Αρχεία Κατηγοριών: premium content

Όπως πολύ ωραία το διατύπωσε με το βρετανικό «φλέγμα» του, ο «πατέρας» της αναλυτικής φιλοσοφίας,  Μπέρτραντ Ράσελ: «Δημοκρατία είναι η διαδικασία με την οποία διαλέγουμε αυτόν στον οποίο θα ρίξουμε το φταίξιμο». Γι αυτό κι έχουνε τον Τζοχατζόπουλο και τον μπαινοβγάζουν στη φυλακή για να βλέπει ο κόσμος πως βρήκανε αυτόν που «φταίει». Διότι κατά τα λοιπά, δεν φταίει κανένας, ποτέ και για τίποτα.

Το πράγμα αποδείχθηκε περίτρανα στις πλημμύρες. Ο ένας «μπαλάκι» τις ευθύνες στον άλλο παίζοντας την … κολοκυθιά. Ποιος φταίει; Η Δούρου! Και  γιατί να φταίει η Δούρου; Και ποιος να φταίει; Να φταίει ο δασάρχης που δεν έδινε τις άδειες. Μα γιατί να φταίει ο δασάρχης και να μην φταίει το υπουργείο;  Α όλα κι όλα το υπουργείο δεν φταίει ποτέ. Η Δήμαρχος της Μάνδρας φταίει που είναι «πουλέν» του Βενιζέλου!

Το πόσο γελοίο είναι όλο αυτό προφανώς το αντιλήφθηκε ακόμη και η ίδια η Περιφερειάρχης Αττικής, κι αποφάσισε να καταθέσει μήνυση ενάντια στον εαυτό της,  μεταξύ όσων συμπεριλαμβάνονται στο  «κατά παντός υπευθύνου». Κι έγινε γελοίο στο τετράγωνο.  Και το έκανε  λανσάροντας ταυτόχρονα νέο «λουκ» στο χτένισμά της. Εμ, ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

Αλλά αυτό το «αυτοδιοικητικό ζεν»  στο οποίο ζουν οι αιρετοί μας εκπρόσωποι σε Δήμους και Περιφέρειες  δεν αφορά μόνο την Αττική. Όπου βρέχει γίνονται πλημμυρικά φαινόμενα και η χώρα είναι παντελώς απροετοίμαστη γι αυτό που συμβαίνει. Πριν από τη Μάνδρα πνίγηκε η Σαμοθράκη αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία γιατί πέφτει «κομματάκι» μακριά. Αλλά και μετά τη Μάνδρα,  πνίγηκαν προχθές το Μεσολόγγι και το Αγρίνιο. Εκεί ο Κατσιφάρας ως περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας τι έχει να πει; Κίνημα Αλλαγής; Ο Καχριμάνης πάνω εκεί στην Ήπειρο που πνίγηκαν Πρέβεζα, Τζουμέρκα και Ζαγοροχώρια, τι λέει στο «ποίμνιο»; Ζήτω ο Κυριάκος;

Καλά είναι τα αυτοδιοικητικά αξιώματα και οι εκλογές και να βάφονται με χρώματα οι χάρτες της Ελλάδας. Αλλά θα έπρεπε πέρα από το πολιτικό «πανηγύρι» να υπάρχει και ουσία. Δυστυχώς ουσία δεν υπάρχει. «Δημοκρατικό»  καθήκον για κάθε αυτοδιοικητικό άρχοντα, πρώτου ή δεύτερου βαθμού,  είναι κατά τη γνώμη του, μόνον το που θα ρίξει την ευθύνη και όχι να πάει στο καθρέπτη του μπροστά και να πει «φτου σου ρε μασκαρά που άφησες ανθρώπους να πνιγούν». Οι όποιες τιμητικές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η αυτοδιοίκηση είναι με τα χέρια κάτω, παρατηρητής του δράματος. Δεν είναι θέμα αρμοδιοτήτων. Ούτε χρημάτων. Είναι θέμα κουλτούρας και προτεραιοτήτων. Η οχύρωση της χώρας με έργα υποδομής έναντι των ακραίων φυσικών φαινομένων που θα παρατηρούνται όλο και συχνότερα λόγω της κλιματικής αλλαγής επιβάλλει στην  αυτοδιοίκηση τουλάχιστον, ως τη πιο κοντινή προς τον πολίτη εξουσία, να θέσει σε προτεραιότητα την προστασία του πληθυσμού. Και για να το πράξουν πρέπει να μπορούν να συνεργαστούν τουλάχιστον οι δύο βαθμοί της αυτοδιοίκησης μεταξύ τους και όχι να κοιτάνε πως θα βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου για λόγους προσωπικών ή κομματικών σκοπιμοτήτων. Διότι έτσι η χώρα πάει «στα τυφλά» κι αυτό κοστίζει ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και χρήματα των σκληρά φορολογούμενων πολιτών.

