Αρχεία Κατηγοριών: premium content

Αγαπώ την Αμερική. Γι αυτό και δεν έχω πάει ποτέ. Έχω συνειδητοποιήσει πως αγαπώ τον μύθο της και προτιμώ να μένω πιστός  σε αυτή την εξιδανίκευση,  παρά να προσγειωθώ στο σκληρό έδαφος της πραγματικότητάς της. Θα με απογοήτευε όπως συμβαίνει με τους έρωτες, των οποίων το καλύτερο κομμάτι είναι η αναμονή τους.  Από τη στιγμή που συμβαίνουν, φθείρονται.

Αγαπώ το ελεύθερο πνεύμα της. Αυτό που ενσάρκωσε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας λέγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας:

«Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του.».

Αυτό το «ελεύθερο πνεύμα» ασφαλώς υποτάχθηκε στους σιδερένιους νόμους της οικονομίας, οπότε αναπόφευκτα, στο τέλος,  επιβίωσε τσακισμένο μόνο στην ποίηση του Άλλεν Γκίνσμπεργκ,  στη λογοτεχνία του Τζακ Κέρουακ και στο επαναστατικό αίτημα που τραγουδούσε ο  Τζιμ Μόρισον «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα».  Και μετά;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν η Αμερική έχει πλέον να πει κάτι περισσότερο από την τεχνολογία,  ως ηγέτιδα δύναμη της Δύσης. Στο βαθμό πάντως που για τον δυτικό πολιτισμό παραμένει κυρίαρχο το αφήγημα του «ελεύθερου πνεύματος», τότε αυτός ή θα συντριβεί πάνω στα τείχη της υποκρισίας του ή θ’ αναγκαστεί να αναγνωρίσει πως  η ανυπακοή είναι η πρώτη και έσχατη πράξη ελευθερίας. Μόνο ένα ελεύθερο όν μπορεί να αρνηθεί. Και μόνον έτσι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία. Αλλιώς δεν διαφέρει σε τίποτα από την κατάσταση που χαρακτηρίζει τα ζώα, δηλαδή την υποταγή στην αναγκαιότητα του ελευσόμενου.

Η Φλωρεντία είναι μια πόλη που σε πείθει πως το να μιλάς με το παρελθόν, ενίοτε συμβαίνει να είναι ο μόνος τρόπος για να φτιάξεις ένα μέλλον. «Επικοινωνία με μια ανάμνηση». Μια τέτοια πινακίδα θα ήταν ένας ωραίος τρόπος για να υποδέχεται η Φλωρεντία τους επισκέπτες της. Όλη η δημόσια εικόνα της πόλης αλλά και τα απόκρυφα μυστικά της, δεν είναι κάτι άλλο από τα υλικά σύμβολα μιας «γλώσσας» που δημιουργήθηκε για να επικοινωνήσει το «τώρα» με το «χθες», ένα «τώρα» αποσταθεροποιημένο που εύλογα αναζητούσε τη σταθερότητα σε μια πίστη – πίστωσης χρόνου, όπως θα έλεγε ψυχαναλυτικά κι η Τζούλια Κρίστεβα.
Άπαξ και οικοδομηθεί μια «γλώσσα επικοινωνίας» με τον ξεχασμένο εαυτό, η αναγέννηση έρχεται ως φυσική συνέπεια. Αυτό μας λέει αδιάκοπα αυτή η πόλη. Κι αν όλα πάνε καλά, αποφάσισα σήμερα να είμαι εκεί αρχές Σεπτέμβρη…

«… εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…».
Νίκος Καζαντζάκης

Τι κάνουν οι περιπλανώμενοι «ιππότες»;  Όπως όλα τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα και  κάπως  αλλιώς. Έχουν έναν άλλο τρόπο θεωρίας του χάρτη της ζωής,  τον οποίο όμως δεν τον κρατούν φυλακισμένο στη φαντασία τους όπως τα υπόλοιπα,  αλλά τον εκδηλώνουν ως τρόπο ύπαρξης. Καταφέρνουν έτσι να «ξεκολλάνε» από τις επιβεβλημένες ρότες  του καιρού τους. Παίρνουν το ρίσκο να ταξιδέψουν νύχτα και σε αχαρτογράφητα νερά. Γίνονται «ιππότες», για λογαριασμό του μέλλοντος.

