«Χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση.»

O Ερντογάν έχει μπει πλέον σε μια φάση μη αναστρέψιμης αποχαλίνωσης, θυμίζοντας όλο και πιο έντονα τη ρητορική και τις πρακτικές του Χίτλερ. Με την ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας και την αμέριστη υποστήριξη της Γερμανίας, ο τούρκος δικτάτορας έχει καβαλήσει πάνω στο κύμα της ιστορίας καθοδηγούμενος από το αίσθημα του «Εκλεκτού», ταυτίζοντας το ατομικό πεπρωμένο του με το συλλογικό πεπρωμένο όχι απλά της Τουρκίας αλλά του Ισλάμ. Τα πετρέλαια είναι μόνον η αφορμή. Η πολύ υψηλότερη αποστολή που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας, αφορά στη θεμελίωση του Ισλαμικού Κράτους υπό την ηγεσία των Αδελφών Μουσουλμάνων που θα εκτείνεται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου.
Ο κατευνασμός στον επελαύνοντα ισλαμοφασισμό δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Ο Μακρόν δείχνει να το αντιλαμβάνεται και κάνει πρώτος το ένα βήμα μπροστά. Όμως αν πραγματικά εννοεί αυτά που λέει, αργά ή γρήγορα θα πρέπει ο Γάλλος Πρόεδρος να ακουστεί σαν τον Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση.»

O ανοιχτός λογαριασμός

Θα μου πεις τι ψάχνεις τώρα; Ξέρω γω… αλλά είναι μάλλον αλήθεια αυτό που έλεγε ο Καστοριάδης: «Οι λογαριασμοί που έχει κανείς με τον τόπο που γεννήθηκε, που μεγάλωσε, που μιλάει τη γλώσσα του δεν κλείνουν ποτέ». Από αυτόν τον ανοιχτό λογαριασμό ξεκινάει αυτό το σχόλιο. Για το πόσο προφανές είναι πως η αποφασιστική πράξη στην αναμέτρηση με την Τουρκία, είναι υπεράνω των ελληνικών δυνάμεων. Δεν συνιστά έκπληξη. Αυτή είναι η διαχρονική εκτίμηση των ελληνικών ηγεσιών. Γι αυτό και η ελληνική αγωνία είναι σφραγισμένη με τη διττότητα της «τόλμης» στη ρητορική της επικοινωνίας και της οργανωμένης αδράνειας στην πράξη, γι’ αυτό και πάντα η Ελλάδα κοντοστέκεται αναποφάσιστη στο κατώφλι του πράττειν. Αλλά από αυστηρά ηθική άποψη κάθε αυτοδιχασμός είναι ένοχος και πληρώνεται αναλόγως από την ιστορία.
Ειδικά η τρέχουσα επιδεικνυόμενη «ψυχραιμία» που έχει μάτια μόνο για τον ευρωπαϊκό ουρανό, μήπως και δει πουθενά γραμμένο το «εν τούτω νίκα», με αποτέλεσμα να κάνει πως δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει επί ελληνικής γης και θαλάσσης. Εάν η κατειλημμένη από απελπισία Ελλάδα δεν οδηγήσει το μυαλό και την καρδιά της σε πλήρη αυτοσυνείδηση, ποτέ δεν πρόκειται ν’ απαλλαγεί από τις αρρωστημένες ψυχικές καταστάσεις που την οδηγούν στις τραγωδίες που βιώνει, με σταθερή ιστορική περιοδικότητα. Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Κύπρος…. Και η ελληνική διπλωματία, την οποία υποτίθεται πως προκρίνουμε έναντι της στρατιωτικής απάντησης, δεν κατάφερε ούτε τη θεολογική σχολή της Χάλκης να ανοίξει. Έγινε τζαμί όμως η Αγιά Σοφιά.
Ούτε στρατιωτικά αλλά ούτε και διπλωματικά έχουμε επιτύχει έστω και μια μικρή νίκη. Συνεπώς… η επερχόμενη ήττα είναι προδιαγεγραμμένη. Το εύρος της μόνον μπορεί – κι αυτό υπό προϋποθέσεις – να είναι συζητήσιμο.
ΥΓ: Αν υπάρχει μια ελπίδα, αυτή είναι να έχει δίκιο ο Χαίλντερλιν: «Όπου όμως υπάρχει ο κίνδυνος, εκεί αναπτύσσεται και η σωτηρία». Μπορεί οι Γερμανοί στρατηγοί να μην ήταν ποτέ φίλοι μας, οι Γερμανοί ποιητές όμως, ήταν όλοι.

Αμερικανικές Εκλογές: O τζόγος της δημοκρατίας στη δημοκρατία του τζόγου

Ό,τι κι αν αρχίσεις να λες για τις αμερικανικές εκλογές, καταλήγει σε μια ρητορική banalité που πρωτίστως απογοητεύει εσένα που την εκφράζεις. Η αμερικανική δημοκρατία δολοφονήθηκε στις 12:30 τοπική ώρα, την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου του 1963, στην πλατεία Ντίλι στο Ντάλας του Τέξας. Όλα τα υπόλοιπα από κει και πέρα είναι υποσημειώσεις στο τέλος της αμερικανικής δημοκρατίας, η οποία θυσιάστηκε στο βωμό της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Τελεία. Από κει και πέρα οι ήρωες της αμερικανικής πολιτικής είναι από χαρτόνι, παραγεμισμένοι με θεατρικά φούμαρα. Απόδειξη ότι έγινε Πρόεδρος ο Ρήγκαν, ένα επαγγελματικό μηδενικό την εποχή εκείνη.
H δημοκρατία μπορεί να χάνεται, o τζόγος όμως ποτέ!
Ακουσε το podcast

To φαρμακωμένο μήλο (podcast)

Ζούμε για πολλοστή φορά το παραμύθι της Χιονάτης. Κάθε φορά έρχεται η μάγισσα της εξουσίας και προσφέρει ένα φαρμακωμένο μήλο. Πότε της ισχυρής Ελλάδας, πότε της επανίδρυσης του κράτους, πότε με τα λεφτά που κάπου υπάρχουν, πότε σκίζοντας μνημόνια και λίαν προσφάτως με την δήθεν ακύρωση και επαναδιαπραγμάτευση της ιστορικής συμφωνίας των Πρεσπών. Κάθε φορά τέζα η Χιονάτη κι ο πρίγκιπας άφαντος.
Άκουσε το podcast

Το πρώτο κουδούνι (podcast)

Σχολείο είναι η ζωή κι ερχόμαστε όλοι αδιάβαστοι. Δεν υπάρχει «μάνιουαλ» χρήσης, ούτε γίνεται καμιά πρόβα τζενεράλε. Από τη στιγμή που χτυπάει το πρώτο κουδούνι μέχρι και που θα χτυπήσει η καμπάνα του «αντίο», αυτοσχεδιάζουμε. Συνήθως κάνουμε ότι ξέρουμε, λέμε ό, τι πήρε τ’ αφτί μας από άλλους, βάζουμε και μπόλικες δικές μας σάλτσες έτσι για να φανούμε προετοιμασμένοι, αλλά τελικά γεγονός παραμένει πως είμαστε παντελώς ανυποψίαστοι για τις ερωτήσεις που μας κάνει η ζωή. Αν και ο Μπόρχες έβλεπε το σύμπαν σαν μια αχανή και δαιδαλώδη βιβλιοθήκη, σε κανένα ράφι της δεν υπάρχει το «Μεγάλο Βιβλίο των Σωστών Απαντήσεων». Μόνο ό,τι πιστέψουμε…
Άκουσε το podcast εδώ!