Κι η Παναγιά μαζί μας!

Ο Οδυσσέας συνιστά το συλλογικό μας αρχέτυπο. Μπορεί να ναυαγήσεις, μπορεί να περιπλανηθείς, να χάσεις χρόνια και συντρόφους αλλά στο τέλος θα βρεις την Ιθάκη, αν έχεις καταφέρει εν τω μεταξύ να υφάνεις το νόημά της στο μυαλό και στην ψυχή σου. Αυτό επιβεβαιώνουμε κάθε Αύγουστο στις γιορτές, τα πανηγύρια και τα ανταμώματα.
Τώρα όμως «ψαχνόμαστε». Μέχρι να καταλάβουμε πως ο «μπούσουλας» της παράδοσης δεν έχει να κάνει με το «γράμμα» αλλά με το πνεύμα. Αλλιώς η παράδοση «πετρώνει» και γίνεται είδωλο η Χαρά Βέρρα. Η ζωή όμως είναι πάντα σε κίνηση. Σαν το κύμα.
Πίσω από κάθε πόνο, αμφιβολία, ανασφάλεια κρύβεται μια καταστροφική σκέψη και πίσω από μια καταστροφική σκέψη, υπάρχει ο φόβος της αναμέτρησης με τα κύματα που έρχονται και φεύγουν.
Τα δύσκολα είναι αυτά που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Για να κερδίσεις μεγάλες μάχες θα πρέπει συμφιλιώσεις μεγάλες αντίρροπες δυνάμεις, την ασπίδα της Αθηνάς με την τρίαινα του Ποσειδώνα. Ο Παρθενώνας 2,5 χιλιετίες τώρα, μας κλείνει με νόημα το μάτι.
Αλλιώς, με τα χέρια μονίμως στις τσέπες. καμπουριασμένη τη ράχη και με το χαζό βλέμμα του υβριδικού μετανθρώπου, η ζωή αρχίζει να μοιάζει με πηγάδι που στερεύει μέσα στην έρημο της καταναγκαστικής εργασίας. Γυμνή ζωή που λέει κι ο Αγκάμπεν, σε ένα πλανήτη μεταμορφωμένο σε απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Στο «σκάσε και κολύμπα» που έρχεται, να απαντήσουμε σαν καπεταναίοι: «Βίρα τις άγκυρες!».
Κι η Παναγιά μαζί μας!

