Αρχεία Κατηγοριών: post4life

Κάποια πράγματα αξίζει να τα παίρνεις προσωπικά και να μην τα αφήνεις να περνάνε λες και δεν τρέχει τίποτα. Είναι αυτά που έχουν να κάνουν σε τελική ανάλυση με το ποιος είσαι και με ποια «ταυτότητα» κυκλοφορείς τελικά σε αυτή τη ζωή.

Όταν έμαθα λοιπόν ότι το Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας, ο «Πύργος» όπως τον λέμε οι παλιοί Πεντελιώτες, έχει εκχωρηθεί προς πώληση στο ΤΑΙΠΕΔ, ένιωσα τουλάχιστον απογοήτευση. Όχι μόνο γιατί είναι ένας χώρος ταυτισμένος με τα παιδικά και εφηβικά μου καλοκαίρια, στις εκδηλώσεις πολιτισμού και τέχνης που οργάνωνε ο τοπικός σύλλογος και ερχόταν όλη η Αθήνα, αλλά και για το γεγονός πως στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, ο «Πύργος» έμεινε σταδιακά παντελώς αναξιοποίητος με αποτέλεσμα το εγχείρημα της πώλησής του να φαίνεται σήμερα εύλογο. Μάλιστα όπως πληροφορήθηκα το ενδιαφέρον που έχει εκδηλωθεί προέρχεται από γαλλικό όμιλο συμφερόντων προκειμένου να τον μετατρέψει σε gourmet εστιατόριο. Οι Γάλλοι καλά το σκέφτηκαν. Εμείς;

Δεν ξέρω τι έσοδα προσδοκά να βάλει στο ταμείο του το ΤΑΙΠΕΔ από μια τέτοια πώληση, είμαι βέβαιος ωστόσο πως εάν το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας μπορούσε να αξιοποιηθεί έξυπνα και δημιουργικά ως πολυχώρος τεχνών, πολιτισμού, διαδικτυακών projects, ψηφιακής βιβλιοθήκης, κοκ, θα είχε σε μεσομακροπρόθεσμη βάση σημαντικότερα κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.

Κι επειδή το δημόσιο σε όλες τις εκδοχές του, κεντρική διοίκηση και αυτοδιοίκηση, έχει δείξει πως ούτε ξέρει και ούτε μπορεί να αναλαμβάνει με επιτυχία τέτοια εγχειρήματα, πιστεύω πως η διάσωση του Μεγάρου είναι υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών. Να αναδειχθεί ως σύμβολο της προσπάθειας που απαιτείται συνολικά σε αυτή τη χώρα αφενός για να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη και η πολιτισμική ταυτότητα και αφετέρου για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος με σύγχρονους όρους οικονομικής βιωσιμότητας και κοινωνικού οφέλους.

Είναι η ώρα, επίσης, που χρειάζονται και οι «μεγάλοι ευεργέτες». Κάτι από το «νεκρό χρήμα» που «λιμνάζει» θα μπορούσε να συνδράμει οικονομικά ένα τέτοιο σχέδιο. Είναι η ώρα το χρήμα να ξανασυναντήσει την ευγένεια. Διότι τίποτα αληθινά μεγάλο δεν γίνεται μόνον με «ωραίες ιδέες». Χρειάζεται και η πρακτικότητα εκείνη, η οποία καταφέρνει να γεφυρώσει τη φαντασία με τον πραγματισμό και παρέχει τη δύναμη υλοποίησης.

