Love is in the Air: O «Βαρού» είναι… θεούλης!

 

10ecof01-varoufakis-berlino-reuters-01Στα τέλη της δεκαετίας του 60, στις χώρες της Δύσης, έγινε μια μεγάλη επανάσταση. Είναι αυτή που σχηματικά αποκαλούμε «Μάη του 68» και η οποία δεν έμοιαζε με καμία από τις προηγούμενες επαναστάσεις στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού, καθότι δεν ήταν ούτε πολιτική, ούτε οικονομική, ούτε κοινωνική. Ήταν μια πολιτισμική επανάσταση, η οποία αμφισβήτησε ολόκληρη την αστική παράδοση, ζητώντας την κατάργηση κάθε δεσμευτικής ιεραρχίας και αποθεώνοντας την ηδονή, σε όλες τις εκδοχές της, ως αναπαλλοτρίωτο φυσικό δικαίωμα για κάθε άνθρωπο.

Η επανάσταση αυτή είχε ως διακηρυγμένο στόχο την ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση. Αλλά όχι με τον τρόπο που την ήθελε η αστική ηθική, δηλαδή σαν έναν επίμονο και επίπονο δρόμο ωρίμανσης του χαρακτήρα και του πνεύματος. Αλλά σαν ένα «εδώ και τώρα» που θα το καθιστούσε εφικτό η φαντασία, εξού και το περίφημο σύνθημα «η φαντασία στην εξουσία».

Μπορεί ο Ντε Γκωλ να νίκησε τον Κον Μπετίτ στους δρόμους του Παρισιού, όμως – τουλάχιστον κατά τον γράφοντα – η επανάσταση αυτή νίκησε. Νίκησε διότι με έναν αθόρυβο τρόπο εξόρισε δια παντός τους «καλούς τρόπους» της αστικής ευγένειας, επέβαλε τις προκλητικές εμφανίσεις σαν κι αυτές του προσφάτως αποδημήσαντα David Bowie και μετατόπισε το επίκεντρο της ζωής από τη μέρα στη νύχτα. Το κυριότερο όμως ήταν πως άλλαξε για πάντα το ηθικό πρότυπο της κυρίαρχης τάξης. Κατακρήμνισε από το θρόνο του τον εγκρατή ενοχικό προτεστάντη αστό και έχρισε νέο «βασιλιά» τον Αναρχικό Τραπεζίτη, ακριβώς έτσι όπως τον περιγράφει ο Φερνάντο Πεσσόα. Ο ήρωας του δημοφιλούς αυτού βιβλίου, κατάφερε να γίνει τόσο πολύ πλούσιος, με αποτέλεσμα πια να είναι ελεύθερος από το χρήμα. Και έτσι, κατόρθωσε να αποκτήσει την κοινωνική ελευθερία, τον απόλυτο στόχο του αναρχισμού!

Καρπός αυτής της πολιτισμικής επανάστασης ήταν οι εταιρείες τεχνολογίας και επικοινωνιών των ΗΠΑ που γεννήθηκαν μέσα από τη φαντασία και το αίτημα της προσωπικής απελευθέρωσης από τα δεσμά του χρήματος, κατακτώντας το. Τα παραδείγματα είναι γνωστά και είναι περιττό να θυμίσω τους μεταμοντέρνους «Κονκισταδόρες» που «πάτησαν το πόδι» στο El Dorado του ανεξερεύνητου ψηφιακού κόσμου που μόλις είχε ανακαλυφθεί. Και τελικά αποδείχθηκε πως η φαντασία κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο καθώς εξαιτίας της ψηφιακής επανάστασης τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο όπως πριν.

Η παλιά αστική τάξη πραγμάτων έχει τελειώσει για τον δυτικό κόσμο. Γι αυτό και δεν έχουν πλέον απολύτως καμία σημασία οι όροι της παραδοσιακής πολιτικής γεωγραφίας όπως εμφανίζονταν στον οριζόντιο άξονα, όπου στο ένα άκρο ήταν ή Δεξιά και στο άλλο η Αριστερά και στη μέση το Κέντρο. Σήμερα το οριζόντιο πολιτικό σύστημα τέμνεται εκ των πραγμάτων και από έναν κατακόρυφό άξονα που έχει «πάνω» και «κάτω». Άξονας που έχει να κάνει με την ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση, τη διαρκή υπέρβαση των συνόρων της φαντασίας και την ευρύτητα της αντίληψης για τα πράγματα και τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Η προσθήκη μιας νέας διάστασης στον πολιτικό χώρο έχει τεράστιας σημασίας επιπτώσεις. Η επίκληση αξιών όπως η ελευθερία, η ισότητα και η αδελφότητα δεν έχει κανένα νόημα εάν δεν αφορούν τον καθένα προσωπικά στη διεκδίκηση της αυτοπραγμάτωσής του «εδώ και τώρα». Όπως επίσης καμία πολιτική απόφαση δεν μπορεί να είναι η σωστή, στο μέτρο που δεν λαμβάνει υπόψη της την πυκνότητα του χρόνου που έχει επιβάλλει πλέον παγκοσμίως η οικονομία των δικτύων. Γι αυτό και συνήθως οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται καθυστερημένα με αποτέλεσμα όλα τα προβλήματα να μετατρέπονται σε κρίσεις και η διακυβέρνηση να είναι μια συνεχής διαχείριση κρίσεων. Η Ε.Ε είναι ο ορισμός αυτής της παροιμιώδους ανικανότητας συγχρονισμού με την πυκνότητα του πολιτικού χρόνου που επιβάλλουν οι ταχύτητες των δικτύων. Όταν όλα είναι “real time”, τότε το πολιτικό «εδώ και τώρα» δεν μπορεί να είναι σύνθημα αλλά κυβερνητική πρακτική. Η Ελλάδα ασφαλώς είναι η χειρότερη περίπτωση στην Ε.Ε.

