Αρχεία Κατηγοριών: premium content

Ριχτήκαμε… έτσι,  χωρίς κανένα δικό  μας έλεγχο. Βγήκαμε στο φως του ήλιου κι όλες οι ιστορίες μας κάτω από τον ουρανό των άστρων έχουν να κάνουν με  τα «πως» και τα «γιατί» αυτού που μας συνέβη.  Κυρίως για τα «πως». Τα «γιατί» είναι πιο δύσκολα. Επί παραδείγματι, γιατί να υπάρχω και να μην υπάρχει τίποτα πουθενά; Έλα μου ντε…

Γι’ αυτό και ο Σωκράτης διαμόρφωσε το πρότυπο του σοφού ανθρώπου μέσα σε συνθήκες άγνοιας. Πίνει το κώνειο και ησυχάζει από τα ακατάπαυστα επίμονα ερωτήματα της ύπαρξης στον κόσμο.

Η αναμέτρηση με τη λεγεώνα των δαιμόνων της άγνοιας είναι η πιο κοινή ανθρώπινη εμπειρία. Η έκβαση αυτής της αναμέτρησης είναι εσωτερική αλλά αντανακλάται στην ιστορία. Του ανθρώπου γενικά αλλά και την προσωπική του καθενός και της καθεμιάς.

Πλην ολιγάριθμων συγκριτικά εξαιρέσεων, οι μάχες αυτές,  στην πλειοψηφία τους,  είναι χαμένες γιατί στην πραγματικότητα δεν δόθηκαν καν.  Οι δαίμονες της άγνοιας νικάνε κατά κράτος. Το εξήγησε ο Δαρβίνος αυτό. Η άγνοια όπως είπε γεννά πιο συχνά την αυτοπεποίθηση από ό,τι η γνώση. Πολύ δε περισσότερο η γνώση της άγνοιας μέσα σε ένα όλο και πιο πολύπλοκο κόσμο όπου κάθε ηθική κρίση μοιάζει σχεδόν αδύνατη,  έτσι όπως αλληλοδιαπλέκονται το καλό με το κακό, το ωφέλιμο με το βλαβερό, το χρήσιμο με το άχρηστο, συνειδητό με το ασυνείδητο, το υγιές με το άρρωστο, το φυσικό με το ψηφιακό. 

Η ιστορία προχωράει με την αυτοπεποίθηση της άγνοιας. Αλλιώς θα ζούσαμε ευτυχισμένοι, «σιγανά και ταπεινά», «θα ‘χαμε τρεις δραχμές στη τσέπη και τρεις ο διπλανός, θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός παράδεισος η πλάση». Ό,τι μας λείπει γεννάει τα παραμύθια. Υποφέρουμε από το σύνδρομο του πρίγκιπα και της σταχτοπούτας.

Η πραγματικότητα είναι πως οι υπερπλούσιοι ανταγωνίζονται ποιος θα κάνει πρώτος αποικίες στο διάστημα. Τα καταφέραμε τόσο «καλά» στη γη, την καταστρέψαμε και τώρα ψάχνουμε την έξοδο κινδύνου από έναν μολυσμένο πλανήτη, για να επεκτείνουμε τη μόλυνση της καταστροφής και εξωπλανητικά, αφού το Σύμπαν μας ανήκει μέσα στην αυτοπεποίθηση της άγνοιας. Τι,  όχι; Και ποιος θα μας σταματήσει; Έλα ντε…

Η δημοκρατία είναι «χακαρισμένη» από τον «ελέφαντα» του ολοκληρωτικού αυταρχισμού, ο οποίος δεν είναι απλά μέσα στο δωμάτιο, είναι από καιρό μέσα στο «λογισμικό» της. Απλά επειδή ολόκληρος δεν καταπίνεται με τίποτα, τον τρώμε μπριζόλα – μπριζόλα και με λίγη σαλτσούλα.
Έτσι αντί η δημοκρατία να επινοεί διαρκώς τη μοναδικότητά της, αντιδρά αυτόματα σύμφωνα με «έτοιμα» πρότυπα προσαρμογής ή για να ακριβολογούμε, περιστολής, τα οποία βρίσκονται πέρα από τον έλεγχο των πολιτών της.
Σε αυτό το «χακάρισμα» έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι διαρκείς κρίσεις που δεν είναι τίποτε άλλο από συμπτώματα μιας διαρκούς mega-κρίσης της δυτικής δημοκρατίας, μέσα στην οποία τελεί ο 21ος αιώνας.
Η κρίση της τρομοκρατίας το 2001.
Η κρίσης στις ΗΠΑ το 2008.
Η κρίση του ευρώ το 2012.
Η προσφυγική κρίση το 2015.
Η κρίσης της πανδημίας το 2020.
Και διαχρονικά σε όλη την εικοσαετία, η κλιμακούμενη σε ένταση κλιματική κρίση.
Ανεξέλεγκτες οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις προσλαμβάνουν τον χαρακτήρα τυφλών καταστροφικών δυνάμεων και ο πολίτης για να «αυτοσυντηρηθεί» μέσα σε ακραίες συνθήκες, βρίσκεται αντιμέτωπος με το «δεν υπάρχει εναλλακτική» και άρα πρέπει να προσαρμόσει παθητικά τον εαυτό του. Υπήκοος της μιας αρχής, της μιας φωνής, της μιας σκέψης, της μιας θέλησης.
Αλλά για να μην ξεχνιόμαστε δημοκρατία σημαίνει να έχεις τουλάχιστον δυο επιλογές. Αλλιώς, αν δημοκρατία είναι απλά το τσίρκο που μεταμορφώνει κάθε φορά τη σκόνη σε χρυσόσκονη, τότε το «να έχουμε την υγειά μας», δεν θα σημαίνει και πολλά πράγματα.
Το σταυροδρόμι που βρισκόμαστε δεν έχει ιστορικό προηγούμενο για να διαβάσουμε τι γράφει το σχετικό manual.
Το μόνο που ξέρουμε είναι πως αν δεν βάλεις τις φωνές δεν σε ακούει κανένας. Όσο βαθιά κι αν είναι η κουνελότρυπα, πάντα έχει νόημα μια απόπειρα ελευθερίας. Για το δικαίωμα στην επιλογή.

