ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Κυριακάτικο απόγευμα

Οκτώβριος 7, 2018


Τα κυριακάτικα απογεύματα είναι ο κατ’ εξοχήν χρόνος αναμονής. Είναι χρόνος για να ταΐσεις γατιά ή για να παρακολουθείς αφηρημένα μια χαζή κινηματογραφική ταινία. Τίποτα αληθινά σημαντικό μέσα σε ένα ακίνητο σύμπαν, με το οποίο διατηρούμε μια σχέση λατρείας και μίσους. Το λατρεύουμε γιατί φοβόμαστε τις εκπλήξεις, το μισούμε γιατί ξέρουμε πως η ακινησία μας τρώει τα σωθικά, αφού στην πραγματικότητα «τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν…» που είπε κι ο «σκοτεινός» Ηράκλειτος, φωτίζοντας κατά δύναμη το αίνιγμα του Κόσμου.
Ο μόνος «έντιμος συμβιβασμός» μέσα σε αυτή την πόλωση λατρείας /μίσους, είναι το «κυριακάτικο απόγευμα». Όχι σαν ένα χρονικό σημείο αναφοράς αλλά σαν «κατάσταση του μυαλού». Να περιμένουμε, έτσι όπως το περιέγραψε ποιητικά ο Α. Εμπειρίκος:
Θα περιμένουμε λοιπόν ακόμα,
Σήμερα κι αύριο και μεθαύριο
Θα περιμένουμε το τραίνο πάντα
Γιατί δεν είναι δυνατόν να μην περάσει.

Happiness

Οκτώβριος 3, 2018


‘Happiness’ is the official Webby Winner in the Film & Video: Animation category.
A brilliant analogy to life on Earth, Happiness tells the story of a rodent’s unrelenting quest for happiness and fulfillment.


