Αυτό που δεν ξέρουμε…

Η τέχνη στέλνει μηνύματα στην τέχνη της ζωής. Όπως εν προκειμένω με το γεωμετρικό έργο ενός σύγχρονου Ισπανού καλλιτέχνη, του Fernando Daza, στο οποίο προσωπικά βλέπω μια «αρχαϊκή» mandala. Το παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο από τον αχανή βυθό της τρικυμίας που ζούμε στην επιφάνεια της ιστορίας,  εκφράζει την προτροπή για επιστροφή στα θεμελιώδη. Και ποια είναι αυτά; Πρώτον ότι οι μάζες γίνονται πάντα εστίες ψυχικών επιδημιών. Δεύτερον όσοι/ες το αντιλαμβάνονται αναζητούν καταφύγιο προστασίας και αναγεννητικού μετασχηματισμού, όπως συμβολίζεται από τα ινδικά mandala.
Υπάρχει μια ωραία σχετική ιστορία. Κάποτε ένας ιδιότροπος γέρος ζούσε σε μια σπηλιά, όπου είχε καταφύγει για να σωθεί από το θόρυβο των χωριών. Ο κόσμος έλεγε πως είναι μάγος και γι αυτό ο γέρος είχε μαθητές που ήλπιζαν να μάθουν από αυτόν την τέχνη της μαγείας. Ο ίδιος όμως δεν ενδιαφερόταν καθόλου γι αυτό. Το μόνο που ήθελε ήταν να μάθει αυτό που δεν γνώριζε, αλλά που ήταν σίγουρος πως συμβαίνει συνέχεια. Αφού διαλογίστηκε για πάρα πολύ καιρό πάνω σε εκείνο που βρίσκεται πέρα από το διαλογισμό, δεν έβλεπε καμία άλλη διέξοδο από το να πάρει ένα κομμάτι κόκκινη κιμωλία και να αρχίσει να σχεδιάζει κάθε είδους διαγράμματα πάνω στους τοίχους της σπηλιάς, για να βρει τη μορφή που μπορεί να είχε αυτό που δεν ήξερε. Μετά από πολλές προσπάθειες ανακάλυψε τον κύκλο. «Αυτό είναι σωστό» είπε. «Και τώρα θα κάνω ένα τετράπλευρο μέσα του!». Το σχεδίασε και αισθάνθηκε πως το σχήμα ήταν ολοκληρωμένο. Οι μαθητές του ήταν περίεργοι αλλά το μόνο που καταλάβαιναν ήταν πως ο γέρος κάτι σκάρωνε και θα έδιναν τα πάντα να ανακαλύψουν τι είναι αυτό. Όταν τον ρωτούσαν «τι κάνεις εκεί;» αυτός δεν απαντούσε. Όταν όμως ανακάλυψαν το σχήμα στον τοίχο και είπαν «Να, αυτό είναι!», άρχισαν όλοι να αντιγράφουν και να μιμούνται το σχήμα. Αλλά με αυτό τον τρόπο αντέστρεψαν όλη τη διαδικασία χωρίς να το καταλάβουν. Έφτιαξαν πρώτα το αποτέλεσμα ελπίζοντας πως έτσι θα επαναλαμβανόταν από μόνη της, η διαδικασία που είχε οδηγήσει σε αυτό. Έτσι συνέβη τότε και έτσι εξακολουθεί να συμβαίνει και τώρα.

Εκκενώστε!

Οι ΗΠΑ έκαναν έναν πόλεμο 20 χρόνια και τον έχασαν. Γιατί από ένα σημείο και μετά δεν ξέρουν τι να κάνουν. Στο έδαφος ο πόλεμος κερδίζεται πάντα από αυτούς που δεν φοβούνται να πεθάνουν. Στην Καμπούλ λοιπόν ακούστηκε ο ήχος της «εκκένωσης», κάνοντας τους Αμερικανούς να ξαναζήσουν τον εφιάλτη της Σαϊγκόν. Το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν είναι πραγματικότητα.

Η Δύση έχει ένα σοβαρό υπαρξιακό πρόβλημα. Καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις της καθώς υπόσχεται δημοκρατίες, έχοντας αναθέσει τη διακυβέρνηση σε εταιρείες. Όμως όλα έρχονται και σε βρίσκουν. Το κύμα που θα σκεπάσει τη Δύση θα είναι σαρωτικό. Και δεν υπάρχει πουθενά πλέον να πάμε. Συνεπώς η εκκένωση θα είναι ανέφικτη ως προς το χώρο. Υπό προϋποθέσεις όμως θα μπορούσε να γίνει η μεγάλη φυγή προς το μέλλον. Μια νέα, αναγεννημένη συνειδητότητα.