Σίγουρα για το ελληνικό πολιτικό προσωπικό όλη αυτή η συλλογιστική ηχεί τουλάχιστον παράξενη. Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ζούνε σε άλλο «χρόνο». Μαζί ασφαλώς με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ομολόγους τους. Είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης Lee Hsien Loong είναι ο μόνος πολιτικός στον κόσμο που ξέρει να γράφει κώδικα, όπως ανακοίνωσε ο Mark Zuckerberg με προσωπικό του ποστ κατά τη συνάντησή τους στην έδρα του Facebook.

12715350_10102648978971701_949295915261648075_n

Κανένας Ευρωπαίος πρωθυπουργός δεν έχει μια αντίστοιχη δεξιότητα. Αντίθετα έχουμε ένα Γιούνκερ, ο οποίος παριστάνει τον «μποέμ» της παλιάς αστικής τάξης, πίνοντας και σαχλαμαρίζοντας. Κι ο άνθρωπος αυτός διαχειρίζεται τη μεγαλύτερη κρίση στην Ευρώπη μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Μαζί με τον «δικό μας» Δημήτρη Αβραμόπουλο. Αυτή είναι η Ευρώπη… σήμερα!

Όταν η Ευρώπη φτάνει σε τέτοια χάλια, είναι η ώρα να σαλπάρει κανείς για Αμερική! Το έχει αποδείξει η ιστορία…

ΥΓ1: Αρέσει, δεν αρέσει, ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ό,τι πιο κοντινό θα μπορούσαμε να έχουμε σε… Αναρχικό Τραπεζίτη. Το ό,τι έφτασε μάλιστα να βάλει και εισιτήριο 12 ευρώ για να παρακολουθήσει κανείς την ιδρυτική πράξη του DiEM25 τον κάνει στα μάτια μου… θεούλη! Επιπλέον, τo ό,τι κάνει παρέα με πραγματικά ευφυείς ανθρώπους όπως ο Brian Eno, εκ των αρχηγών της πολιτισμικής επανάστασης του 60-70, δείχνει πως εκτός από το twitter καταλαβαίνει κι από άλλα πράγματα. Ίσως και από το πώς αλλάζουν τον κόσμο τα … βαρυτικά κύματα. Ο «Βαρού» είναι ένας μη – πολιτικός πολιτικός. Κι αυτό κάνει μεγάλη διαφορά. Οπότε λέω αφελώς: Εδώ που φτάσαμε, μήπως ήρθε η ώρα να ανακαλύψουμε την Αμερική;

ΥΓ2: Make love, not war. Μεγάλη αλήθεια! Μέρα που είναι κιόλας…

ΥΓ3: Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, ό,τι ήταν οι καραβέλες στην εποχή της ανακάλυψης του Νέου Κόσμου, είναι οι σημερινές επιχειρήσεις της «νέας οικονομίας» που επιχειρούν, άλλες με επιτυχία και άλλες όχι, τον διάπλου του διαδικτύου για να φτάσουν και να έχουν θέση στον θαυμαστό καινούργιο ψηφιακό κόσμο. Δεν ξέρω αν μπορούν ακόμη να γράφουν ιστορία οι παρέες , σίγουρα όμως έχουν καλές ιστορίες για να αφηγηθούν. Μη χάσετε το storytelling της μεγάλης παρέας της i-Dialogue, αύριο Δευτέρα 15.2.2016, 5μμ – 9 μμ, στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη στο Θησείο. Η γνώση είναι δύναμη και πρέπει να μοιράζεται ΕΛΕΥΘΕΡΑ!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Workshop για την Δημιουργική Οικονομία, τις Ψηφιακές Υπηρεσίες και τα Κοινωνικά Δίκτυα

