Αρχεία Κατηγοριών: premium content

Μεσημέρι στη Λιακάδα!

Όλοι μαζί ακόμη εδώ.

Στο σημείο μηδέν.

Όταν δεν έχεις κανένα έλεγχο πάνω στη ζωή σου, τι είσαι; Μηδέν.

Πόσοι μπορούν αυτή τη στιγμή να ισχυριστούν πως έχουν τον πλήρη έλεγχο στη ζωή τους;

Aστεία πράγματα. Παντού.

Εντός η χώρα κυβερνιέται σαν σουβλατζίδικο. « Το παιδί έχει φύγει κι έρχεται…». Όλα στην αναμονή,  όλα έχουν φύγει κι έρχονται.  Μην έρχονται καταπάνω μας όμως….  

Αστεία πράγματα εντός, αστεία πράγματα  και εκτός. Η Ε.Ε για άλλη μια φορά αποδείχθηκε κατώτερη των απαιτήσεων της ιστορικής συγκυρίας. Ως συνήθως  δειλή, μοιραία και άβουλη. Είτε αφορά στην κρίση του ευρώ, είτε στην προσφυγική κρίση, είτε στην κρίση της πανδημίας και των συνεπειών της που ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί το βάθος και την έκτασή τους.

Η Ευρώπη μοιάζει όλο και πιο πολύ με μια Κακή Γριά, που είναι με το ένα πόδι στον τάφο και στέκεται αδιάφορη πάνω από τον πόνο που υπάρχει  στις πραγματικές ζωές των  πραγματικών ανθρώπων.  Αφήνει τις κρίσεις να βαθαίνουν και να εξελίσσονται, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, καταστρέφοντας ό,τι ονομάστηκε μεσαία τάξη και οδηγώντας στον κοινωνικό αποκλεισμό ένα μεγάλο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού, ειδικά των νέων και των γυναικών.  

Κι όμως σε αυτή την ήπειρο άνθισαν ένα σωρό ωραίες και μεγάλες ιδέες. Για την ελευθερία, την ισότητα, την αδελφοσύνη. Για το δικαίωμα του ανθρώπου να προσπαθήσει για την ευτυχία του.

Τώρα γυρνάμε στο μηδέν. Ο σώζον εαυτόν σωθείτο.

Άλλωστε το Βερολίνο ό,τι είχε να πάρει από την ΕΕ το πήρε. Τώρα λοξοκοιτάζει προς Μόσχα και Πεκίνο υπό το άγρυπνο βλέμμα πάντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπως αρέσει στους Γερμανούς να λένε γελώντας,  όταν μιλάνε κατ’ ιδίαν μεταξύ τους.   

Οι ήσυχες μέρες έχουν φύγει ανεπιστρεπτί.  Όπως καταλαβαίνεις άλλωστε και τα μεγάλα λόγια για τα λεφτά από το Ταμείο Ανάκαμψης είναι φύκια,  άσχετα αν πωλούνται ως μεταξωτές κορδέλες.  Τώρα λέει η γερμανική δικαιοσύνη θα αποφανθεί αν είναι σύννομος με τις Συνθήκες ο δανεισμός της Ε.Ε ως τέτοιας για να χρηματοδοτηθεί το Ταμείο για να χρηματοδοτηθούν στη συνέχεια και τα κράτη μέλη που αφέθηκαν χωρίς εμβόλια στο έλεος της πανδημίας. Και θα περνάει ο καιρός…

Εμείς πάντως ως επιμελείς μαθητές σπεύσαμε να κάνουμε homework. Είναι καλός ο Κυριάκος σε αυτά. Σαν έτοιμος από καιρό βγήκε και εξήγγειλε την Ελλάδα 2:0. Αλλά όπως προκύπτει από την μεγαλύτερη εικόνα των πραγμάτων  το 2:0  είναι σκορ  ήττας.  Τουλάχιστον για τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Η  Ευρώπη είναι  μια πολύ ωραία ιδέα που τρώει τον έναν Έλληνα πρωθυπουργό μετά τον άλλο. Διότι οι ιδέες στον κόσμο των φαινομένων εκπίπτουν, γίνονται ομοιώματα,  καρικατούρες, είδωλα.  

Αυτό δεν αφορά μόνο την Ευρώπη. Αφορά στο σύνολο της Δύσης. Ο δυτικός πολιτισμός είναι η καρικατούρα αυτού που θα μπορούσε να είναι.

H Δύση συνέχισε να σωρεύει τους θησαυρούς όλoυ του πλανήτη. Τα εμπορικά πάρκα  έγιναν ο χαμένος παράδεισος. Ένας παράδεισος επί της γης  για την παγκόσμια μαζική κατανάλωση. 

Μετά από τόσα νίον φώτα δεν είναι άραγε φυσικό επακόλουθο η έλευση του σκότους; Είναι. Γιατί; Γιατί ζούμε σε ένα σύμπαν που η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί. Μπορεί να μετατραπεί μόνο από τη μία μορφή στην άλλη. Κι αυτό συμβαίνει τώρα.

Το σκοτάδι εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Από την παγκόσμια παιδοφιλία, τον ρατσισμό, τον μισογυνισμό  μέχρι το λιώσιμο των πάγων της Αρκτικής.  Από την ίδια την πανδημία και τους γεωοικονομικούς ανταγωνισμούς στην αντιμετώπισή της μέχρι το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, το οποίο πλέον δεν είναι ένα απίθανο ενδεχόμενο. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο κατά πολύ εμπειρότερος συμπατριώτης μας, ο ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, πρώην ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Έγραψε βιβλίο μυθοπλασίας ακριβώς για το ενδεχόμενο αυτό, υπό τον τίτλο 2034.

Αλλά κι αυτό να μη γίνει,  σίγουρα θα σκάσει η βόμβα στα μυαλά μας. Η μέρα κρατάει πολύ. Οι δεκαετίες φεύγουν γρήγορα. Πολύ σύντομα λοιπόν αυτό που λέμε άνθρωπος δεν θα είναι παρά ένας αλγόριθμος. Θα σε ξέρει καλύτερα απ’ ότι εσύ τον εαυτό σου και θα είναι ο αλγόριθμος που θα παίρνει τις αποφάσεις για τη ζωή σου.

Μηδέν είπες? Μηδέν με τόνο. Ειδικά όσο βουλιάζουμε μέσα στη σύγχυση και ο μόνος – ισμός που έχει πλέον νόημα, ακριβώς επειδή δεν έχει κανένα, είναι ο μηδενισμός.

Σιωπές ξαπλωμένες στους καναπέδες. Έτσι ηττηθήκαμε γιατί τη ζωή  τη ζούμε σαν τυφλόμυγες.

Το σκοτάδι απλώνεται  σαν μαύρο μελάνι πάνω στο χαρτί. Δεν περιμένεις εμένα να στο πω, το ξέρεις κι εσύ.  Έχουμε ελπίδα;  Τι να σου πω;

Σίγουρα είναι αλήθεια πως  αν δεν ξέρεις το τέλος, δεν ξέρεις την ιστορία.

Σίγουρα επίσης, από την ίδια την εξέλιξή μας,  γνωρίζουμε πως  οι οργανισμοί που προσαρμόζονται καλύτερα στο περιβάλλον τους επιβιώνουν και μεταπερνούν τα χαρακτηριστικά τους στους απογόνους τους.  Σήμερα η συνειδητότητά μας είναι ξεπερασμένη σε σχέση με τους όρους των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε. Χρειάζεται update κι αυτό που οι πιο ευαίσθητοι δέκτες κατανοούν είναι  πως πρέπει να αρχίσουν να αναπτύσσονται και να ζουν μέσα σε ένα ολότελα διαφορετικό φιλοσοφικό πλαίσιο.   

Αν αυτά τα μόνα δύο «σιγουράκια» είναι αρκετά για να καταφέρουμε τελικά να δουλέψουμε συνεργατικά  για ένα βιώσιμο κόσμο, δεν μπορώ να το ξέρω. Κάποια πράγματα επιβεβαιώνονται τη στιγμή που γίνονται. Μέχρι τότε είναι πιθανότητες για το  άνοιγμα μιας πόρτας του μέλλοντος. Ένα εξελικτικό στοίχημα   που ενώ ξεπερνά τον καθένα μας σαν άτομο ταυτόχρονα είναι και πολύ προσωπικό. Ό,τι είμαστε, ό,τι κάνουμε, ό,τι σκεφτόμαστε δημιουργεί και αναδημιουργεί τον κόσμο.

Για αυτό και είναι η  ώρα να το πάρουμε όλο ανάποδα.  Να κόψουμε προς τα εκεί που υπάρχει κάτι που αληθινά  μας ενώνει όλους. Ο ήλιος στέκεται δίκαια πάνω από όλους μας.  Προς τα εκεί που δεν θα μας μετρήσει κανένας για να  είμαστε τα μηδενικά ενός μεγάλου αριθμού. Είτε ψηφοφόρων, είτε χρηστών ενός κοινωνικού δικτύου, είτε θυμάτων του αόρατου πολέμου,  είτε μέγεθος δημόσιου χρέους, είτε κερδών των ολιγαρχών.  Προς τα εκεί που δεν χρειάζεται ούτε να πούμε ούτε να ακούσουμε μεγάλα λόγια.   Χωρίς συνθήματα. Μόνο  με συναισθήματα. Να στραφούμε στο φως να φορτίσουμε. Έχει πολύ σκοτάδι μπροστά και αν μη τι άλλο χρειαζόμαστε δύναμη για να το αντιπαλέψουμε.

Όχι μια μεγάλη ιδέα λοιπόν, όπως κατά κόρον ακούστηκε στα βλαχομπαροκ πανηγύρια για τα 200 χρόνια Επανάστασης.  Αλλά μια μικρή ιδέα. Απλά να βγούμε στον ήλιο. Αυτή  είναι η πρόταση.   

Και να το κάνουμε μια συγκεκριμένη μέρα. Μια συγκεκριμένη ώρα. Όχι γιατί το είπε μια φωνή στο διαδίκτυο. Αλλά γιατί νιώθουμε εσωτερικά  την  αξία του να χαρούμε απλά  ένα μεσημέρι στη λιακάδα.    

Όποιος θέλει, όποιος μπορεί.  Όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί που έλεγε ο ποιητής

Δεν θα συγκεντρωθούμε κάπου, ούτε θα μετρηθούμε.  Ούτε διαδήλωση κάνουμε, ούτε διαμαρτυρία.  Όσοι είμαστε εκεί θα είμαστε σαν ατομικότητες.

Ατομικότητες όμως που μπορούν να κάνουν κάτι μαζί.

10 -15 λεπτά ευγνωμοσύνης στον ήλιο που φωτίζει την πέτρα. Για να ξανανιώσει με ενέργεια η ψυχή μας που έχει ταλαιπωρηθεί πολύ και χρειάζεται μια δόση αναψυχής!

Τρίτη 20 Απριλίου, στις 12 το μεσημέρι. Στο Πεντελικό Όρος.

Βρίσκει ο καθένας τη θέση του, χαιρετάμε μαζί με ευγνωμοσύνη τον ήλιο και… μεθ’ ημών ο εαυτός που δεν γνωρίσαμε ακόμη. 

Άκουσε το και σε podcast εδώ

Συνεχίζεται…

Η Επανάσταση είναι διαρκής. Βγαλμένη κάθε φορά από το μεδούλι των κοκάλων της «μαγιάς» που πάντα μένει, όπως βλέπει στα οράματά του ο Μακρυγιάννης. Των λίγων που αποφασίζουν με τη θύμηση του Ρήγα πως και μόνο μιας ώρας ελεύθερη ζωή, είναι καλύτερη από 40 χρόνια σκλαβιάς και φυλακής, όποια μορφή κι αν παίρνει. Η διαρκής πάλη των αδυνάτων με τους δυνατούς, με μόνα όπλα αυτά του Κάλβου, την αρετή και την τόλμη. Γι αυτό και δεν τελείωσε ακόμη η πραγματοποίησή της, καθώς αποφαίνεται ο Σεφέρης.
Η Επανάσταση είναι διαρκής. Σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη, όπως δίδαξε ο Καζαντζάκης. Να διακρίνεις από μακριά τη μεταμφιεσμένη βαρβαρότητα που έρχεται, όπως προειδοποίησε ο Ελύτης κι όμως να επιμένεις, μαζί με τον Σικελιανό, πως είμαστε ιστορικός λαός και έχουμε μια ιστορική αποστολή μέσα στην παγκόσμια Βαβυλωνία.
Η Επανάσταση είναι διαρκής για να ευαγγελίζει τον κόσμο. «Ὑπόσχεση είναι μοναχά, γι᾿ Αγώνα υπόσχεση» όπως γράφει βασανισμένος στην απομόνωσή του, στο Μπογιάτι, ο Αλέκος Παναγούλης.Μόνο η ελεύθερη ζωή αξίζει τον κόπο και μόνο μέσα στην ελευθερία του μπορεί να είναι σημαντικός ο άνθρωπος. Μπορεί και να συντριβεί στα όριά της, να συντριβεί όμως ελεύθερος.
Συνεχίζεται…
ΦΩΤΟ:GREEK FLAG CRYING (acrylics on canvas) by Caroline Rovithi

Η χώρα κυβερνιέται σαν σουβλατζίδικο.

Στα σουβλατζίδικα έχει πέσει δουλειά γιατί όλοι τα βράδια βουτάμε μέσα στο λίπος το θυμό και την κατάθλιψη. Οπότε το «management» έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Από κει και μετά αναλαμβάνει η επικοινωνία. Όταν παίρνεις εξαγριωμένος γιατί σε έχει κόψει η λόρδα, ρωτώντας τι γίνεται με την παραγγελία ρε μάγκες, η απάντηση βγαίνει με θεατρική ειλικρίνεια: «Έχει φύγει κι έρχεται…».
Θα ρθει, δεν θα ρθει, κανείς δεν το ξέρει. Το point εδώ είναι η επιδίωξη της καθησυχαστικής βεβαιότητας πως το καλύτερο που προσδοκούμε είναι απλά ζήτημα χρόνου να φανεί και να μας χτυπήσει το κουδούνι.
Η χώρα κυβερνιέται σαν σουβλατζίδικο. – Τι γίνεται με τα εμβόλια; – Έχουν φύγει κι έρχονται… – Τι γίνεται φέτος με τουρίστες; – Α, έχουν φύγει ήδη κι έρχονται… – Τι θα γίνει με την ανάκαμψη και τα λεφτά του Ταμείου; – Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο με την Ούρσουλα, έχουν φύγει κι έρχονται… – Τι θα γίνει με τις συντάξεις; – Α δεν τα μαθες; Τις δώσαμε σε ιδιώτες, έχουν φύγει κι έρχονται….
Οπότε περιμένοντας – τον Γκοντό του Μπέκετ μάλλον – χαζεύουμε αεροπλάνα, για την ασφάλειά μας πάντα, την ώρα που κόσμος και κοσμάκης έχει φύγει και … πάει!

2034

2034. Τρία αμερικανικά αντιτορπιλικά πλέουν στα διαφιλονικούμενα νερά της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας και καταλαμβάνουν κινεζικό σκάφος το οποίο κινείτο με εχθρικές διαθέσεις. Το Πεκίνο εξαπολύει κυβερνοεπιθέσεις, που παραλύουν καίριες αμερικανικές υποδομές. Ακολουθούν μάχες και ναυμαχίες με συμβατικά όπλα, που σωρεύουν μεγάλες απώλειες και για τις δύο πλευρές. Αρκετές χωρών παρασύρονται στη σύγκρουση, στην οποία κάποια στιγμή επιστρατεύονται και τακτικά πυρηνικά όπλα.
Τελικά, όλοι βγαίνουν χαμένοι από μια αναμέτρηση χωρίς νικητή. Το υποθετικό αυτό σενάριο εκτυλίσσεται στο βιβλίο «2034: Μια νουβέλα για τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο», που κυκλοφόρησε αρχές Μαρτίου και υπογράφεται από τον ναύαρχο Τζέιμς Σταυρίδης, πρώην ανώτατο στρατιωτικό διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, και τον βετεράνο του Αφγανιστάν Ελιοτ Ακερμαν.
«Το βιβλίο μας είναι μυθοπλασία, αλλά η προειδοποίηση πραγματική», τονίζει ο Σταυρίδης στην Washington Post, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου. «Τα έθνη είναι σαν τους ανθρώπους: η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί να τα οδηγήσει σε λάθος επιλογές. Σίγουρα αυτό έχει συμβεί με τις ΗΠΑ σε πολλές περιπτώσεις», υπενθυμίζει ο απόστρατος αξιωματικός.
Το «2034» είναι ίσως πολύ πιο κοντά απ’ όσο υποψιαζόμαστε καθώς η Κίνα βγαίνει οικονομικά και γεωπολιτικά ενισχυμένη από την πανδημία, διεκδικώντας πλέον ευθέως το να γίνει η πρώτη οικονομία στον κόσμο, ρίχνοντας από το βάθρο τις ΗΠΑ.

Γιατί;

H ζωή έχει ένα «πως» κι ένα «γιατί».
Στο πρώτο δίνουμε υπερβολικά μεγάλη σημασία με βάση τα manuals της κοινωνίας , μέσα στην οποία συμβιώνουμε ως άτομα.
Το δεύτερο συνήθως μένει αναπάντητο μέσα στη ρουτίνα και ξεχνιέται.
Ωστόσο, ζούμε πλέον μια καθημερινότητα που καθιστά τον καθένα μας μελλοθάνατο κομπάρσο ενός παγκόσμιου θρίλερ. Απλά και μόνο μπαίνοντας στο μετρό μια Τρίτη.
Θέλοντας και μη, το γεγονός αυτό μας φέρνει μπροστά στο «γιατί», το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να απαντηθεί προσωπικά ως ζήτημα ζωής και θανάτου. Όσο κι αν μπουκώνεται το ανοιχτό ερώτημα με lexotanil, xanax, αλκοόλ, κόκα, σεξ, τζόγο ή όποια ιδεολογική «παραμύθα», η αναβλητικότητα θα μεταφράζεται σε σιωπηρή συναίνεση στο θάνατο. Κι αυτή τη φορά, όχι του άλλου.