«Χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση.»

O Ερντογάν έχει μπει πλέον σε μια φάση μη αναστρέψιμης αποχαλίνωσης, θυμίζοντας όλο και πιο έντονα τη ρητορική και τις πρακτικές του Χίτλερ. Με την ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας και την αμέριστη υποστήριξη της Γερμανίας, ο τούρκος δικτάτορας έχει καβαλήσει πάνω στο κύμα της ιστορίας καθοδηγούμενος από το αίσθημα του «Εκλεκτού», ταυτίζοντας το ατομικό πεπρωμένο του με το συλλογικό πεπρωμένο όχι απλά της Τουρκίας αλλά του Ισλάμ. Τα πετρέλαια είναι μόνον η αφορμή. Η πολύ υψηλότερη αποστολή που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας, αφορά στη θεμελίωση του Ισλαμικού Κράτους υπό την ηγεσία των Αδελφών Μουσουλμάνων που θα εκτείνεται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου.
Ο κατευνασμός στον επελαύνοντα ισλαμοφασισμό δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Ο Μακρόν δείχνει να το αντιλαμβάνεται και κάνει πρώτος το ένα βήμα μπροστά. Όμως αν πραγματικά εννοεί αυτά που λέει, αργά ή γρήγορα θα πρέπει ο Γάλλος Πρόεδρος να ακουστεί σαν τον Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση.»

To «μωρό» ζει; (podcast)

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε πρωτίστως το μεγάλο θύμα της χωρίς ιστορικό προηγούμενο πολιτικής επιτυχίας του. Απόδειξη ότι όλοι σήμερα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλουν να φαίνονται σαν…. ΠΑΣΟΚ, αφού ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει. H ασημαντότητα όμως συνεχίζει να θριαμβεύει γιατί από το πολιτικό λεξιλόγιο εξοστρακίστηκαν βιαίως στη μεταπαπανδρεική εποχή πολιτικές αρετές όπως η ανδρεία, η ακεραιότητα και το χάρισμα. Η εξορθολογιστική απομυθοποίηση μαζί με τα νερά της μπανιέρας του «σοσιαλισμού» πέταξε και το «μωρό», τουτέστιν «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση». Τώρα ζει… δεν ζει… το «μωρό», μόνο «η τσούλα η ιστορία» θα το δείξει. Πάντως, ο βασιλιάς ο ήλιος ζει!
Άκουσε το podcast!

Κι η Παναγιά μαζί μας!

Ο Οδυσσέας συνιστά το συλλογικό μας αρχέτυπο. Μπορεί να ναυαγήσεις, μπορεί να περιπλανηθείς, να χάσεις χρόνια και συντρόφους αλλά στο τέλος θα βρεις την Ιθάκη, αν έχεις καταφέρει εν τω μεταξύ να υφάνεις το νόημά της στο μυαλό και στην ψυχή σου. Αυτό επιβεβαιώνουμε κάθε Αύγουστο στις γιορτές, τα πανηγύρια και τα ανταμώματα.
Τώρα όμως «ψαχνόμαστε». Μέχρι να καταλάβουμε πως ο «μπούσουλας» της παράδοσης δεν έχει να κάνει με το «γράμμα» αλλά με το πνεύμα. Αλλιώς η παράδοση «πετρώνει» και γίνεται είδωλο η Χαρά Βέρρα. Η ζωή όμως είναι πάντα σε κίνηση. Σαν το κύμα.
Πίσω από κάθε πόνο, αμφιβολία, ανασφάλεια κρύβεται μια καταστροφική σκέψη και πίσω από μια καταστροφική σκέψη, υπάρχει ο φόβος της αναμέτρησης με τα κύματα που έρχονται και φεύγουν.
Τα δύσκολα είναι αυτά που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Για να κερδίσεις μεγάλες μάχες θα πρέπει συμφιλιώσεις μεγάλες αντίρροπες δυνάμεις, την ασπίδα της Αθηνάς με την τρίαινα του Ποσειδώνα. Ο Παρθενώνας 2,5 χιλιετίες τώρα, μας κλείνει με νόημα το μάτι.
Αλλιώς, με τα χέρια μονίμως στις τσέπες. καμπουριασμένη τη ράχη και με το χαζό βλέμμα του υβριδικού μετανθρώπου, η ζωή αρχίζει να μοιάζει με πηγάδι που στερεύει μέσα στην έρημο της καταναγκαστικής εργασίας. Γυμνή ζωή που λέει κι ο Αγκάμπεν, σε ένα πλανήτη μεταμορφωμένο σε απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Στο «σκάσε και κολύμπα» που έρχεται, να απαντήσουμε σαν καπεταναίοι: «Βίρα τις άγκυρες!».
Κι η Παναγιά μαζί μας!