Σκόρπιες σκέψεις κάνω. Μπορεί να γίνουν και άλλες, ευφυέστερες κι αποδοτικότερες. Το σημαντικό είναι να ενωθούν οι καλές ιδέες και να πετάξουμε τις παρωπίδες που μας κρατούν σε αδράνεια και απαξίωση. Μια καλή μαγιά από σοβαρούς ανθρώπους και δημιουργικές ιδέες, μπορεί πάντα να κάνει ένα συναρπαστικό start up. Η Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία αγάπησε τόσο την Ελλάδα ώστε να αφιερωθεί σε αυτή , το αξίζει. Θυμίζω για όσους νομίζουν πως η Δούκισσα της Πλακεντίας είναι μόνον σταθμός του μετρό, πως η Sophie de Marbois-Lebrun, Δούκισσα της Πλακεντίας, υπήρξε φιλελληνίδα Αμερικανίδα, γόνος Γάλλου διπλωμάτη και σύζυγος του Δούκα της Πλακεντίας, (Πιατσέντσα), πόλης στη βόρεια Ιταλία. Η δράση της εστιάστηκε στην ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, με μεγάλη οικονομική και κοινωνική συνεισφορά κατά τα πρώτα χρόνια εδραίωσης του νεοελληνικού κράτους. Να μη ξεχνάμε λοιπόν όσους «έβαλαν πλάτη». Δεν είναι ηθικά σωστή η α(μερι)μνησία.

Θα μου πείτε τώρα, «δύσκολοι καιροί για Πρίγκιπες» κι έχετε δίκιο. Όμως στους δύσκολους καιρούς φαίνονται αυτοί που μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Οι αληθινοί Πρίγκιπες.

Έχει μείνει κανένας;

http://www.rizopoulospost.com/post4life/

Η λέξη ειρήνη κάποτε ήταν της μόδας. Ήταν τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν αναπτύχθηκε με διάφορες αιτίες και αφορμές μια παγκόσμια κουλτούρα ειρήνης, μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθούμε μπροστά σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η αμεσότητα της απειλής, ίσως έκανε τότε τις ανθρώπινες συνειδήσεις πιο ευαίσθητες.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έβγαλε από το λεξιλόγιο τη λέξη ειρήνη. Απέμειναν μόνον οι «Μις Κόσμος» να την εύχονται κατά τη διάρκεια της στέψης τους, ως «παγκόσμιες βασίλισσες της ομορφιάς». Κι έτσι σιγά – σιγά η έννοια της ειρήνης προσέλαβε το νόημα μιας αφελούς ευχής, όταν δεν έχει να πεις τίποτα πιο… sharp!

Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, την «επί γης ειρήνη» δηλαδή, σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με βομβαρδισμένο τοπίο. Αλλά πως θα περιμέναμε να συμβεί το αντίθετο, όταν έχουμε σταματήσει να το ευχόμαστε, να το πιστεύουμε και να το υποστηρίζουμε;

Στην Αφρική, τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα και από την έλλειψη μερικών απλών εμβολίων.

Στην Ασία, τα παιδιά εργάζονται κάτω από αδιανόητα σκληρές συνθήκες εργασίας για 1 δολάριο την ημέρα και εκπορνεύονται αγόρια και κορίτσια για μια χούφτα ευρώ, προκειμένου να ικανοποιήσουν παιδεραστές, που κατά κύριο λόγο είναι λευκοί, άντρες, χριστιανοί.

Στη Λατινική Αμερική, τα παιδιά στις φαβέλες αγωνιούν για ένα πιάτο φαγητό και η μόνη προοπτική αξιοπρέπειας που έχουν μπροστά τους είναι να ενταχθούν σε κάποια συμμορία και να πεθάνουν νέοι.

Τώρα και στην Ευρώπη, τα παιδιά αρχίζουν να ξαναδιαβάζουν με το φως των κεριών, προσπαθούν να ζεσταθούν με αυτοσχέδια μαγκάλια και για κάποια από αυτά, το μόνο γεύμα της ημέρας είναι το δεκατιανό που τους χορηγεί στο σχολείο κάποιο Ίδρυμα ή κάποια εταιρεία.

Σε όλα αυτά προσθέστε μια αλυσίδα φυσικών καταστροφών που προκαλούν πρόσθετο πόνο και δυστυχία, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών που φαίνεται πως έχουν γυρίσει ανάποδα την κλεψύδρα του χρόνου επιβίωσης του πλανήτη.