Όταν σε ένα παιχνίδι οι κανόνες σε αδικούν, δεν κάθεσαι μέχρι το τέλος με σταυρωμένα χέρια για να τα χάσεις όλα. Όταν σε ένα παιχνίδι οι κανόνες είναι αντίπαλος, αλλάζεις τους κανόνες. Μάχεσαι για να αλλάξουν. Δεν παραδίδεσαι. Δεν σκύβεις το κεφάλι.

To παιδικό πείσμα είναι η ιδρυτική πράξη της εκπλήρωσης του ανθρώπινου πεπρωμένου.

Ωστόσο, αν δεν πολεμήσεις αυτή την περσόνα του  δανεικού «καθωσπρεπισμού»,  δεν γίνεσαι αστέρι. Χρειάζεται ταπείνωση, αυτή η ανεμπόδιστη εκδήλωση ζητιανάς και ελέους, εκπαιδεύει στο πώς να περνάει κανείς τις πύλες των άστρων. Αλλιώς θα καεί και ό,τι έχει απομείνει θα είναι στάχτες!

Είναι ο λόγος για τον οποίο ο Βούδας κατέβηκε από το θρόνο του και βγήκε ρακένδυτος στους δρόμους. Δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να γευτεί και να μυρίσει την ταπείνωση,  για να μάθει πρώτη φορά τι σημαίνει να ζητάς έλεος. Είναι αυτό που ξέρει καλά η Ανατολή. Είναι αυτό από το οποίο προσπάθησε – και εξακολουθεί να προσπαθεί – να ξεφύγει η Δύση.

Η ζωή είναι σκληρή για αυτούς που την παίρνουν στα σοβαρά. Κι είναι συνήθως μικρή,  γι αυτούς που τη θεωρούν παιχνίδι δίχως κανόνες. Το σωστό λοιπόν είναι να κατανοήσει κανείς τους κανόνες του παιχνιδιού. Για να το απολαύσει. Ακόμη κι αν η ίδια η απόλαυσή του, στο τέλος  θα σημαίνει τον πειρασμό να τους αλλάξει. Έτσι γεννιούνται οι μεγάλοι ήρωες. Αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά όχι ύπουλα και υπολογιστικά, με μια ωφελιμιστική προσδοκία. Αυτό θα ήταν καθαρή αλαζονεία και ύβρις,  έχει υψηλότατο κόστος και στην πραγματικότητα εξαιρετικά πρόσκαιρο όφελος.

Αυτοί που πραγματικά αλλάζουν τους κανόνες, είναι αυτοί που παραδίνονται  σε μια αχαλίνωτη απόλαυση του παιχνιδιού, έχοντας πλήρη συνείδηση των κανόνων του. Απολαμβάνοντας, μοιραία θα αυτοσχεδιάσουν και τότε αποστολή τους γίνεται ο εμπλουτισμός του παιχνιδιού. Θεμελιώνουν την επόμενη αποπλάνηση των ανθρώπων, ώσπου να αναλάβει δράση εμπλουτισμού ο  επόμενος ήρωας και μια επόμενη αποπλάνηση κι ένας επόμενος ήρωας κοκ.

