες εικόνες φρίκης και ντροπής από τη συριακή πόλη Αφρίν. Ανήθικο πόλεμο κάνει όμως και στην ίδια την τουρκική κοινωνία. Μόλις πριν λίγες μέρες μια τουρκάλα δασκάλα πνίγηκε στον Έβρο μαζί με τα δυο παιδιά της, διωκόμενη από την κρατική  τρομοκρατία που έχει εξαπολύσει εναντίον κάθε αντιφρονούντα ο δικτάτορας της Άγκυρας.

Παρ’ όλα αυτά ο Ερντογάν είναι ένας αποτυχημένος. Απέτυχε στη στρατηγική επιδίωξή του να ανασυστήσει τη νεοθωμανική αυτοκρατορία, όπως προέβλεπε το «στρατηγικό βάθος» της σκέψης του Νταβούτογλου. Δημιούργησε περισσότερους εχθρούς από φίλους μεταξύ του αραβικού κόσμου, διέρρηξε τη στρατηγική συμμαχία της Τουρκίας με το Ισραήλ, απομονώθηκε από τη Δύση, θα συμβιβαστεί θέλοντας και μη στην ύπαρξη αυτόνομου Κουρδικού κράτους και οδήγησε τη χώρα του στον διχασμό μετά το πραξικόπημα. Το μόνο που απομένει για την υστεροφημία του είναι να καταφέρει τουλάχιστον να βάλει την Τουρκία στο παιχνίδι των υδρογονανθράκων του Αιγαίου. Και θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει, ακόμη και πόλεμο.

Κι εμείς; Εμείς προς το παρών κάνουμε πως «δεν τσιμπάμε». Στην πραγματικότητα η  ελληνική στρατηγική έναντι της Τουρκίας,  όπως έχει διαμορφωθεί διαχρονικά,  είναι η πάση θυσία αποφυγή της στρατιωτικής σύγκρουσης. Γιατί; Μα πολύ απλά διότι τις δυο φορές που συνέβη μέσα σ’ έναν αιώνα, το 1922 και το 1974, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις υπέστησαν δεινή στρατιωτική  ήττα και το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλης έκτασης εθνική καταστροφή. Ο ελληνισμός της Ιωνίας και του Πόντου εκτοπίστηκε, η Κύπρος διχοτομήθηκε.  Τώρα για τα «πως» και τα «γιατί» μπορούμε να συζητάμε ατέλειωτα, αλλά η ιστορία γράφεται με τα γεγονότα και όχι με τα … αν. Όπως γράφτηκε ιστορία και στα Ίμια το1996,  όταν και πάλι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ηττήθηκαν στο επιχειρησιακό πεδίο με την κατάληψη της μιας βραχονησίδας από τούρκους κομάντος κι ασχέτως αν μετά ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ Λυμπέρης πρότεινε γενικευμένη πολεμική σύρραξη για ν’ ανακαταλάβει αυτό που έχασε μέσα από τα χέρια του. Κι αυτό όπως ήταν φυσικό δημιούργησε τετελεσμένα.

Τούτων δοθέντων, ας εκτιμηθεί όπως πρέπει πως ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα έδωσε  το «παρών» στην Άγκυρα, στη συνάντηση του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Ας εκτιμηθεί επίσης η ανάρτησή του στον λογαριασμό του στο twitter, όπου  ο κ. Pyatt ευχαρίστησε προσωπικά τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας Στρατηγό James Mattis «για την ισχυρή υποστήριξή του στη συμμαχία με την Ελλάδα».

Ας πούμε λοιπόν άλλη μια φορά πως «Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» ( οι οποίοι έχουν αναλάβει πλέον να κυνηγάνε και τα τουρκικά πλοία που βολτάρουν στην Εύβοια) κι ας κερδίσουμε το χρόνο που χρειαζόμαστε,  ώστε αυτή η αναπόφευκτη σύγκρουση να μη συμβεί τώρα που η Ελλάδα βρίσκεται στα χειρότερά της. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόση καταστροφή θα έφερνε το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης μόνον στον τουρισμό, τη μόνη μηχανή που έχει απομείνει να δουλεύει στην ελληνική οικονομία και τη μόνη που δίνει δουλειές στην ελληνική κοινωνία. Πέρα απ’ όλα τα άλλα δυσθεώρητα κόστη, των ανθρωπίνων ζωών συμπεριλαμβανομένων.