DeigmaOrxistras

Τα καλά σχολεία…

public eduΑνήκω σε μια πολύ τυχερή γενιά, γεννημένους στη δεκαετία 1965 – 1975. Θεωρώ τυχερή τη γενιά μου γιατί πρόλαβε να ζήσει και το παρελθόν που έφευγε  και το μέλλον που ερχόταν. Όμως απ’ όλα όσα ζήσαμε ως γενιά, γιατί εγώ μπορώ να μιλήσω καλύτερα μόνο για τη δική μου, το πιο σημαντικό που μας συνέβη ήταν πως προλάβαμε να πάμε σε καλά δημόσια σχολεία. Ήταν τότε που στα ιδιωτικά πήγαιναν οι «σκράπες», αυτοί που «τα είχαν» αλλά «δεν το’ χαν».

Αυτή ακριβώς  υπήρξε μια μεγάλη κατάκτηση, η οποία αποτέλεσε μάλιστα και βασική πρόνοια του Συντάγματος της Μεταπολίτευσης. Πρόνοια που επιτάσσει δημόσια δωρεάν εκπαίδευση παρεχόμενη από το κράτος και υποχρεωτική τουλάχιστον για εννέα χρόνια.

Στα πρότερα Συντάγματα της Ελλάδας,  η παιδεία θεωρείτο απλά σαν ατομικό δικαίωμα. Το Σύνταγμα του 1975 θεωρεί καθαρά την παιδεία όχι μονάχα ατομικό δικαίωμα ,αλλά και κοινωνικό.  Διότι αν συμβαίνει αυτό,  τότε μιλάμε για μια κοινωνία που δίνει μια ευκαιρία σε όλους. Αυτή ήταν η καταστατική συνθήκη της «Μεταπολίτευσης» κατά τη γνώμη μου. Είναι η ελάχιστη εγγύηση για μια δημοκρατική κοινωνία. Αλλιώς μιλάμε για κάτι άλλο, που προφανώς είναι κάτι λιγότερο από δημοκρατία. Κάθε τι λιγότερο όμως,  προϋποθέτει ερπύστριες, είτε αυτές ακούγονται ανατριχιαστικά όπως στο Πολυτεχνείο του ’73 είτε είναι … αθόρυβες. Το σύνθημα του Πολυτεχνείου »Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν πολύ σοφό έστω και αν προδόθηκε από όσους στριμώχτηκαν στην πολιτική αρένα ως πολιτικοί εκπρόσωποι της γενιάς αυτής.

Κάθε γενιά όμως έχει το δικό της χρέος. Θα ήταν μεγάλη αχαριστία και αγνωμοσύνη εκ μέρους της γενιάς μου – η οποία ωφελήθηκε τα μέγιστα από το να έχει μια καλή δημόσια εκπαίδευση –  να μην την υπερασπιστεί και να μη διεκδικήσει το ίδιο και για τα σημερινά παιδιά, τα παιδιά της.  Και να το κάνει τώρα καθώς η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται κάτω από τις αθόρυβες ερπύστριες του οικονομικού ολοκληρωτισμού, οιουδήποτε χρώματος. Μη σας ξεγελάνε οι ταμπέλες.

Η εκπαιδευτική ανισότητα στη χώρα μας βαθαίνει επικίνδυνα. Κι είναι αυτή που αποτελεί τη χειρότερη μορφή κοινωνικής ανισότητας. Διαιωνίζει, κάτω από τη μάσκα της ουδετερότητας, τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες και  υπονομεύει τη βάση της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας, ακόμη και την ίδια τη λειτουργία της αγοράς που χρειάζεται κατάλληλα εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

Αν παραιτηθούμε ως κοινωνία από το δικαίωμα να υπάρχουν καλά δημόσια σχολεία για όλα τα παιδιά, ώστε το καθένα να’ χει μια πραγματική ευκαιρία, τότε το ανάθεμα που θα πέσει σε αυτή τη χώρα θα είναι σε πέτρες  και μολότοφ! Μετά μάλλον θα είναι απλά ζήτημα χρόνου να ακουστούν και οι ερπύστριες των τανκς.

Πρώτη δημοσίευση: My ΠΕΝΤΕΛΗ

 

 

To Μεγάλο Παιχνίδι είναι για «μεγάλα παιδιά»

the-grand-chess-boardTο δίπολο «Τσίπρας – Μητσοτάκης» έχει να αντιμετωπίσει το γεγονός πως κινδυνεύουμε, ως Ελλάδα, να γίνουμε «Ανατολικό Ζήτημα». Ανατολικό Ζήτημα έχουμε κάθε φορά που για κάθε Μεγάλη Δύναμη υφίστανται σοβαροί προβληματισμοί  ως προς το πώς θα διαφυλαχθούν καλύτερα τα συμφέροντα της στον χώρο που κατείχε κάποτε η «Οθωμανική Αυτοκρατορία» και ποιες ενέργειες πρέπει να αναληφθούν γι αυτό.