Τιμούμε αυτούς που μας αποπλάνησαν. Όλα αυτά τα μεγάλα και σπουδαία πνεύματα «ιπποτών» που εγκατέστησαν το λογισμικό  μιας  καινούργιας αποπλάνησης μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Και το κάνουμε γιατί ξέρουμε πως μόνον αυτό έχουμε να περιμένουμε πραγματικά. Να αποπλανηθούμε. Όμως αυτό σημαίνει και να περιπλανηθούμε, ακόμη και ως τις πύλες των άστρων. Κι είμαστε ευγνώμονες για αυτό. Γιατί είναι η ζωή. Η ζωή πάνω σε έναν περιπλανώμενο πλανήτη ! Η ζωή είναι ωραία. Τόσο ωραία  που αξίζει να ταπεινωθείς και να τη ζητιανέψεις,  για να τη ζήσεις με την αυθεντική αισθαντικότητα που αξίζει σ’ αυτό το θαύμα!

«Nothing is impossible, the word itself says, «I’m possible!»

– Audrey Hepburn

Γράφω  για να μην τρελαθώ  τη στιγμή της αποκάλυψης πως είμαι  η αλήθεια που γίνομαι. Γεννήθηκα χωρίς σχήμα. Α-σχημος. Το ζήτημα λοιπόν είναι να αποκτήσω αντίληψη της ανθρώπινης συνθήκης, ώστε το βίωμα αυτής της εμπειρίας να έχει το μόνο αυθεντικό νόημα που μπορεί να έχει, μια μορφή.  Ο – μορφος!

Όπως το έγραψε ο Καμύ στον «Μύθο του Σίσυφου»: «Δεν ανεχόμαστε άλλο τη θεϊκή μυθολογία που διασκεδάζει και τυφλώνει, ζητάμε το πρόσωπο, το σχήμα και το δράμα της γης όπου συνυπάρχουν μια δύσκολη σύνεση και ένα πάθος χωρίς επαύριο».

Έφαγα μισή ζωή για να το καταλάβω αυτό και να αποδεχτώ πως έζησα μάλλον με ένα συμβολικό τρόπο. Συμμετείχα στο παιχνίδι της ζωής πλησιάζοντας το δράμα της εξωτερικά και χωρίς να ζητώ να βρω τη μυστική ροή της.

Με τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή αυτή, αποφάσισα να αφήσω πίσω μου αυτό τον κακοχωνεμένο υπαρξισμό και να αφιερωθώ στην τέχνη της μαγείας. Ήταν κάτι σαν «πνευματικό 166», όταν όλα γκρεμίζονταν γύρω μου και μαζί τους κι εγώ. Και η μόνη εικόνα μέλλοντος που είχα ήταν αυτή να στέκομαι με την αμφίεση ενός μάντη κρατώντας τη ράβδο μου, μπροστά σε μισοκατεστραμμένες πύλες, έχοντας ένα λιοντάρι στα δεξιά μου κι ένα γεράκι να πετάει την ώρα που χαράζει, μέσα σε ένα συννεφιασμένο και σκοτεινό ουρανό.

Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, αυτό το πρόσωπο του μάντη, με κράτησε ζωντανό όταν ξέσπασε ο «Τελευταίος Πόλεμος». Αποδείχθηκε ένα νόημα – καταφύγιο, μια μορφή που μέσα της κατάφερα να γλυτώσω από αυτή την ανελέητη αναμέτρηση του Εγώ με τη Σκιά του. Της Δύσης με την Ανατολή. Του Πλούτου με την Ανέχεια. Ο «Τελευταίος Πόλεμος» ήταν και η τελευταία ευκαιρία για να σώσει η ομορφιά τον κόσμο, όπως προφήτεψε ο Ντοστογιέφσκι.

Όσο λιγότερο ποιοτικό, τόσο ανάρπαστο. Όλοι το ζούμε. Το είχε προφητέψει ο Γκυ Ντεμπορ  και ούρλιαξε γι αυτό ο Γκίνσμπεργκ. Η σκέψη κατέρρεε.

Μαγεία είναι να πέσουμε πάνω εκεί που θα νιώσουμε  την ψυχική επαφή που φέρνει στο φως μια «διπλωμένη» διάσταση, αυτή που οι άνθρωποι περιγράφουν συμβατικά με τον όρο αιωνιότητα.