Γι αυτό τούτη την ώρα,  οι εθνικιστικοί παροξυσμοί και οι ρητορείες πατριδοκαπηλείας είναι εξ ορισμού ύποπτες κι επιβεβαιώνουν τη γνωστή ρήση του  συγγραφέα, ποιητή και διανοητή, Σάμιουελ Τζόνσον, πως «ο πατριωτισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Κι από τέτοιους – σύμφωνα και με το FBI – έχουμε μπόλικους.

Η κοινωνία παράγει και το πολιτικό σύστημα καταναλώνει – Για πόσο ακόμη;

O τουρισμός είναι από τους ελάχιστους κλάδους της οικονομίας,  ο οποίος  άντεξε στην κρίση.          Το  ελληνικό ξενοδοχείο,  εκμεταλλευόμενο την τρέχουσα γεωπολιτική συγκυρία στις χώρες της Β. Αφρικής και στη Τουρκία,   κατάφερε να  γίνει – όπως εύστοχα σημείωσε προχθές ο νέος Πρόεδρος του Ξενοδοχιακού Επιμελητηρίου Ελλάδας Αλέξανδρος Βασιλικός μιλώντας στη γενική συνέλευση των μελών του –  «ο κινητήρας για να δουλέψουν οι μηχανές της οικονομίας».

Ο τουρισμός δεν έδωσε μόνο δουλειά στο κλάδο. Βάζει πλάτη και σε τομείς όπως η πρωτογενής παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα προκειμένου να κερδηθεί το στοίχημα της εξωστρέφειας και της τοποθέτησης των ποιοτικών ελληνικών προϊόντων σε  μεγάλες διεθνείς αγορές, αναφέροντας μάλιστα ο κ . Βασιλικός το πολύ επιτυχημένο παράδειγμα του Προγράμματος «Ελληνικό Πρωινό».

Ο τουρισμός «αιμοδοτεί» πάρα πολλούς άλλους κλάδους της ελληνικής οικονομίας, από την οικοδομή μέχρι την παροχή τεχνολογικών υπηρεσιών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως κάθε χρόνο 9000 υφιστάμενα ξενοδοχεία επενδύουν από 10.000 έως και 500.000 ευρώ για να αναβαθμίσουν το προϊόν τους. Χώρια οι επενδύσεις σε νέες μονάδες. Το συνολικό άθροισμα  δίνει ένα ποσό πολλών εκατομμυρίων, το οποίο επενδύεται στην ελληνική οικονομία και μάλιστα διαχέεται γεωγραφικά και κλαδικά. Είναι αυτή τη στιγμή  η μεγαλύτερη ιδιωτική επένδυση στη χώρα κι ας περιμένουμε τάχα να έρθουν οι … ξένοι επενδυτές. Με αυτή τη μεγάλη ιδιωτική επένδυση ζει  και ο ηλεκτρολόγος κι ο υδραυλικός κι ο μαραγκός, κι ο χτίστης, κι ο κηπουρός και η εταιρεία λογισμικών προϊόντων και η εταιρεία που κατασκευάζει ιστοσελίδες, κοκ. Είναι αυτό που εύστοχα επίσης,  ο κ. Βασιλικός ,  όρισε ως «συν-ανάπτυξη».

Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια. Είναι η απόδειξη πως η κοινωνία κάνει τη δουλειά της. Δημιουργεί. Αλλά η χώρα έχει σοβαρό πρόβλημα και δεν είναι οικονομικό. Οικονομικό γίνεται δευτερογενώς. Η χώρα έχει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα. Διότι την ώρα που οι δυνάμεις της κοινωνίας μοχθούν για να κινήσουν τα πράγματα μπροστά, το πολιτικό σύστημα,  επαναλαμβάνει διαχρονικά τον εαυτό του σε μια τραγωδία χωρίς τέλος, χωρίς κάθαρση.