Για την ακριβή μας δημοκρατία

Όποιος διατρέξει έστω και διαγώνια ένα βιβλίο για την ιστορία του νεοελληνικού κράτους θα παρατηρήσει εύκολα πως τα χρόνια από το 1974 μέχρι και το 2010 η Ελλάδα υπήρξε για πρώτη φορά μια «κανονική χώρα» του δυτικού κόσμου. Δεν συνέβη τίποτα το αναπάντεχο και το συνταρακτικό, δεν δημιουργήθηκαν έκτακτες συνθήκες, δεν χρειάστηκαν έκτακτα μέτρα, δεν σημειώθηκαν εκτροπές και ανώμαλες πολιτικές συνθήκες. Το επίπεδο ζωής για την πλειοψηφία της κοινωνίας αυξανόταν διαρκώς με υλικούς όρους και όλα έμοιαζαν με … ανέμελες διακοπές στην Εδέμ.
Όμως όλα τα ωραία έχουν κι ένα τέλος. Κι εκεί βρισκόμαστε πλέον σήμερα. Στην εξορία από τον «παράδεισο» της Μεταπολίτευσης. Το ιστορικό ταξίδι της Ελλάδας μέσα στo «τσουνάμι» της παγκοσμιοποίησης έχει πάψει προ πολλού να είναι “first class”. Ζούμε ήδη μια δεκαετία έκπτωτοι προνομίων και δικαιωμάτων.
Τα κακά μαντάτα όπως θα θυμάστε μας τα είπε με τον πιο επίσημο τρόπο από το Καστελόριζο το 2010 ο τότε πρωθυπουργός. Ο οποίος υπέκυψε κι αυτός στον πειρασμό να το κάνει με τον δικό του τρόπο όπως έλεγε Φρανκ Σινάτρα, πλην όμως κατάφερε μόνο να τα κάνει όλα μαντάρα. Αντί να βάλει τις σειρήνες να ηχήσουν για τον κερδοσκοπικό πόλεμο που δεχόταν η χώρα αμέσως μετά το ξέσπασμα της κρίσης στις ΗΠΑ το 2008, έταζε πως «λεφτά υπάρχουν». Οι αμαρτίες πληρώνονται. Τις πλήρωσε κι αυτός κι η χώρα. Εκχωρήθηκε η κυριαρχία της στους δανειστές μας και ανετράπη ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της.
Και γι αυτό θεωρώ υπερβολή να γιορτάζουμε πλέον την επέτειο από την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Λυπάμαι μάλιστα που η πρώτη Ελληνίδα Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν βάζει σε μια λογική τάξη τα πράγματα αλλά επαναλαμβάνει κι αυτή τα ίδια υποκριτικά στερεότυπα ενός ξύλινου λόγου που δεν πιστεύει κανένας, κερδίζοντας μόνον τα καλά λόγια και τα κολακευτικά σχόλια του Γερμανικού τύπου. Διότι βρισκόμαστε σε ένα νέο κύκλο πολιτικής αντιπροσώπευσης, ο οποίος είναι παντελώς ανήμπορος να εναρμονίσει τις κοινωνικές ανάγκες και τα εθνικά συμφέροντα με τον παγκόσμιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό και κατ’ επέκταση με τις στρατηγικές επιλογές των μεγάλων παικτών.
Κι αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τον Ιούλιο του 2015 όταν ο λαός κυρίαρχα ψήφισε ΟΧΙ και μετατράπηκε παρασκηνιακά σε ΝΑΙ. Αχρείαστο ή όχι το δημοψήφισμα πολύ λίγη σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι πως η λαϊκή ετυμηγορία έγινε κουρελόχαρτο και η πολιτική ανωμαλία κορυφώθηκε. Το γεγονός πως σήμερα φτάνουμε πλέον στο να στέλνει η εκτελεστική εξουσία στη φυλακή δικαστικούς λειτουργούς και εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας να ζητούν χωρίς προσχήματα τον περιορισμό της ελευθερίας του τύπου δείχνει απλά πως η πολιτική ανωμαλία κατατρώει τις σάρκες της δημοκρατίας. Κι αυτό δεν έχει ποτέ καλό τέλος.
Δυστυχώς η λύση του προβλήματος δεν είναι θέμα «ανθρώπινων πόρων». Δεν είναι θέμα πολιτικού προσωπικού μειωμένων ικανοτήτων, το οποίο μπορούμε να αντικαταστήσουμε και να πάμε καλύτερα. Αυτό είναι το επιφαινόμενο, τα χρωματιστά λουλούδια πάνω στο κολάρο του ελέγχου.
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τους κανόνες που έχουν φτιάξει οι Μεγάλοι Παίκτες για να επωφελούνται από το Μεγάλο Παιχνίδι, όλη η ευρύτερη περιοχή μας θα διευθετηθεί σαν ένα ενιαίο «οικόπεδο». Το σενάριο να εξαγοράσουμε στο πλαίσιο αυτής της διευθέτησης άλλα 20-30 χρόνια ειρήνης και σταθερότητας με το επιχείρημα πως «το Καστελόριζο είναι μακριά» , είναι ήδη πάνω στο τραπέζι.
Γι αυτό εσύ που είσαι έτοιμος να φας σαράντα Τούρκους στην καθισιά σου (στον καναπέ, πάντα) απλά θυμηθήσου πως σαν κι εσένα κάποιοι άλλοι κάθονταν και περίμεναν έναν Ιούλιο πριν 5 χρόνια να κάνουν κομφετί τα μνημόνια… Δεν παίζεται έτσι το παιχνίδι! Άκου και λίγο Ματθαιόπουλο που έχει πλάκα τα γαλόνια και ξέρει…
Όποιον κάνει «τζιριτζάντζουλες», η κορυφή της «πυραμίδας» τον στέλνει για βρούβες!