Στο ξεκίνημα μιας νέας ζωής μέσα στις λόγχες και στις φλόγες του «Τελευταίου Πολέμου» κατανόησα για πρώτη φορά ξεκάθαρα πως η Αγάπη είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά ανάμνηση, όπως θα’ λεγε κι ο Πλάτωνας.  Και μόνο αν οι ψυχές την ανασύρουν αμοιβαία από τα βάθη, σηκώνοντας  η μια τον πόνο της άλλης, θα καταφέρουν να φτάσουν σε εκείνο τον ασώματο έρωτα, που είναι ό,τι εγγύτερο προς την ύπαρξη της θειότητας, μπορεί να μας αποκαλυφθεί.

Με λίγα λόγια, σώθηκα από … θαύμα! Γιατί μόνο από θαύμα σωζόμαστε. Αυτή είναι η ομορφιά.

 

 

Οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί όχι μόνο για να ζήσουμε αλλά για να απολαύσουμε την εμπειρία της ζωής. Αλλά συνήθως αυτό που συμβαίνει είναι να ζούμε την εμπειρία του πώς θα γεμίσουμε τη ζωή μας από υποχρεώσεις και πώς θα την αδειάσουμε από χρόνο ποιοτικό, δηλαδή χρόνο αφιερωμένο στον εαυτό μας και τις πραγματικές του ανάγκες. Είναι πάντα πιο εύκολο να συμβιβαστούμε με κάτι λιγότερο από αυτό που ξέρουμε, έστω και υποσυνείδητα, ότι αξίζουμε να ζήσουμε.

Ωστόσο, όλο και συχνότερα στις καθημερινές συζητήσεις γίνεται αναφορά στη λέξη «γείωση». Όταν υπάρχει ένταση – και υπάρχει μπόλικη στα χρόνια της κρίσης και σε όλα τα επίπεδα – τότε αυτή θα πρέπει κάπου να διοχετευθεί, να γειωθεί. Πόσοι πραγματικά ξέρουνε όμως τι μπορεί να σημαίνει «γείωση», όταν την αποζητούν στη καθημερινότητα τους;

Κλεισμένοι σε ηλεκτρονικά «δωματιάκια» βλέπουμε εικόνες ομορφιάς και ψάχνουμε τη γείωση που δε θα έρθει ποτέ αν δε βρεθούμε στο κατάλληλο μέρος. Ένα κατάλληλο μέρος είναι σχεδόν πάντα ένα «κρυμμένο μυστικό» της ελληνικής φύσης κι ευτυχώς από αυτά έχουμε ακόμη κάποια.

Σκεφτείτε το λίγο. Είναι όμορφο ένα ελάφι στη τηλεόραση και στα βιντεάκια του youtube, αλλά πόσο συγκλονιστικό είναι να κοιτάζεστε από κοντά; Πόσο οξυγόνο μπορεί να κάνει το σώμα σου να ζαλιστεί και πόση ευφορία να νιώσεις μυρίζοντας τον αέρα, τη γη, τα δέντρα;

Η εμβληματική μορφή της ρωσικής λογοτεχνίας, ο Λέων Τολστόι το είχε πει με το δικό του μοναδικό λογοτεχνικό τρόπο: «Και συνειδητοποίησα ότι είμαστε πράγματι τρελοί. Εγώ πάντως ήμουν. Είναι αλήθεια ότι το πουλί δημιουργήθηκε για να μπορεί να πετάει, να μαζεύει τροφή και να φτιάχνει τη φωλιά του και όταν βλέπω ένα πουλί να κάνει αυτά τα πράγματα, ευφραίνεται η καρδιά μου. Τα κατσίκια, οι λαγοί και οι λύκοι δημιουργήθηκαν για να τρώνε, να πολλαπλασιάζονται και να ταΐζουν τις οικογένειές τους και όταν τα κάνουν αυτά είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είναι ευτυχισμένα και οι ζωές τους έχουν νόημα.».