Από το 1989 ως και σήμερα παρακολουθούμε διαδοχικά «σίκουελ» του «Κλέφτες κι Αστυνόμοι». Κι έτσι ο πολιτικός καυγάς καλά κρατεί και το πολιτικό σύστημα εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του με την πόλωση  ανάμεσα στη ρητορική των σκανδάλων από τη μια πλευρά και τη ρητορική της σκευωρίας από την άλλη. Όμως δεν αλλάζει τίποτα επί της ουσίας.  Ο κοινωνικός κόπος «καταναλώνεται» πότε στο «πάρτι» του ενός και πότε στου άλλου. Όποιο «θέμα» κι αν έχει το «πάρτι», είτε προσωπικής μίζας, είτε κατασπατάλησης, είτε χαριστικών πράξεων, είτε διορισμών, είτε κομματικής οικονομικής ενίσχυσης, είτε ό,τι άλλο επινοηθεί…

Ο λογαριασμός ωστόσο, σταθερά,  πάει στην κοινωνία για να τον πληρώσει. Στον ξενοδόχο, στον ηλεκτρολόγο, στον υδραυλικό, στον web developer.  Για πόσο ακόμη άραγε;

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Ο Έλληνας θα καταλήξει… βλάκας με περικεφαλαία;

Από διάφορες πλευρές  και για προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς, καλλιεργείται συστηματικά ένας πρωτόγονος πολιτικός  «μεσσιανισμός», ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ εμπεδώνει την προσδοκία για  την «επιστροφή του Μ. Αλέξανδρου», ο οποίος καβάλα στον «Βουκεφάλα»  θα κόψει με το σπαθί όλους τους γόρδιους δεσμούς των προβλημάτων μας και των μειονεξιών μας  κι ασφαλώς «θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά».   Τώρα αν θα τον λένε Αλέξανδρο, Ιωάννη, Κωνσταντίνο, Αντώνη, Νικόλαο και όλα τα συναφή, εκεί διχάζονται οι… προφήτες.

Στη σύγχρονη Ελλάδα,  δεν μας έλειψαν οι «Μεσσίες» και φτάσαμε ως εδώ. Το αντίθετο. Δημοκράτες μας έλειψαν. Είχαμε μια δημοκρατία χωρίς δημοκράτες. Και η μομφή δεν αφορά μόνον τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες. Διότι η δημοκρατία υπάρχει πρωτίστως στο μυαλό του καθενός από εμάς και στο πως αυτή αντανακλάται σε όλη μας τη συμπεριφορά. Την προσωπική, την κοινωνική, την επαγγελματική, κοκ. Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία με ευθύνη, παντού.  Κι αυτή είναι μια εξίσωση για δυνατούς λύτες και όχι για πολιτικούς αλήτες.

Δυσκολευόμαστε λοιπόν πολύ να παρακολουθήσουμε τα άλματα που κάνει σήμερα το ανθρώπινο πνεύμα στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, της ανοιχτής σκέψης, της ανοιχτής κοινωνίας, οπότε καταφεύγουμε στην ευκολία της …περικεφαλαίας. Για ν’ αντισταθμίσουμε τη σημερινή «ντέκα» με ένα «παραλήρημα μεγαλείου».