Η μεγάλη χαζομάρα της Αθήνας

Το ότι ο Μπακογιάννης μπορεί να ήταν καλός δήμαρχος για το Καρπενήσι δεν τον κάνει αυτομάτως και καλό δήμαρχο για την Αθήνα. Αλλά ο «σοφός λαός» έχει πάντα δίκιο και γι αυτό ψάχνει πάντα που θα φορτώσει την ευθύνη που έχει ο ίδιος για τις επιλογές του. Η χαζομάρα που λέγεται «Μεγάλος Περίπατος» και με αισθητική βαλκανικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού θα μπορούσε να είχε πολύ διαφορετική τύχη αν σχεδιαζόταν πραγματικά από ανθρώπους με άποψη και όραμα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που φιλοδοξεί να είναι και «παγκόσμιος προορισμός». Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Βάφτηκε όμως η Πανεπιστημίου.
Το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνει ένας δήμαρχος που νοιάζεται είναι να πληροφορηθεί τις τεχνολογικές εξελίξεις γύρω από την έννοια της «έξυπνης πόλης» και όχι αυτής που τρώει το κουτόχορτο από λαμαρινιένες ζαρντινιέρες. Και να ένα πολύ απλό παράδειγμα. Η λονδρέζικη εταιρία Pavegen δημιούργησε ένα ειδικό πλακίδιο από ανακυκλωμένα ελαστικά αυτοκινήτων. Το κάθε βήμα επάνω του παράγει 3 joules ενέργειας που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν μια λάμπα δρόμου LED για 30 δευτερόλεπτα. Ένας ικανός αριθμός πλακιδίων και βημάτων θα μπορούσε να δημιουργήσει αρκετή ενέργεια για να αποθηκευτεί σε μπαταρίες ή να τροφοδοτήσει ηλεκτρικές συσκευές. Θα γινόταν πολύ εύκολα ένα τουριστικό trend για την Αθήνα και σίγουρα θα έδειχνε μια άλλη ποιότητα αισθητικής κι αντίληψης.
Αλλά είπαμε… το παιδί το βγάζεις από το χωριό, το χωριό δεν το βγάζεις από το παιδί.

Η μόλυνση είναι παντού και είναι σκοτάδι

H Ευρώπη γιορτάζει σήμερα την επέτειο του τέλους του ΒΠΠ που είχε ως αποτέλεσμα τον διαμοιρασμό της ανάμεσα στους δυο πραγματικούς νικητές, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης υποτίθεται πως ξεκίνησε ακριβώς για να μη βρεθεί ξανά η Γηραιά Ήπειρος στην ίδια κατάσταση. Αποδείχθηκε όμως πως και ο «ευρωπαϊσμός» είναι τόσο κούφιος όσο και οι εθνικισμοί που βίωσε με αγριότητα στο πετσί της.
Γι αυτό και ήδη η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως λάφυρο προς διαμοιρασμό ανάμεσα στους δύο πόλους που αναδύονται στη μεταπανδημική κανονικότητα και με τη φράση «nuclear option» να ακούγεται όλο και πιο συχνά. Τις ΗΠΑ και την Κίνα.
Η μεγάλη αυτή αποτυχία βαραίνει τη Γερμανία πρωτίστως, χωρίς να είναι αμελητέες οι γαλλικές ευθύνες. Αν η Ευρώπη για να προστατέψει τον πληθυσμό της πρέπει να κάνει τηλεμαραθώνιους πραγματικά δεν αξίζει να υπάρχει Ευρώπη. Κάτι έχει πάει πολύ λάθος κι αυτό το λάθος μόλις ξεπεράσει ένα κρίσιμο σημείο, κανείς δεν θα μπορεί να το σταματήσει. Και τότε ας τα ξεχάσουμε όλα. Και πολιτισμό και παραδόσεις και φιλοσοφία και λογοτεχνία και κινηματογράφο και μουσικές και όλα. Είναι το λάθος που έχει μολύνει τον κόσμο μας, να πουλάμε την ψυχή μας στις πλατφόρμες του παγκόσμιου traiding.
Όλα τα υπόλοιπα που έρχονται μετά είναι αναμενόμενα επακόλουθα. Όπως οι γκριμάτσες ειρωνείας της Μενδώνη για τον Σταύρο Ξαρχάκο. Η μόλυνση είναι παντού και είναι σκοτάδι.