 

 

Η Καταλονία «βράζει» τη στιγμή που δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ηγεσία.  Ο Μακρόν έμοιαζε να μιλάει μόνος του στην Σύνοδο Κορυφής χωρίς  να τον ακούει κανένας πλην του Τουσκ, ο οποίος μάλλον τον τρόλαρε.

Η Μέρκελ ψάχνει να βρει πως θα σχηματίσει κυβέρνηση και στην Αυστρία ένας «κουλ» και «σέξι»  τύπος, ανεπάγγελτος κατά κύριο λόγο, υπόσχεται  να φέρει τα πάνω κάτω – σε μια χώρα βαθιάς σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης – αναστηλώνοντας τις αξίες της Άκρας Δεξιάς.

Οι ήσυχες μέρες της Ευρώπης έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και μένει να δούμε τι δουλειά θα κάνουν για μας τα F-16… την ώρα που ο Τραμπ ανακοινώνει ότι θα επιτρέψει τη δημοσιοποίηση των διαβαθμισμένων αρχείων που αφορούν την υπόθεση της δολοφονίας του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

Α, και την ώρα που οι Ρώσοι ολημερίς και ολονυχτίς μεταδίδουν την είδηση του σχεδίου δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή από πράκτορες της CIA.

Σε κάθε περίπτωση είναι εντυπωσιακή η έκταση και η ένταση της ευρωπαϊκής  αποβλάκωσης ώστε  στην ξέφρενη κούρσα της παγκοσμιοποίησης, τα ιστορικά (παρ)άλογα να θεωρούνται «γκανιάν». Λες κι αυτή ή Γηραιά Ήπειρος δεν έχει ζήσει ούτε μια μέρα ιστορίας για να μην επαναλάβει ακριβώς τα ίδια λάθη που την οδήγησαν σε διαδοχικές καταστροφές, να συνειδητοποιήσει αυτό που συμβαίνει  και ν’ αναζητήσει νέες λύσεις σε παλιά – όσο κι ο κόσμος – προβλήματα αντί να κάνει copy paste τις ιστορικές τραγωδίες της.

Tα εγκλήματα είναι εγκλήματα όποιον ιδεολογικό μανδύα κι αν φορούν κατά τη διάρκεια της τέλεσής τους. Κι από αυτό, κατά τη γνώμη μου,  δεν εξαιρείται ούτε ο βομβαρδισμός της Δρέσδης κατά αμάχου πληθυσμού από τους Συμμάχους όταν πλέον οι Ναζί είχαν ηττηθεί, ούτε και οι δύο ατομικές βόμβες των ΗΠΑ στην Ιαπωνία όταν όλα είχαν τελειώσει και η συνθηκολόγηση ήταν θέμα ημερών. Ναζιστικά, κομμουνιστικά ή φιλελεύθερα, όλα τα εγκλήματα είναι εγκλήματα και κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού τους είναι στην ουσία συμμετοχή στην ηθική αυτουργία της επανάληψής τους.

Αυτό ακριβώς θα μπορούσε να πάει να πει ο κ. Κοντονής στο συνέδριο της Εσθονίας που τόσοι πολλοί συζήτησαν και συζητούν τόσο πολύ ανόητα.  Αυτό ακριβώς να’ λεγε και τίποτε άλλο. Εκπροσωπώντας την Ελλάδα του μέτρου, του ορθού λόγου και της αξίας κάθε ανθρώπινου προσώπου, η οποία δεν μπορεί να σχετικοποιείται από δοξασίες οποιασδήποτε ιδεολογίας ή πεποίθησης.

Σε αυτή την κατεύθυνση άλλωστε είναι που θα πρέπει να κινηθεί η Ε.Ε,  καθώς  το μέλλον της διαγράφεται ζοφερό. Δυνάμεις ενδογενείς και εισαγόμενες  που αντιμάχονται το μέτρο, τον ορθό λόγο και την αξία του ανθρώπινου προσώπου απειλούν να οδηγήσουν τη Γηραιά Ήπειρο σε εποχές που ήλπιζε πως έχει αφήσει οριστικά πίσω της. Με μια τέτοια εκπροσώπηση,  ο κ. Κοντονής θα είχε εκφράσει με τον καλύτερο τρόπο και τα ιδιαίτερα συμφέροντα της χώρας,  διότι μόνο μια Ευρώπη κινούμενη στην κατεύθυνση της αναγνώρισης των εγκλημάτων της θα μπορούσε να κατανοήσει και τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα η Ελλάδα.