Όμως το να βάζεις – κυριολεκτικά ή μεταφορικά – μια περικεφαλαία και να βγαίνεις στους δρόμους δεν σε καθιστά πατριώτη. Καραγκιόζη σε κάνει. Πατριωτισμός είναι να κινηθούμε μπροστά και να προλάβουμε το μέλλον πριν είναι αργά. Πατριωτισμός είναι αυτό που κάνουν δυο νέα παιδιά, τα οποία γνώρισα πρόσφατα, ο Θανάσης Γεωργούλης και η Κωνσταντίνα Μπεθάνη. Έχουν ιδρύσει από το 2006 την εταιρεία Tenebra Studios  που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών και εφαρμογών εικονικής πραγματικότητας. Σήμερα είναι επίσημοι συνεργάτες του κολοσσού της Sony, με το σπαθί τους. Χωρίς πολιτικά  «κονέ» ή «κολλητούς από το κολέγιο». Ταυτόχρονα έχουν ανοίξει την κινεζική αγορά μέσα από συνεργασία ετών με την Huawei και την Xiaomi, αναπτύσσοντας κατά παραγγελία παιχνίδια για τα appstores τους,   όπου εκεί πραγματικά “sky is the limit”.

Είναι μέρος μιας παγκόσμιας επανάστασης αλλά σκέφτονται την Ελλάδα. «Θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή. Μαζί με όσους προσπαθούν όπως εμείς για μια Ελλάδα που δεν θα τρώει τα παιδιά της» μου λένε και σίγουρα πιστεύουν κάθε λέξη που λένε.  Θα μπορούσαν να επαναπαυθούν στην επιτυχία τους. Δεν το έκαναν. Θέλησαν ταυτόχρονα με όλα αυτά, να κάνουν κάτι που να έχει  αποκλειστικά ελληνικό άρωμα. Κι έτσι   προχωρούν στην ανάπτυξη του πρώτου Ελληνικού βιντεοπαιχνιδιού εικονικής πραγματικότητας (VR) με τίτλο »Η Δούκισσα της Πλακεντίας» (Duchess of Plaisance). Το παιχνίδι, το οποίο βασίζεται στην αληθινή όσο και τραγική ιστορία της Αμερικανογαλλίδας Δούκισσας Sophie de Marbois-Lebrun, η οποία διακρίθηκε για τον φιλελληνισμό της, θα κυκλοφορήσει γύρω στο Μάρτιο, σε υπολογιστές και κινητά. Οι  χρήστες θα βιώνουν με το σύνολο των αισθήσεών τους τη μοναδική εμπειρία της  πιστής αναπαράστασης της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία. Αληθινά εκπληκτικό.

«Πολλοί πιστεύουν πως η Δούκισσα της Πλακεντίας είναι απλά ένας σταθμός του μετρό. Τώρα θα μάθουν πολλά περισσότερα» μου λένε γελώντας. Με λίγη βοήθεια από τον Δήμο Πεντέλης, τους Φίλους του Μεγάρου Δουκίσσης Πλακεντίας και κάποιους ακαδημαϊκούς φορείς κάνουν αυτό το μικρό τεχνολογικό  «θαύμα».

Μπορεί να σκεφτεί κανείς τι θα μπορούσαν να κάνουν αυτά τα παιδιά για τον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας αν το Υπουργείο Πολιτισμού, για παράδειγμα, είχε γνώση και άποψη για το τι σημαίνει σήμερα παγκόσμια πολιτιστική επικοινωνία; Αν «έβαζαν πλάτη» και άλλοι «θεσμικοί εταίροι» που έχουν όφελος από «περισσότερη Ελλάδα στον κόσμο», όπως ο ΣΕΤΕ, ο ΣΕΒ, κλπ; Μπορεί να σκεφτεί κανείς πόσα προϊόντα ευφυούς τεχνολογίας, θα μπορούσαν να παράγονται από νέους Έλληνες επιστήμονες και τεχνικούς και να πωλούνται ανά τον κόσμο με ελληνικό περιεχόμενο; Από εικονικές περιηγήσεις σε νησιά και σε μουσεία μέχρι VR games με όλη την ελληνική μυθολογία. Πόσες χώρες θα κατακτούσαμε;

Κανένας Μεσσίας! Όπως κι αν τον λένε… Αν κάποιον πρέπει να αναμένουμε,  αυτός είναι ένας. Ο καλύτερος εαυτός μας! Ανοιχτή γνώση, δημοκρατικό ήθος και υψηλή τεχνολογία μαζί!