Η εξουσία είναι σαν το βιολί, που το πιάνεις με το αριστερό και το παίζεις με το δεξί. Τα’ χει αυτά η ζωή. Μήπως από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» δεν πήγαμε στην «αγορά του αιώνα» κι από κει στην ΟΝΕ και το ευρώ; Μπορεί στο διαδίκτυο να γίνονται viral τα βίντεο με «τα ψέματα του Τσίπρα» αλλά δεν είναι και κάτι πρωτοφανές.
Μήπως υπήρξε ποτέ η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη; Μήπως επανίδρυσε το κράτος ο Κώστας Καραμανλής; Ή μήπως υπήρχαν τα λεφτά του ΓΑΠ; Και μετά ήρθαν τα μνημόνια. Τα οποία ασφαλώς και δεν τα κατήργησε «με ένα νόμο» ο Τσίπρας αλλά με τη βοήθεια των γεωπολιτικών συγκυριών κατάφερε να πετύχει ό,τι μοιάζει πιο κοντά σε αυτό. Να βγει η Ελλάδα, έστω και τυπικά, από το πρόγραμμα.
Σε οικονομικό επίπεδο λοιπόν, ο πρωθυπουργός θέλει μέσα από τη ΔΕΘ να βγάλει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα: Πως για πρώτη φορά μετά την υπαγωγή στα μνημόνια, υπάρχει «χώρος» για την ελληνική κυβέρνηση να «κάνει πολιτική», κλείνοντας το μάτι στο εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς όμως να το παρακάνει – όπως κατά κόρον συνέβαινε στα προ μνημονίων χρόνια – για «να μην ανησυχήσουν» οι αγορές. Ο Τσίπρας ξέρει κι έχει αποδεχθεί, πως ό,τι λέει σε επίπεδο κυβερνητικής εξαγγελίας, αυτομάτως αντανακλάται στο επιτόκιο δανεισμού της χώρας. Εντάξει δεν είναι η επιτήρηση της τρόικας αλλά απέχει έτη φωτός απ’ αυτό που θα μπορούσε να εννοηθεί ως «εθνική κυριαρχία». Αλλά ποιος έχει «εθνική κυριαρχία» σήμερα;
Σε γεωπολιτικό επίπεδο η ΔΕΘ φέρνει σε πρώτο πλάνο τη «σχέση» με τις ΗΠΑ, σε μια στιγμή ρευστότητας για τα Βαλκάνια και την Αν. Μεσόγειο. Η απόλυτη σύμπτωση της ελληνικής κυβέρνησης με την αμερικανική εξωτερική πολιτική στην περιοχή καθιστά την Ελλάδα (μαζί με το Ισραήλ) χώρα – προτεραιότητας για τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα στέλνει το μήνυμα προς τον Ερντογάν πως ναι μεν η Τουρκία έχει στρατηγική αξία, αλλά μπορεί και εύκολα να αντικατασταθεί… Μήνυμα που έχει πάρει ο Ερντογάν και ήδη διαφοροποιήθηκε από Ρώσους και Ιρανούς στη διάσκεψη της Τεχεράνης για τη Συρία. Αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να κλείσει το χάσμα. Η διακυβέρνηση Τραμπ φαίνεται αποφασισμένη να μη δεχθεί καμία «μετάνοια», μέχρι να συρθεί «γονατιστός» ο Ερντογάν στο ΔΝΤ. Συγκυρία που επίσης δίνει «χώρο» στην ελληνική κυβέρνηση για να προχωρήσει ζωτικής σημασίας θέματα όπως ο καθορισμός και η εκμετάλλευση της ΑΟΖ. Απλά θυμίζουμε εδώ πως ExxonMobil και Total, έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα των ΕΛΠΕ με την κατάθεση αίτησης κοινοπραξίας για δύο περιοχές της Κρήτης. Αν δεν προωθηθεί το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ με όλες ανεξαιρέτως τις γειτονικές χώρες σ’ αυτή τη διεθνή συγκυρία, πότε ακριβώς περιμένουμε να υπάρξει ιδανικότερη;
Αντικειμενικά λοιπόν ο Τσίπρας έχει «χώρο» για να κινηθεί. Διαφαίνεται στη ΔΕΘ, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Πρέπει να τον γεμίσει με «περιεχόμενο», τουτέστιν πολιτικές, που θα του επιτρέψουν να στήσει τετραπλές κάλπες τον Μάιο του 2019 και να γίνει το «έλα να δεις», με τη μισή και παραπάνω Ελλάδα να είναι υποψήφιοι και να τρέχουν για «σταυρούς».
ΥΓ: Το σενάριο για πτώση της κυβέρνησης εντός του έτους λόγω του «μακεδονικού» έχει μικρές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερες έχει να γίνει «σκηνοθετημένα» για να αποδράσει ο Τσίπρας, αν κάτι «στραβώσει άσχημα» στην οικονομία, ειδικά στην περίπτωση που δεν καταφέρει τελικά η κυβέρνηση να παρατείνει την περίοδο εφαρμογής του μέτρου της περικοπής των συντάξεων. Ωστόσο κι εδώ η συγκυρία βοηθά και δίνει «χώρο». Απογοητευμένος από τους Γερμανούς, ο Μακρόν θα επιδιώξει με το σύνολο της «εθνικής ισχύος» της Γαλλίας, να βρεθεί είτε ο Μπαρνιέ, είτε ο Μοσχοβισί στη θέση του Γιούνκερ, κόντρα στην όποια επιλογή των Γερμανών που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της ομάδας των συντηρητικών του Λαϊκού Κόμματος (PPE) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος των Βαυαρών συμμάχων (CSU) της Μέρκελ. Ο γαλλογερμανικός ανταγωνισμός μπορεί να σώσει τις συντάξεις, τουλάχιστον.