Αλλά ο κ. Κοντονής περιορίστηκε απλά στο να ψαρέψει στα θολά νερά του ακροατηρίου της «παραδοσιακής αριστεράς»,  καταφεύγοντας  στα γνωστά τεχνάσματα μιας «παλαιοκομμουνιστικής» ρητορείας για να κερδίσει ό,τι μπορεί από την επιρροή του ΚΚΕ.

Παντελώς ανίκανοι  κι αυτοί, όπως και οι προηγούμενοι, όπως και οι αμέσως επόμενοι, να δώσουν υπόσταση σε μια διακριτή αλλά παραγωγική φωνή της χώρας. Κι έτσι καταλήγουμε πάντα,  με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,  σαν τα «μαύρα πρόβατα» της ιστορίας.  Αυτή άλλωστε είναι και η ουσία του πολιτικού μας προβλήματος.

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε ένας βασιλιάς , ο οποίος κάθε πρωί πήγαινε στην αίθουσα ακροάσεων του παλατιού κι άκουγε με προσοχή και συγκατάβαση τα προβλήματα των υπηκόων του. Οι περισσότεροι από αυτούς του πρόσφεραν κι ένα δώρο, ανάλογα με τις δυνατότητές τους.  Πίσω από το θρόνο στεκόταν ο θησαυροφύλακας στον οποίο ο βασιλιάς παρέδιδε το δώρο που του προσφερόταν κι αυτός το μετέφερε στο θησαυροφυλάκιο.

Κάθε πρωί περνούσε μπροστά από τον βασιλιά κι ένας ταπεινός άνθρωπος, ο οποίος όμως δεν ζητούσε τίποτα και μόνο πρόσφερε στον βασιλιά ως δώρο ένα μήλο. Ο βασιλιάς αδιάφορος για ένα τόσο ευτελές δώρο το παρέδιδε στον θησαυροφύλακα κι αυτός περιφρονητικά το πετούσε μέσα από έναν φεγγίτη στο υπόγειο.

Ο ταπεινός ανθρωπάκος έκανε αυτή τη δουλειά κάθε μέρα και για πολλά χρόνια, χωρίς να του δώσει κανένας σημασία. Ένα πρωινό εμφανίστηκε  ξαφνικά στην αίθουσα των ακροάσεων ένας πίθηκος που είχε καταφέρει  να  ξεφύγει από τους υπηρέτες του παλατιού. Ήταν η στιγμή  που ο ταπεινός άνθρωπος μόλις είχε δώσει ένα ακόμη μήλο στο βασιλιά κι εξαφανιζόταν μέσα στο πλήθος όπως έκανε κάθε μέρα. προτού ο βασιλιάς προλάβει να δώσει το μήλο στον θησαυροφύλακα, όρμησε και το άρπαξε ο πίθηκος. Το δαγκώνει για να το φάει , όμως τα δόντια του προσέκρουσαν πάνω σε κάτι σκληρό. Το αντιλαμβάνεται ο βασιλιάς, παίρνει το δαγκωμένο μήλο από το στόμα του πίθηκου, το ανοίγει στα δυο και τι να δει… στο κέντρο του μήλου υπήρχε ένα πελώριο διαμάντι!

Ρωτάει αμέσως τον θησαυροφύλακα που έβαζε τα μήλα που έφερνε όλα αυτά τα χρόνια ο ταπεινός άνθρωπος κι εκείνος απαντά πως τα έριχνε στο υπόγειο. Τρέχουν και οι δυο προς τα κει και βρίσκονται μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα. Ένας αστραφτερός σωρός από διαμάντια ανάμεσα σε σαπισμένα μήλα…

Αυτό το σοφό ινδικό παραμύθι μας λέει πως κάθε μέρα της ζωής μας έρχεται ταπεινή και χωρίς να μας ζητήσει τίποτα. Μας προσφέρει σιωπηλά το δώρο της που εμείς με τα «βασιλικά» κριτήριά μας το θεωρούμε ευτελές κι αδιαφορούμε περιφρονητικά. Διακοσμούμε το «παλάτι» της ύπαρξής μας με τεχνήματα την ώρα που θησαυρός των απλών φυσικών πραγμάτων που μας προσφέρει κάθε μέρα της ζωής μας σαπίζει στα υπόγεια της ψυχής μας. Κι αυτό μπορεί να κρατήσει για πάρα πολλά χρόνια και  μόνο ίσως ένα τυχαίο περιστατικό θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην ανακάλυψη αυτού του αυτογνωσιακού θησαυρού.

Οι μετρημένες μέρες της ζωής μας είναι διαμάντια.

Ας μη μας διαφεύγει η τεράστια αξία τους και η μοναδική λάμψη τους.