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

O Σαρωνικός, ο «μαύρος χρυσός» και τα μαύρα χάλια μας

Οι μισοί και πλέον Έλληνες έχουν την άποψη πως είμαστε ένας λαός μοναδικός που κάνει τους υπόλοιπους να μας ζηλεύουν, να μας φθονούν, να επιβουλεύονται τα κάλλη μας και την ομορφιά μας.  Αυτοί λοιπόν οι ζηλόφθονοι επιδρομείς,  τα χουν βρει με τη διεφθαρμένη ελίτ της χώρας και μας οδηγούν από κοινού στην καταστροφή.  Αυτό είναι πάνω κάτω το βασικό σενάριο.

Οι άλλοι μισοί Έλληνες τώρα, έχουν την ακριβώς ανεστραμμένη εικόνα. Πως δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας καταστρέψει γιατί το κάνουμε εξαιρετικά εύκολα μόνοι μας. Μνημόνια λοιπόν μέχρι να σβήσει ο ήλιος γιατί είμαστε ένας λαός του χαβαλέ και της πλάκας κι αν είναι κανείς στοιχειωδώς ευφυής,  το μόνο για το οποίο αξίζει να προσπαθήσει είναι να την κάνει όσο πιο γρήγορα  με «ελαφρά πηδηματάκια» και να έρχεται στην Ελλάδα μόνο για διακοπές.

Πρόκειται για δύο ψευδαισθήσεις απόλυτα ζωτικές για την επιβίωση του σημερινού πολιτικού συστήματος το οποίο είναι σαφέστατα πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Κι αυτό φάνηκε πολύ καθαρά αυτή την εβδομάδα καθώς η αλήθεια βρίσκει πάντα τον τρόπο να εκδικείται.

Λίγο πολύ, η «αριστερή» κυβέρνησή μας,  έλεγε πως δίνει μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος στη Χαλκιδική, κόντρα στην καναδική πολυεθνική «Eldorado Gold». Προφανώς πιστεύουν πως «σαν την Χαλκιδική δεν έχει…» διότι την ίδια ώρα που ο Καρανίκας έστελνε «στα τσακίδια» τον «περιβαλλοντικό ιμπεριαλισμό» των Καναδών, μια μικρομεσαία οικογενειακή επιχείρηση με την επωνυμία «Fos» από το λαϊκό Πέραμα, γέμιζε με  «μαύρο χρυσό»  ολόκληρο τον Σαρωνικό!

Έχοντας γεννηθεί πριν από 50 χρόνια κι έχοντας μεγαλώσει στα βράχια της Πειραϊκής, τέτοιου μεγέθους οικολογική καταστροφή δεν θυμάμαι.  Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε λαός της πλάκας, όπως θέλει το άλλο σενάριο. Αυτό σημαίνει πως όσο γενικεύουμε τις ευθύνες («φταίμε όλοι») στην πραγματικότητα βοηθάμε στο να μην φταίει κανένας. Οπότε ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Εν προκειμένω λοιπόν, η στοιχειώδης περιβαλλοντική ευαισθησία επιβάλλει να επιμεριστούν ευθύνες.

Πολιτικές ευθύνες στον υπουργό κ. Κουρουμπλή, ο οποίος υποτίμησε τη σημασία του συμβάντος καθώς αφορούσε στην αρχή τα λαϊκά Σελήνια της Σαλαμίνας. «Αυτούς τους έχουμε για πλάκα» θα πρέπει να σκέφτηκε ο κ. Κουρουμπλής  και προτίμησε να βολτάρει με υπουργικό «γκλαμ» στο Λονδίνο, οπότε έφτασε Πέμπτη πρωί για να πάει, λέει,  να κάνει ΑΥΤΟΨΙΑ στην καταστροφή. Ανέκδοτο, όπως κι αν το δεις.  Είχε τουλάχιστον την προσωπική ευθιξία να θέσει την παραίτησή του στη διάθεση του πρωθυπουργού κι ευελπιστώ ο κ. Τσίπρας να την κάνει αποδεκτή.