Πρώτη δημοσίευση @ RIZOPOULOS POST


Ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης Τσίπρα, σε όλες τις εκφάνσεις του, από το κεντρικό πολιτικό μήνυμά του μέχρι τις πικάντικες λεπτομέρειές του, θύμιζε τόσο πολύ «Ανδρέα»! Από την «Εθνική Λαϊκή Ενότητα» που είχε επινοήσει ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ για να κάνει προεκλογικές κατά βάση διευρύνσεις μέσω συγκεκριμένων προσώπων μέχρι την αναγνώριση της «ανιδιοτελούς προσφοράς» είτε στον Πρόεδρο, είτε στο «πεζοδρόμιο», είτε και μαζί, με την τοποθέτηση από το «πουθενά» σε περίοπτες κυβερνητικές θέσεις νέων προσώπων.
Το μόνο που δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα ο Τσίπρας είναι να πάει στη Δήμητρα και να μαζέψει όσες γραβάτες του μακαρίτη έχει φυλάξει, για να τις φοράει τώρα που δεν είναι πλέον ο «αριστεριστής» που θέλει ν’ αλλάξει την Ευρώπη, αλλά ο «εθνικός ηγέτης» της «προοδευτικής» παράταξης.
Η επιδίωξη της «ταύτισης» με τον Ανδρέα δεν είναι ασφαλώς τυχαία. Υπακούει σε μια αλήθεια. Η Ελλάδα, τουλάχιστον σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της, είναι ΠΑΣΟΚ. Είτε το λέει, είτε όχι, είτε το πιστεύει, είτε όχι, έτσι είναι. Και είναι έτσι πολύ φυσιολογικά, καθώς η ηγεμονική δύναμη της Μεταπολίτευσης υπήρξε το ΠΑΣΟΚ και ο ιδρυτής του Ανδρέας Παπανδρέου. Δημιούργησε ένα πρότυπο διακυβέρνησης, το οποίο με τη σειρά του διαμόρφωσε την Ελλάδα όπως την ξέρουμε.
Η ειρωνεία είναι πως το «πνεύμα» του Ανδρέα μετά τον θάνατό του εγκατέλειψε το πολιτικό σώμα του ΠΑΣΟΚ, «μπήκε» μέσα στον Κώστα Καραμανλή κι από κει μεταπήδησε στον Αλέξη Τσίπρα. Φαίνεται πως ούτε τα μνημόνια στάθηκαν ικανά να «ξορκίσουν» το «πνεύμα» του Ανδρέα, καθώς δεν είχαν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από το να γίνει η Ελλάδα ένα φτηνό τουριστομάγαζο, άντε το πολύ πολύ κι ένας βιολογικός λαχανόκηπος για την Ευρώπη.
Πως αντιμετωπίζεται λοιπόν το «πνεύμα» του Ανδρέα, αφού το μέλλον δεν κερδίζεται με φαντάσματα; Για τη σημερινή αντιπολίτευση αυτό παραμένει ένας γρίφος.
Από τη μια, ο ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός με τους όρους που επιχειρήθηκε μέχρι σήμερα απέτυχε να δώσει για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας τα αποτελέσματα που υποσχέθηκε και ως εκ τούτου απέτυχε να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη και να δημιουργήσει ένα πρότυπο διακυβέρνησης που να υπερβαίνει θετικά το «manual» διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Από την άλλη, η μετεμφυλιακή ιδεολογία της «εθνικοφροσύνης» συνιστά παιχνίδι με τη φωτιά και καταλήγει πάντα σε εθνικές ταπεινώσεις κι απώλειες.
Η αναζήτηση της λύσης του γρίφου δεν έχει μεταβληθεί ακόμη σε πολιτική πρόταση. Πολύ δε περισσότερο σε κυβερνητικό πρόγραμμα. Ζούμε ακόμη το τέλος του παλιού, χωρίς να διαφαίνεται ακόμη στον ορίζοντα τίποτα πραγματικά νέο.
ΥΓ: Ειλικρινά δεν αμφισβητώ το τι μπορεί να καταφέρει η κα Νοτοπούλου. Τη βρίσκω άλλωστε τόσο «ξινούτσικη» που μπορεί επάξια να γίνει η Βάσω Παπανδρέου του μέλλοντός μας!