Με το δικό του μοναδικό τρόπο το είπε και ο Αμερικανός φιλόσοφος, φυσιοδίφης, συγγραφέας και ποιητής Henry David Thoreau «όλα τα καλά πράγματα είναι άγρια και ελεύθερα».

Για να ζήσουμε μια ζωή ελεύθερη και με νόημα, αναζητούμε τη «γείωση». Αναζητούμε να βγάλουμε από μέσα μας τoν “ηλεκτρισμό” και την ένταση που υπάρχει και που ξέρουμε πως μπλοκάρει τη δημιουργικότητά μας και πως λειτουργεί αυτοκαταστροφικά. Πολλές φορές όμως δεν συνειδητοποιούμε το προφανές. Μόνο η γη μας γειώνει. Τα βουνά, το οξυγόνο, η φύση, η ηρεμία, ο ουρανός με άστρα και όχι με φωτορύπανση. Η γη. Εκεί που όλα είναι αλλιώς. Εκεί που δεν έχει καμιά σημασία να κοιτάς τι ώρα θα βγεις, αλλά τι ώρα θα μπεις σε ένα κατάλυμα που δεν θα χαρίζει πολυτέλεια αλλά ζεστασιά και απλότητα. Εκεί που μπορείς να νιώσεις πως δεν είσαι μόνος γιατί μοιράζεσαι είτε με φίλους, είτε με αγνώστους μια εμπειρία, η οποία με ουσιαστικό τρόπο «γράφει» μέσα σου.

Οι άνθρωποι στο παρελθόν είχαν μια ιδιαίτερη αγάπη για το χώμα και τη γη και καθήμενοι στο έδαφος αισθάνονταν πως έρχονται σε επαφή με μια ζωοδότρια δύναμη. Ήταν καλό για το δέρμα τους να αγγίζει τη ιερή γη και γι’ αυτό έβγαζαν τα παπούτσια τους για να περπατήσουν με τα γυμνά τους πόδια πάνω της. Η επαφή με Γη ήταν για αυτούς καταπραϋντική, ενδυναμωτική και θεραπευτική. Ευτυχώς υπάρχουν «κρυμμένα μυστικά» της ελληνικής φύσης στα οποία μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο σήμερα.

Και για να μη μείνουμε στη θεωρία, οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το Γεωπάρκο, στο Μπουραζάνι της Ηπείρου, ένα κρυμμένο μυστικό της ελληνικής φύσης που το ανακαλύπτουν σταδιακά όλο και περισσότεροι, σχεδόν πάνω στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Πρόκειται για μια περιοχή μοναδικού φυσικού κάλλους στην οποία η οικογένεια Τάσσου έχει αναπτύξει μια σημαντική επένδυση σε μια έκταση 2050 στρεμμάτων όπου φιλοξενούνται 800 ζώα. Η ζεστή φιλοξενία στο ξενοδοχείο του πάρκου, η αμεσότητα της επαφής με τη φύση, η «γείωση» που αυτή προσφέρει, αναδεικνύουν την περιοχή σε τουριστικό προορισμό και μάλιστα 12μηνης διάρκειας, με αξιώσεις να κερδίσει και μεγάλες ευρωπαϊκές τουριστικές αγορές στο άμεσο μέλλον.

Οι σχεδιαζόμενοι αυτοκινητόδρομοι στην ευρύτερη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων με χρηματοδότηση της Ε.Ε. θα δημιουργούν άνετη προσβασιμότητα, οπότε το Ντουμπρόβνικ θα απέχει μόλις 5 ώρες και η Τεργέστη 9 ώρες.

Η μοναδικότητα είναι το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα στη σύγχρονη παγκόσμια τουριστική αγορά. Όπως λέει ο Γιώργος Τάσσος «δεν κάνουμε απλό τουρισμό, προσφέρουμε υπηρεσίες ενός τουρισμού εμπειρίας. Από τις δραστηριότητες στη φύση μέχρι τη γαστρονομία».

Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

Καλή «γείωση»!