Πρώτη μετάδοση POINT Z

Greek Summer 2020

State of Mind ή μήπως … Φτώχια, Τουρκία, Πανδημία;
Και μόνον με το ερώτημα, ξέρω πως κάποιοι θα τσινήσουν. Διότι αποφεύγουν κάθε επαφή με την πραγματικότητα και έχουν βρει την πιπίλα του «όλα καλά θα πάνε» σαν πλασέμπο δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.
Όμως το πλασέμπο, όπως κατέδειξε και η υπόθεση του ψευτογιατρού που έφαγε λέει μέχρι και λεφτά του Κοντομηνά, δεν πιάνει πάντα.
Θετική σκέψη ναι. Αλλά θετική σκέψη δεν σημαίνει αφέλεια και ηλιθιότητα. Ενίοτε και δολιότητα, πολύ συχνά δε και ιδιοτέλεια. Το οποίο συμβαίνει κάθε φορά που μας απευθύνονται λες και μιλάνε σε πεντάχρονα. Και όλα καλά είναι, και όλα ανθηρά είναι, και μαζί θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις και ανατολές που δεν έφεξαν ακόμη.
Τόσο πλεόνασμα αγάπης και καλών προθέσεων αν ήταν πραγματικό και όχι … λογιστικό, θα ήταν επαρκές για να ζούμε σε κοινωνία αγγέλων.
Ακούστε τη συνέχεια του 2ου επεισοδίου του PointZ

Η μεγάλη χαζομάρα της Αθήνας

Το ότι ο Μπακογιάννης μπορεί να ήταν καλός δήμαρχος για το Καρπενήσι δεν τον κάνει αυτομάτως και καλό δήμαρχο για την Αθήνα. Αλλά ο «σοφός λαός» έχει πάντα δίκιο και γι αυτό ψάχνει πάντα που θα φορτώσει την ευθύνη που έχει ο ίδιος για τις επιλογές του. Η χαζομάρα που λέγεται «Μεγάλος Περίπατος» και με αισθητική βαλκανικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού θα μπορούσε να είχε πολύ διαφορετική τύχη αν σχεδιαζόταν πραγματικά από ανθρώπους με άποψη και όραμα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που φιλοδοξεί να είναι και «παγκόσμιος προορισμός». Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Βάφτηκε όμως η Πανεπιστημίου.
Το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνει ένας δήμαρχος που νοιάζεται είναι να πληροφορηθεί τις τεχνολογικές εξελίξεις γύρω από την έννοια της «έξυπνης πόλης» και όχι αυτής που τρώει το κουτόχορτο από λαμαρινιένες ζαρντινιέρες. Και να ένα πολύ απλό παράδειγμα. Η λονδρέζικη εταιρία Pavegen δημιούργησε ένα ειδικό πλακίδιο από ανακυκλωμένα ελαστικά αυτοκινήτων. Το κάθε βήμα επάνω του παράγει 3 joules ενέργειας που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν μια λάμπα δρόμου LED για 30 δευτερόλεπτα. Ένας ικανός αριθμός πλακιδίων και βημάτων θα μπορούσε να δημιουργήσει αρκετή ενέργεια για να αποθηκευτεί σε μπαταρίες ή να τροφοδοτήσει ηλεκτρικές συσκευές. Θα γινόταν πολύ εύκολα ένα τουριστικό trend για την Αθήνα και σίγουρα θα έδειχνε μια άλλη ποιότητα αισθητικής κι αντίληψης.
Αλλά είπαμε… το παιδί το βγάζεις από το χωριό, το χωριό δεν το βγάζεις από το παιδί.

Point Z #1 Ανοίξαμε…

Η ιδέα του podcast μου βγήκε αυθόρμητα. Θεωρώ πως αντανακλά την αγάπη μου για το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο που με συντρόφευσε στην εφηβεία, το ραδιόφωνο που αποτέλεσε την αιτία για την πρώτη μου εμπειρία συλλογικής διεκδίκησης μέσα από το κίνημα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, το ραδιόφωνο που με έβαλε στη δημοσιογραφία.
Αυτή η γοητεία των 80’s και 90’s εξηγεί νομίζω τη νοσταλγία που νιώθω το 2020 σε συνθήκες ημικαραντίνας, έχοντας επιβεβαιώσει, εν τω μεταξύ, το διάσημο απόφθεγμα πως η δημοσιογραφία σε οδηγεί παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις εγκαίρως.
Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, όπως ένα παιδί. Kάπως έτσι δεν το είχε πει και ο Ηράκλειτος;
Όλοι ξέρουμε πως για να εξευμενίσεις ένα παιδί, τάξε του παιχνίδι.
Αλλιώς τάξε λαμπάδα σε άγιο.
Προτίμησα το παιχνίδι.
Podcast λοιπόν. Σαν να λέμε radio on demand.
Καλή ακρόαση!