Διαφορετικά, ο πόνος που θα βιώσει η Δύση είναι αμφίβολο αν θα ανακουφιστεί από την υπερπαραγωγή τόνων ηρωίνης που είναι και η πραγματική αποστολή του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν μέσα στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Σύντηξη!

Χαζεύαμε τα «μανιτάρια» νομίζοντας πως η διάσπαση του ατόμου δεν μας αφορά προσωπικά, πως είμαστε δήθεν σε κάποια «ζώνη ασφάλειας». Έτσι ζήσαμε τη μεταπολεμική ατομική εποχή. Τώρα συνειδητοποιούμε πως όλη η ενέργεια που χρειαστήκαμε για να φτάσουμε ως εδώ,  προήλθε από την διάσπαση όλων μας, ως ατόμων. Κινούμαστε με την ατομική ενέργεια που εκλύεται από τη σχάση μας. Το φως έξω και η σκιά μας μέσα.

Τα ψηλά βουνά έχουν βαθιές χαράδρες έλεγε ο Νίτσε και είχε δίκιο. Σε πιάνει ίλιγγος από το ύψος του Εγώ να βλέπεις την ασυνείδητη άβυσσο κάτω από τα πόδια σου. Όταν μάλιστα, όπως επίσης έχει πει αυτός ο τρελός φιλόσοφος, καθώς κοιτάζεις την άβυσσο σε κοιτάζει κι αυτή.

Τέτοια είναι η στιγμή. Δεν κοιτάζουμε μόνο εμείς την άβυσσο, μας κοιτάζει κι αυτή. Αλλά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. «Μετανοείτε!» φωνάζουν από τα βάθη των αιώνων οι προφήτες. «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» λέει σε αντίστοιχο τόνο η σύγχρονη  πολιτική επικοινωνία. Γενικότητες με τις οποίες άλλοι ταυτίζονται κι άλλοι λατρεύουν να μισούν. Ο διχασμός είναι στο DNA μας και εκδηλώνεται πάραυτα καθώς οι απαιτήσεις για ενέργεια (απλής επιβίωσης πλέον) γίνονται όλο και μεγαλύτερες.

Τα καλά νέα τώρα είναι πως οι προοπτικές για την επίτευξη της βιώσιμης παραγωγής ενέργειας μέσω πυρηνικής σύντηξης έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Οπότε η διάσπαση θα ανήκει στο παρελθόν πλέον. Η τεχνολογία πυρηνικής σύντηξης είναι στην ουσία η απόπειρα αναπαραγωγής των διαδικασιών που συμβαίνουν στον ήλιο και στα άλλα άστρα. Άφθονη και καθαρή ενέργεια. Μια αληθινή επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αρκεί, να φτιάξουμε έναν ήλιο μέσα σε ένα κουτί, όπως έχει ειπωθεί. Κι έναν ήλιο μέσα μας, θα πρόσθετα. Άλλωστε τι είμαστε; Σκεπτόμενη αστερόσκονη.

Μπαίνουμε στην εποχή του υδρογόνου ή του υδροχόου, όπως κι αν το πεις είναι το ίδιο. Αυτό που ζούμε είναι οι μάχες οπισθοφυλακής που δίνει το παλιό που πεθαίνει μέσα στη σήψη και την παρακμή, προσπαθώντας να κυριαρχήσει βίαια και απάνθρωπα πάνω στο καινούργιο που ανατέλλει. Κι αν είναι τόσο ορατό στο «κεφάλι», σκέψου τι γίνεται στην «ουρά». Κανιβαλισμός κανονικός. Ωστόσο ποτέ και τίποτε δεν καθυστέρησε το νέο. Το παλιό πάντα ηττάται, ακόμη και για όλους του λάθος λόγους.  Η απάντηση της ιστορίας, είναι αυθορμήτως αναπόφευκτη.

Κάτω τα χέρια από τη γη!