πρώτη δημοσίευση:RIZOPOULOS POST


Κατεβαίνοντας χθες από το Καρπενήσι και διασχίζοντας τη Λαμία, πέρασα μπροστά από το μνημείο που είναι στημένο σε κεντρικό σημείο της πόλης για τον Άρη Βελουχιώτη. Κατά σύμπτωση χθες ήταν και η μέρα των γενεθλίων του, 27.8.1905 σ’ αυτή την πόλη, απ’ όπου – φαντάζομαι – θ’ αγνάντευε στα παιδικά χρόνια του την κορυφή του Βελουχίου κι έτσι διάλεξε να τον θυμόμαστε. Αν κι έχω περάσει άπειρες φορές από κει, χθες με έβαλε σε σκέψεις.
Σκέψου να είχαν οι πατρίδες φωνή. Αυθεντική δική τους, όχι δανεική από εγγαστρίμυθους μίμους. Για να μπορούν να συνομιλούν μεταξύ τους και να συνθέτουν έναν ενιαίο κόσμο, όχι μέσα από τις ερπύστριες της παγκοσμιοποίησης που επιχειρείται πότε με τανκς, πότε με funds, πότε και με τα δυο μαζί, αλλά από την αλληλεγγύη του ανθρώπινου πεπρωμένου μέσα στη διαφορά της πλουραλιστικής έκφρασής του.
Αυτό αποδείχθηκε μια μεγάλη ουτοπία, στην αναζήτηση της οποίας βρήκαν χώρο μερικές από τις χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας. Οπότε οι πατρίδες έχουν σιωπήσει και σήμερα μιλάνε για λογαριασμό τους μόνον οι φασίστες. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της πατριδοκαπηλίας, που συμβαίνει να είναι και το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, όπως εύστοχα έχει επισημανθεί.
Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές ορόσημα, που οι πατρίδες βρίσκουν φωνή. Στιγμιαία βεβαίως και μετά βουβαίνονται πάλι. Οι ΗΠΑ, ας πούμε, βρήκαν την αληθινή φωνή τους όταν ο John Fitzgerald Kennedy βγήκε και είπε: «My fellow Americans, ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.». Και σαν απάντηση τον δολοφόνησαν.
Συνήθως έτσι γίνεται. Η Ελλάδα, ας πούμε, πότε μίλησε για τελευταία φορά με μια δική της φωνή; Χωρίς καμία ιδεολογική εμμονή ή προκατάληψη νομίζω πως είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που θα συμφωνήσουμε πως ο λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία ήταν πρωτίστως και πάνω απ’ όλα ο λόγος του Έλληνα. Διαχρονικός, όσο και οι αρχαίες τραγωδίες. Δραματικός, όσο και οι «μεγαλοβδομάδες». Γιατί έβαζε ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: Πως αξίζει να ζεις τη ζωή σου;
Και η απάντηση είναι σμιλεμένη από τους αιώνες. Ελεύθερος! Όχι όμως ασύδοτος. Ελεύθερος με την ευθύνη που αναλογεί στους ελεύθερους ανθρώπους. Ελευθερία και Δικαιοσύνη ζήτησε ο Άρης το 1944 στη Λαμία. Τίποτε άλλο. Και συνόψισε την αγωνία και τον αγώνα τριών χιλιάδων χρόνων ιστορίας.
Αλλά η ιστορία γελάει ειρωνικά, όσο αποτυγχάνουμε να προσεγγίσουμε έστω και κατ’ ελάχιστον αυτές τις «καθαρές ιδέες». Ακόμη κι αν ξέρουμε πάντα μέσα μας ποιο είναι το σωστό, κάνουμε το λάθος. Το να αδικείς δεν είναι άσκηση ελευθερίας. Είναι άσκηση εξουσίας. Δειλοί άνθρωποι σπέρνουν τον φόβο, πλην εκείνων των οριακών στιγμών που βρίσκουμε τη φωνή μας έχοντας πλήρη επίγνωση πως κι «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και οι Πρόδρομοι αποκεφαλίζονται κατ’ εξακολούθηση. Αλλά η ζωή έχει αξία μόνο αν έχεις βρει ένα καλό λόγο που να υπερβαίνει την προσωπική επιβίωση. Αλλιώς είναι βούλιαγμα στη λάσπη της ματαιότητας. Αυτό το ήξερε ο Θανάσης Κλάρας. Κι έγινε ο Άρης!
Χαιρόμαστε που σ’ έχουμε ρε Άρη! Όλοι οι Έλληνες.
(φωτο αρχείου από το Βελούχι, το οποίο απειλείται όπως πολλά βουνά της πατρίδας μας με εγκατάσταση άχρηστων επί της ουσίας κι επιβλαβών για το φυσικό περιβάλλον ανεμογεννητριών).

Αρέσει σε %d bloggers: