Αρχεία Κατηγοριών: premium content

Στη χώρα υπάρχει οργή. Όπως υπάρχει παντού, σε όλη την Ευρώπη. Οι αφορμές του ξεσπάσματός της μπορεί να διαφέρουν κατά περίπτωση αλλά η βασική αιτία είναι η ίδια: Η συστημική αποτυχία. Είναι αυτή που επιδρά καταστροφικά πάνω στις ζωές, ειδικά των νέων ανθρώπων και είναι αναμενόμενο να ξεχύνονται στους δρόμους… πάνθηρες. Συνεπώς, το να μετακυλύεται η ευθύνη σε παιδιά που δεν έχουν κλείσει τα 17, τα 18 ή τα 20 για τη συστημική αποτυχία, είναι υποκρισία και αλαζονεία μαζί.
Το «νόμος κι ανομία» είναι ο κόσμος που πεθαίνει, είναι η ανικανότητα για πραγματική καινοτομία και για κάτι περισσότερο από μια ανεπαρκή ανάπτυξη που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.
Το ερώτημα είναι αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε σε μιας κοινωνία που είναι ικανή να αυτοθεσμίζεται, όπως λέει ο Καστοριάδης, συνεπώς να θέτει υπό αμφισβήτηση τους ήδη δεδομένους θεσμούς της, την ήδη κατεστημένη παράστασή της για τον κόσμο. Μ’ άλλα λόγια, μια κοινωνία που, αν και ζει υπό νόμους και ξέρει ότι δεν μπορεί να ζήσει δίχως νόμο, δεν υποδουλώνεται στους ίδιους της τους νόμους. Κοινωνία στην οποία το ερώτημα: «ποιός είναι ο δίκαιος νόμος;» παραμένει ανοικτό ως το μόνο πραγματικό ανάχωμα στη βία.

Aυτός είναι ο σκληρός πυρήνας του συμπαντικού παράδοξου: Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά όσο παραμένεις στο ίδιο επίπεδο συνείδησης , δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις συνέπειες της πράξης σου. Η διέξοδος είναι μόνο προς τα πάνω.
Αυτό δεν το καταλαβαίνουμε εύκολα. Μπορεί να πάρει χρόνο. Ειδικά όταν κουβαλάς στην πλάτη σου όλες τις αποσκευές που σου έχει φορτώσει ο πολιτισμός σου, υποσχόμενος πως είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Γι αυτό και τα χρόνια περνούν ανέμελα ώσπου να ανακαλύψεις πως ζεις σαν ποντικάκι στο κλουβί που τρέχει ασταμάτητα πάνω στη ρόδα που γυρίζει. Το είχε πάθει και ο Σίσυφος αυτό. Αυτή την κακοποίηση μου χρεώνω.
Οπότε με πήγα στο δικαστήριο. Κι άρχισα το παραμιλητό.
Αν είσαι ένοχος πάτησε το 1.
Αν είσαι αθώος πάτησε το 2.
Αν δεν ξέρεις τι σου γίνεται πάτησε το 3.
Κάτι άλλο 4.
Δεν θα μας σώσουν ούτε η δύναμη, ούτε η νοημοσύνη.
Μπορεί έτσι να κερδήθηκε ο Τρωικός Πόλεμος γιατί κι ο Πάρης τις ίδιες μαλακίες έκανε.
Έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη αντί να κάνει αυτό που πρέπει και να το δώσει στην Αθηνά. Αφέθηκε στα «θέλω» του και χύθηκε πολύ αίμα στην αναμέτρηση της δύναμης ενώ η νοημοσύνη περιπλανήθηκε κι αναμετρήθηκε με θεριά και τέρατα.
Όμως είμαστε πλέον πολύ κουρασμένοι για να το πάμε όλο αυτό από την αρχή. Είναι σαν να πηγαίνεις στον κινηματογράφο να δεις μια ταινία που την έχεις ξαναδεί και γνωρίζεις το τέλος. Άντε και να προσέξεις κάποιες λεπτομέρειες που δεν πρόσεξες, αυτό δεν αλλάζει το βασικό σενάριο.
Πάτησα το 4. Το «άγριος» από το «άγιος» ένα «ρ» διαφορά. Αυτό το «ρ» σκηνοθετεί όλη την ψευδαίσθηση. Να όμως που το θεατρικό σκηνικό του φωτός και της ευμάρειας καταρρέει. Αποκαλύπτεται πως πίσω από τη φανταστική σκηνογραφία δεν υπάρχει παρά… τοίχος. Οι άνθρωποι λέγαμε lifestyle και αποδεικνύεται πως πρόκειται απλώς για χρήση και κατάχρηση σωμάτων και ψυχών. Λέγαμε «σπουδές – δουλειά – παιδιά» και στο τέλος μεταφραζόταν σε καρκίνο και αυτοάνοσα. Λέγαμε «open mind» μέχρι που κινδυνέψαμε να χυθούν έξω τα μυαλά μας.
Το «θέλω πίσω τη ζωή μου» είναι χαζό ανέκδοτο. Το ιστορικό στοίχημα είναι στις ρωγμές που δημιουργεί η αποκάλυψη, να φυτρώσουν εκεί που δεν τις έσπειραν πεισματικές αναζητήσεις μιας αυθεντικής ζωής. Είναι στη φύση μας, άλλωστε!
Στο τέλος της μέρας μόνο το να γελάς σαν να μην έχεις ξεγελαστεί ποτέ είναι επαναστατική πράξη. Βιώσιμο πρότυπο για τον κόσμο είναι αυτό το «κάτι άλλο», που είναι ελευσόμενο, επ’ άπειρον τελειοποιήσιμο, συνεπώς πάντοτε ανεπαρκές και μελλοντικό καθώς ανήκει στο χρόνο της υπόσχεσης για την επιστροφή στην ακεραιότητα.
Κάτι άλλο;

Το εύκολο είναι πάντα να αρπάζεις την πέτρα. Είτε για να λιθοβολήσεις το θύμα, είτε για να λιθοβολήσεις το θύτη. Είναι η επιβεβαίωση που ενδόμυχα ζητάς πως δεν είσαι τίποτα από τα δυο. Really? Στην πραγματικότητα ο κόσμος της Σοφίας είναι ο κόσμος όλων μας. Ζούμε στου Γαμησιού τη Χώρα, που λεγε και ο Χένρι Μίλερ. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πόσο γουρούνι είναι ο «θείος» που είναι το προφανές, αλλά γιατί αυτή η χώρα αναπαράγει ακατάπαυστα γουρούνια σε μια ευρύτατη γκάμα που δεν αφορά μόνο στα εργοστασιακά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου. Διότι δεν υπάρχει μόνο τοξική αρρενωπότητα υπάρχει και τοξική ομοφυλοφιλία. Επιπλέον ο βιασμός δεν είναι μόνο σωματικός. Σωματικά μπορεί να μην υπάρξει η παραμικρή αντίσταση, μπορεί να υπάρξει και πρόσχαρη συναίνεση, αλλά τελικά δεν γαμάς τη ψυχή ενός παιδιού 20 – 21 χρόνων όταν κυριαρχείς σεξουαλικά πάνω του εξαιτίας του γεγονότος πως έχεις τη δύναμη να διαμορφώσεις το μέλλον του; Ή ακόμη χειρότερα, έτσι το αφήνεις να νομίζει. Στην πυρά λοιπόν ο «θείος» για να συνεχίσουν να χτίζονται και να καταστρέφονται καριέρες στην πολιτική, στην επιστήμη, στην τέχνη, στα media, στις επιχειρήσεις , στο δημόσιο, στους δήμους, παντού, με όρους «φοράδας κι επιβήτορα» ανεξαρτήτως φύλου. Γαμημένες ψυχές σε ένα γαμημένο κόσμο. Η Σοφία είναι μια τελευταία ευκαιρία. Να κοιτάξουμε στον καθρέπτη και το γαμημένο «κάνω ό,τι θέλω» που αποτέλεσε τον κοινό τόπο της ελληνικής (μη χέσω… )μετανεωτερικότητας, να το μετασχηματίσουμε σε «κάνω αυτό που πρέπει». Θεραπεία Εαυτού. Μπορεί να ακούγεται σαν Συντηρητική Επανάσταση αλλά όταν τρέχεις με χίλια πάνω σε τοίχο, ενστικτωδώς τουλάχιστον θα πρέπει να τραβήξεις χειρόφρενο. Κι ό,τι γίνει…