Αρρώστια παντού. Σε σώμα και ψυχή.  Ορίστε εν συντομία  όλα τα νέα που είναι κάθε μέρα τα ίδια. Γιατί είμαστε στο χείλος της μαύρης τρύπας, κρεμασμένοι από το μηδέν και δεν υπάρχει σούπερ ήρωας για να έρθει να μας σώσει. Μην περιμένεις κανέναν.

Από τη μια ο κ. “Πέτυχα στη ζωή μου αφήστε με να διαχειριστώ τη δική σας”, είναι η αιτία που θριαμβεύει σήμερα η ύβρις.

Από την άλλη, το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας είναι ξεκάθαρα η πιο επικίνδυνη εγκληματική οργάνωση στον κόσμο, μαζί με τα πρακτορεία της σε όλο τον κόσμο.   

Για αυτό μην περιμένεις κανέναν. Μόνο οι εξωγήινοι απομένουν μέσα σε σπέσιαλ εφέ.

Εν τω μεταξύ,  ο μόνος σούπερ ήρωας είσαι εσύ. Εσύ μαζί με το καλό σου, το οποίο  πρέπει να το διαισθανθείς, όχι να το σκεφτείς. Τι να σκεφτείς; Δεν έχεις όλα τα δεδομένα και ποτέ δεν θα τα έχεις. Ζεις μέσα στη σύγχυση και την οργανωμένη παραπληροφόρηση.

«Τσιμπάς» στην κάθε υπόσχεση ευτυχίας και η ζωή σε ειρωνεύεται μονίμως με τη μεταχείριση που σου επιφυλάσσεται.  «Τα καλύτερα στα έχω για μετά» σου λένε συνέχεια. Έτσι σε αποπλανούν κατ’ εξακολούθηση. Εραστές, σοφιστές, χρηματιστές. Οπότε όταν πλέον δεν ξέρεις τι να κάνεις, αυτό που συμβαίνει είναι συνήθως κακό.

Κάθε ευτυχία έχει μια πολύ σκοτεινή όψη που αντανακλάται στα Γλυκά Νερά.

Η ζωή θέλει σοφία. Απαιτεί περισσότερο μια καρδιά ενσυναίσθησης και λιγότερο ένα υπολογιστικό μυαλό, εξασκημένο στην «μπακαλική». Τόσα πήραμε, τόσα δώσαμε, μου χρωστάς σου χρωστάω και «πάει τραίνο» η ιστορία.  

Όμως ο κόσμος έγινε απόλυτα ανίκανος να διακρίνει τι ανήκει στον Καίσαρα και τι σε αυτό το «Άλλο» που ζει αδιαλείπτως μαζί μας.

Γι αυτό και εξαπατάσαι  από τη φαντασίωση πως αφού ο θεός πέθανε και είσαι εσύ ο Αφέντης του Σύμπαντος,  οι άλλοι υπάρχουν μόνον σαν σκλάβοι για να υπηρετούν την καύλα σου που δεν έχει πάτο.

Τα «καλά νέα» τώρα, είναι πως το καλό είναι πλησίον.  Όχι αυτό σαν Ένα και συ μηδέν, όπως οι φανατισμένοι όχλοι μπροστά στον Μεγάλο Ηγέτη που υποβάλλει  στους οπαδούς του την ψευδαίσθηση πως μπορούν να γίνουν κι αυτοί σνομπ.

Αλλά ούτε σαν μηδέν όλοι οι άλλοι και πάντα Ένα εσύ. Όπως κάνει κάθε μαφιόζος μάνατζερ.

Το καλό είναι πλησίον ισότιμα, μηδέν μαζί,  σαν πλαγιασμένο οχτάρι.

Το χεις? 

Καλό Άπειρο, τότε!