Ο 21ος αιώνας από το ξεκίνημά του, μας έδειξε πως κάθε μέρα του θα είναι ημέρα της κρίσης. Από το «χτύπημα» στους δίδυμους πύργους μέχρι την προσφυγική κρίση και από τη «φούσκα» των τραπεζοχρηματιστηριακών αξιών μέχρι την κλιματική κρίση. Όλες οι κρίσεις εργαλειοποιούνται. Όλες οι κρίσεις αποκαλύπτουν τα κράτη ως εντολοδόχους των ελίτ, διαρρηγνύοντας κάθε σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Ακόμη και σήμερα, 20 χρόνια μετά, οι συγγενείς και οικογένειες των θυμάτων δεν έχουν πρόσβαση σε απόρρητα αρχεία του FBI που αποδεικνύουν το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στο τρομοκρατικό χτύπημα. Κι αυτά συμβαίνουν ενώ οι ΗΠΑ ταπεινώνονται σήμερα στο Αφγανιστάν καθώς οι Ταλιμπάν προελαύνουν στην Καμπούλ.
Την ίδια εργαλειοποίηση και υποκρισία βιώνουμε και με την παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού, όταν τα εμβόλια αποδεικνύονται και αναποτελεσματικά και επικίνδυνα. Γιατί τίποτα δεν αντιμετωπίζεται με όρους αλήθειας αλλά με όρους ανακατανομής των πόρων από την κοινωνία προς τις ελίτ. Το ίδιο συμβαίνει και με την κλιματική κρίση. Έχουν ρίξει 10.000 πυρηνικές βόμβες στον πλανήτη κάνοντας δοκιμές αλλά μεταθέτουν το βάρος στον κυρ Απόστολο στη Β. Εύβοια που προσπαθεί με ένα κλαρί να σβήσει τη φωτιά που καίει το βιος του.
Η μεσαία τάξη της αισιοδοξίας και της προόδου δεν μένει πια εδώ. Μαζί της κλυδωνίζεται και η δημοκρατία. Με βασικό όπλο τον εργαλειοποιημένο επιστημονισμό η διαχείριση των κρίσεων δεν στοχεύει στην πραγματική επίλυσή τους αλλά στη δημιουργία υπεραξιών για τις ελίτ. Σε μια χώρα που βρίσκεται στην κορυφή του παγκόσμιου Real Estate, είναι προφανές πως το Κράτος λειτουργεί ως Ανώνυμη Εταιρεία Επενδύσεων σε Ακίνητη Περιουσία.
Έτσι, κατεστραμμένοι άνθρωποι που ζούσαν στη μικροκλίμακα της αυτάρκειας και της συμβιωτικής σχέσης με τα δάση, έγιναν μέσα σε μια νύχτα όμηροι του Κράτους. Και τώρα η γη τους θα περάσει στην «εταιρική κοινωνική ευθύνη» και οι μηχανές των ΕΣΠΑ ξεκίνησαν να ζεσταίνονται.
Στην πραγματικότητα όμως η μητέρα – γη έχει μόνο ανάγκη λίγο καιρό να θρηνήσει όλα τα παιδιά της και μετά με λίγο νερό θα είναι έτοιμη, αγόγγυστα όπως πάντα, να αναγεννήσει τον παράδεισο. Η λαϊκή σοφία όπως τη βρήκα αποτυπωμένη σε μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα είναι σαφής: «Πρεπ’ να μουλιάσει η γης, να κρυώσουν τα σπόρια για να ζωντανέψουν. Πρεπ’ να κουβαλίσουν πέτρες, να χτίσουν τοίχια, ξηρολιθιές, να μην φύγει το χώμα και ξεπλυθεί η γης και μέχρ’ την Άνοιξη θα βαρέσουν ούλα μόνα τσ’… Έχει δύναμη η γης, μια στάλα βοήθεια θέλει. Λάσπη να την κάνουν την Εύβοια, να δροσιστεί, να ξαποστάσει, για να παρ’ μπροστά…».
Η αναγέννηση από τις στάχτες είναι το μεγάλο στοίχημα. Και για τη γη και για την ελευθερία μας. Οι σπόροι του καλού υπάρχουν. Αυτενέργεια, αυτό-οργάνωση, αλληλοβοήθεια. Έτσι σώθηκε ό,τι σώθηκε. Οι «σπόροι» αυτοί πρέπει να «μουλιάσουν» στον ιδρώτα της προσπάθειας για να αναγεννηθεί η εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο πεπρωμένο και το μέλλον να σημαίνει ελπίδα και όνειρα και όχι δυστοπία και εφιάλτες. Ο ρόλος της μεσαίας τάξης σε αυτή την προσπάθεια είναι πρωταγωνιστικός. Οι ψευδαισθήσεις τελείωσαν. Είμαστε μόνοι μας απέναντι σε ελίτ που προχωρούν αδίστακτα στην απανθρωποποίηση της ανθρωπότητας. Κρύβουν το προφανές και κάνουν το αδιαμφισβήτητο να μοιάζει αμφιλεγόμενο με τη δύναμη των media που έχουν στην διάθεσή τους.
Ένα Κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Πρώτα μας βάλανε να τρώμε τις σάρκες των παιδιών μας και τώρα υπόσχονται….πράσινα άλογα, πάνω στις στάχτες. Υβριδικά πατενταρισμένα δέντρα. Μια φύση – ζόμπι. Ο Ζοζέ Σαραμάγκου το έχει προβλέψει με ακρίβεια. «Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε».
Αυτό κάνουν. Για τη μάνα τους, είναι δικός τους λογαριασμός. Γι’ αυτό και προήχθη σε υπουργό ο Σκέρτσος.  Αλλά για τη μάνα μας, τη γη, μόνο μία στάση μπορούμε να έχουμε: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ!
Καλό κουράγιο, σύντροφοι κι αδέρφια. «Nature loves courage» όπως είπε προς την ανθρωπότητα σε ανύποπτο χρόνο ένας σύγχρονος επιστήμονας και μυστικός προφήτης, ο Αμερικανός εθνοβοτανολόγος Terence McKenna. Είχε προλάβει βέβαια να πάει εκεί ήδη ένας δικός μας ποιητής, ο Γιάννης Ρίτσος. Τούτο το χώμα δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