«Τι πήγε τόσο στραβά;». Όσο αναμασάμε αυτή την ερώτηση δεν επιλύουμε κανένα πρόβλημα. Δεν μπορείς να διαμορφώσεις το μέλλον, όταν ζεις στο παρελθόν, μόνο και μόνο για να λες πως φταίει ο καπιταλισμός, το Ισλάμ, ο κομμουνισμός, ο φανατισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, οι μυστικές υπηρεσίες, οι «Ιλουμινάτι», η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, κοκ. Το ζήτημα δεν είναι να πούμε ποιος φταίει και πήγε τόσο στραβά το πράγμα. Ας πούμε πως «φταίει ο Χατζηπετρής», όπως έλεγε κι ένα παλιό τραγουδάκι.

Το αληθινά σημαντικό και κρίσιμο είναι να οραματιστούμε ένα μέλλον και να το καταστήσουμε εφικτό με τις πράξεις μας. Να το υποστηρίξουμε με την καθημερινότητά μας. Με τη δουλειά μας. Με τις σχέσεις μας. Με τις γνώσεις μας. Με τη δημιουργικότητά μας. Να οραματιστούμε ένα μέλλον ειρηνικό. Δηλαδή, ένα μέλλον φωτός και ελευθερίας για όλους. Κυρίως όμως για τον ίδιο τον εαυτό μας.

Αν δεν βρούμε την «εσωτερική ειρήνη», δεν θα τη δούμε ποτέ επί γης!

Καλά Χριστούγεννα!

Στην επικοινωνία αυτό που έχει μεγάλη αξία είναι να μπορείς να μπαίνεις στη θέση των άλλων. Δεν έχει σημασία μόνο να ξέρεις τι θέλεις θα πεις. Αυτό, αν θέλετε, είναι το εύκολο κομμάτι. Έχει εξίσου σπουδαία σημασία να μπορείς να μπαίνεις στη θέση του άλλου και να μπορείς να νιώσεις αυτό που θα αισθανθεί όταν ακούσει αυτό που του λες. Στην ψυχολογία της επικοινωνίας αυτό λέγεται ενσυναίσθηση.

Την ικανότητα αυτή, την έχουν ξεχωριστοί άνθρωποι.

Όσο είναι νέοι, μοιάζουν με περιπλανώμενους ιππότες. Πέφτουν και σηκώνονται από το άλογό τους. Μονομαχούν, πληγώνονται, νικάνε, χάνουν, αλλά δεν σταματάνε. Και στα διαλείμματα της περιπλάνησης, όταν βγάζουν την πανοπλία, ξέρουν πως να μεταμορφώνονται σε τροβαδούρους.

Όταν μεγαλώσουν, έχουν κάτι που τους κάνει να μοιάζουν με «Μάγους». Αρχίζουν να διαμορφώνουν την πραγματικότητα με τη σκέψη και το βλέμμα τους. Αλλάζουν τον κόσμο ολόκληρο, με τη δύναμη των λέξεων και μόνον.

Είναι σπάνιοι. Δεν χωράει αμφιβολία για αυτό. Και όλοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ξέρουν να επικοινωνούν. Ξέρουν να ενθουσιάζουν αλλά και να πείθουν. Οι άλλοι τους ακούνε, διότι πριν μιλήσουν έχουν καταφέρει να μπουν στη θέση αυτών στους οποίους απευθύνονται. Έτσι καταφέρνουν να δώσουν παράδειγμα.

Ο κόσμος μας ευτύχησε να γνωρίσει μερικούς. Τον Μαχάτμα Γκάντι. Τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Τον Τζον Λέννον. Τη Μητέρα Τερέζα. Τον Νέλσον Μαντέλα, ο οποίος μας αποχαιρέτησε πριν λίγες μέρες.

Είναι άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν την ανθρωπότητα στην καλύτερή της έκφραση, πράγμα που συνδέεται με την ιδέα ότι ο Θεός μας έπλασε κατ’ εικόνα και ομοίωσή του. Και το αληθινά υπέροχο, ξέρετε ποιο είναι; Πως συνεχίζει να το κάνει! Το Καλό γεννιέται πάντα. Όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά διαρκώς. Μέρα – Νύχτα. Όποτε πρέπει να αναλάβει αποστολή. Όποτε μια ψυχή, σαν άλλος Καζαντζάκης, λέει: «… εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…».