Επιχειρησιακές ευθύνες στον Αρχηγό του Λιμενικού Σώματος, τον Αντιναύαρχο Ράπτη, ο οποίος απέτυχε να συντονίσει τις δυνάμεις του και τις ιδιωτικές εταιρείες που κλήθηκαν να αναλάβουν το έργο της απορρύπανσης. Κι εδώ όπως και με τις πυρκαγιές το «άλλοθι» είναι ο «στρατηγός άνεμος». Τι να κάνουμε ρε παιδιά; Έχει ο καιρός γυρίσματα κι αν αυτό δεν το έχεις μάθει μέχρι να γίνεις Αντιναύαρχος δεν θα το μάθεις ποτέ. Καλύτερα να πας σπίτι σου αφού το σώμα που διοικείς δεν κάνει ένα τηλέφωνο στην ΕΜΥ να μάθει αν θα αλλάξει ο καιρός ή δεν σηκώνεις ένα ελικόπτερο για να έχεις τη «μεγάλη εικόνα»  και να ξέρεις  πως πρέπει να διατάξεις τα μέσα που έχεις στη διάθεσή σου για να μη σου ξεφύγει η πετρελαιοκηλίδα.

Επίσης,  θα έπρεπε μέσα σε 24 ώρες να τεθούν σε διαθεσιμότητα όλοι οι υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΕΝ  που εμπλέκονται στο γεγονός πως το πλοιάριο που βυθίστηκε είχε κριθεί αξιόπλοο. Ένα  πλοίο  υπερήλικο, καθώς είχε ναυπηγηθεί το 1972 όπου στο μηχανοστάσιό, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ, εκεί δηλαδή όπου σημειώθηκε η εισροή υδάτων, έφερε διάφορα πρόχειρα μπαλώματα με σκοπό να κλείσουν τις ανοιχτές τρύπες.

Έχουμε τα μαύρα χάλια μας όχι γιατί είμαστε όλοι ανίκανοι και χαβαλετζήδες αλλά γιατί έχουμε επιτρέψει στην πολιτική τάξη να μην πράττει το αυτονόητο, οπότε μας φέρνει κάθε τόσο μπροστά στο αδιανόητο. Όταν ένας υπουργός είναι άχρηστος πρέπει να τον στέλνεις σπίτι του. Τελεία. Ούτε πόση ζημιά θα κάνει, ούτε πόσους σταυρούς κουβαλάει. Όταν ένας Αρχηγός «δεν το’ χει», τον αλλάζεις επί τόπου.  Πότε θα τον αλλάξεις; Αφού χάσει τον πόλεμο; Όταν για μια υπηρεσία βοά ο κόσμος  πως «τα παίρνει»,  κάτι θα πρέπει να κάνεις γι αυτό. «Μαύρος χρυσός» μιλάμε, την ώρα που κυνηγάς τον κουλουρτζή της πλατείας Αριστοτέλους.

Ας κάνει τουλάχιστον αυτό, η «πρώτη φορά Αριστερά». Μπροστά στο μεγαλύτερο οικολογικό έγκλημα σε βάρος του Σαρωνικού και της Αττικής κι ενώ ακόμη υπάρχει τουριστική σεζόν, γεγονός που θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες στην τουριστική εικόνα της χώρας.  Που είναι λοιπόν  η τόλμη ενός άλλου ήθους διακυβέρνησης μπροστά στις ευθύνες για μια τέτοια καταστροφή; Πουθενά;  Θα συνεχίσουν να φτιάχνουν – κατά τη γνωστή ρήση του Μάο –  «χάρτινες τίγρεις» για να τις κατατροπώνουν εύκολα και θα σχεδιάζουν επιδοτούμενα σεμινάρια για το πώς οι άνεργοι μεταλλωρύχοι θα γίνουν…. μελισσοκόμοι;

ΥΓ: Οι «παρέες» μπορεί να γράφουν ιστορία σε αυτό τον τόπο αλλά επωμίζονται και τις ευθύνες της. Πράγμα που θέλουν να ξεχνούν συνήθως…

πρώτη δημοσίευση www.rizopoulospost.com