Η ελευθερία δεν είναι δωρεάν

Τι καίγεται στη Β. Εύβοια; Στην ουσία, ένας τρόπος ζωής. Με αυτάρκεια και ανθρώπινη ποιότητα που εξασφαλίζει η μικρή κλίμακα. Από τα κηπαριά, με συμβιωτικές δραστηριότητες με το δάσος (ρυτινοσυλλέκτες, ξυλοκόποι, μελισσοκόμοι, μικρές τουριστικές μονάδες, κλπ), με στέγαση που εξασφαλίζει ποιότητα ζωής και ανθρώπινων σχέσεων μέσα στην καθημερινότητα, μακριά από τις βιομηχανίες μοναξιάς και  πόνου των μεγάλων αστικών κέντρων. Τόπος φιλοξενίας για πολλούς «δραπέτες» που απαρνήθηκαν την αστική παρακμή, μάζεψαν όσες δυνάμεις είχαν και δεν είχαν, αποφασίζοντας να κάνουν μια καινούργια αρχή για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Αυτός ο τρόπος ζωής είναι πλέον ανοιχτά εχθρός του Κράτους. Γι’ αυτό και αφέθηκε στην καταστροφή του. Το κράτος μετά το «μαζί τα φάγαμε», θα επινοήσει το «μαζί τα κάψαμε»,  εργαλειοποιώντας άλλη μια κρίση, την κλιματική, όπως έκανε και με τη δημοσιονομική, όπως έκανε με την προσφυγική, όπως έκανε με την πανδημία. Το Κράτος εργαλειοποιεί τις κρίσεις προκειμένου να ανακατανέμει στη διάρκεια κρίσεων πόρους υπέρ των ελίτ και σε βάρος των μεσαίων στρωμάτων,  εφόσον από τους φτωχούς δεν έχει πλέον να εισπράξει τίποτα παρά μόνον την απελπισία τους. Το Κράτος καλλιεργεί κάθε φορά την ενοχή για να «ξεπλυθεί» από τα εγκλήματα που διαπράττει ως εντολοδόχος των ελίτ.

Θα ξεχαστούν όλα και αυτή τη φορά; Μπορεί. Μπορεί και όχι όμως. Γιατί έχουν μαζευτεί πολλά και δεν φαίνεται η θεσμική βαλβίδα ασφαλείας για να εκτονωθεί ο δίκαια συσσωρευμένος θυμός.

Ωστόσο, μέσα στο μεγάλο κακό αρχίζουμε να παρατηρούμε τους κόκκους του καλού που πρέπει να κρατήσουμε γιατί θα τους χρειαστούμε. Νέοι  με ελάχιστα μέσα είναι στην πρώτη γραμμή για να δώσουν την άνιση μάχη με τις φλόγες, διακινδυνεύοντας τη σωματική ακεραιότητά τους ή και τη ζωή τους προκειμένου να υπερασπιστούν ό,τι αγαπούν.

Αν αυτούς τους κόκκους καταφέρουμε να τους μετασχηματίσουμε σε μια «κρίσιμη μάζα» αποφασισμένων ανθρώπων να υπερασπιστούν γη κι ελευθερία, το στοίχημα του ανθρώπινου πεπρωμένου θα συνεχίσει να παίζεται. Αλλιώς μια παγκόσμια κοινωνία – ζόμπι,  σε ένα δυστοπικό περιβάλλον,  θα υπηρετεί, χωρίς εναλλακτική, δαιμονικές ελίτ.

Το σενάριο αρέσει σε αυτούς που το υλοποιούν.

Οι υπόλοιποι έχουμε κάθε λόγο να το κάψουμε, συνειδητοποιώντας πως ποτέ και πουθενά,  η ελευθερία δεν ήταν και δεν είναι δωρεάν. Πάντα ήρωες την εξαγοράζουν για λογαριασμό των παιδιών.