Αυτό περιπλέκει άσχημα τα πράγματα. Διότι επί της ουσίας είναι και ο πραγματικός λόγος που διαφωνούν μεταξύ τους οι «θεσμοί»,  στο βαθμό που ο καθένας αντιλαμβάνεται πλήρως τα συμφέροντα που εκπροσωπεί.

Το «ανήκομεν εις τη Δύση» του Κωνσταντίνου Καραμανλή έχω την αίσθηση πως αποκτά μια δραματική επικαιρότητα έναντι του «βαθέως» στρατηγικού σχεδίου ανασύστασης της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»,  είτε  με «σουλτάνο» τον Ερντογάν, είτε με κάποιον άλλο. Σενάριο που  συνεπάγεται την αναπόφευκτη  δορυφοροποίηση της Ελλάδας γύρω από την Τουρκία.

Μέχρι το 2010 ήμασταν εμείς που κάναμε τους «καλούς» για να μπούνε οι Τούρκοι στην Ε.Ε. Με αφετηρία την «πολιτική κατευνασμού»  του Κώστα Σημίτη έναντι της Τουρκίας μετά τα Ίμια, αποτέλεσε την πεμπτουσία της εθνικής στρατηγικής τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως τα δεδομένα αυτά δεν ισχύουν πλέον.

Δυστυχώς σήμερα είναι η Ελλάδα αυτή που διαπραγματεύεται την παραμονή της στην Ευρώπη, με εξαιρετικά σκληρούς όρους καθώς ρεαλιστικά ως μόνη εναλλακτική διαφαίνεται το να καταλήξουμε να διαπραγματευόμαστε το πώς τελικά  θα βάλουμε εμείς το «φέσι». Αυτό  θα συνιστούσε ασφαλώς  εθνική ταπείνωση τεραστίων διαστάσεων, που  δεν θα μπορεί να είναι διαχειρίσιμη από καμία πολιτική ηγεσία.

Ο χρόνος που έχουνε Τσίπρας και Μητσοτάκης  για να εξαιρέσουν από την πολωτική αντιπαράθεσή τους τη συμφωνία τους σε μια νέα εθνική στρατηγική,  η οποία θα αντικαταστήσει αυτή που «πνίγηκε» τόσο άδοξα στα νερά του Καστελόριζου,  δεν είναι ατέλειωτος. Κι αυτόν που έχουμε διαθέσιμο ως τώρα,  τον έχουμε  διότι η απόπειρα ανασύστασης της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» με «σουλτάνο» τον Ερντογάν, συνάντησε εξ αρχής την αμφισβήτηση τόσο από το Ισραήλ, όσο και από μεγάλο τμήμα του αραβικού κόσμου. Επί της ουσίας ωστόσο, φάνηκε πως καταπνίγηκε από τους Ρώσους. Όντως; Και για πόσο;

Εικάζω πως αυτά είναι ερωτήματα με τα οποία ασχολείται ο υπουργός των Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και θα πρέπει να ενημερώνει σχετικά την πολιτική ηγεσία της χώρας,  προκειμένου να σταθμίζει ανάλογα τη συμπεριφορά της ώστε  με αίσθημα ιστορικής ευθύνης να λάβει αποφάσεις «υπαρξιακού» χαρακτήρα.

ΥΓ: Το Μεγάλο Παιχνίδι είναι για «μεγάλα παιδιά» και όχι για κακομαθημένα «παιδάκια» που απλώς  κάνουν φασαρία για να τα προσέξουμε.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ακούσατε…. ακούσατε…

aleksandros163Ακούσατε…. ακούσατε… Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι
Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι,
Πολωνοί, αγάδες, πασάδες, ντερβισάδες,
Ρώσοι, Μπόερς και Οθωμανοί….

Σόιμπλε και ΔΝΤ θέλουν λέει κι ένα νέο «μίνι μνημόνιο» στη μορφή ενός σκληρού Μεσοπρόθεσμου πλαισίου για την επόμενη τετραετία. Έτσι να μας βρίσκεται, μη τυχόν και «σταθεροποιηθούμε».

Τούτων δοθέντων, κατά διαταγή του πολυχρονεμένου μας πασά όποιος μπορέσει και σκοτώσει τον κατηραμένον όφιν που είναι στο αραχνιασμένο σπήλαιο θα πάρει εκατό λίρες μπαξίσι, τη θυγατέρα του πασά δια σύζυγον
και μετά τον θάνατον του πασά θα λαμβάνει και τον θρόνον!

Αυτά τα ωραία έχει η επικαιρότητα σήμερα…