«Και επί γης ειρήνη…»

arenaΗ λέξη ειρήνη κάποτε ήταν της μόδας. Ήταν τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν αναπτύχθηκε με διάφορες αιτίες και αφορμές μια παγκόσμια κουλτούρα ειρήνης, μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθούμε μπροστά σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η αμεσότητα της απειλής, ίσως έκανε τότε τις ανθρώπινες συνειδήσεις πιο ευαίσθητες.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έβγαλε από το λεξιλόγιο τη λέξη ειρήνη. Απέμειναν μόνον οι «Μις Κόσμος» να την εύχονται κατά τη διάρκεια της στέψης τους, ως «παγκόσμιες βασίλισσες της ομορφιάς». Κι έτσι σιγά – σιγά η έννοια της ειρήνης προσέλαβε το νόημα μιας αφελούς ευχής, όταν δεν έχει να πεις τίποτα πιο… sharp!

Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, την «επί γης ειρήνη» δηλαδή, σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με βομβαρδισμένο τοπίο. Αλλά πως θα περιμέναμε να συμβεί το αντίθετο, όταν έχουμε σταματήσει να το ευχόμαστε, να το πιστεύουμε και να το υποστηρίζουμε;

Στην Αφρική, τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα και από την έλλειψη μερικών απλών εμβολίων.

Στην Ασία, τα παιδιά εργάζονται κάτω από αδιανόητα σκληρές συνθήκες εργασίας για 1 δολάριο την ημέρα και εκπορνεύονται αγόρια και κορίτσια για μια χούφτα ευρώ, προκειμένου να ικανοποιήσουν παιδεραστές, που κατά κύριο λόγο είναι λευκοί, άντρες, χριστιανοί.

Στη Λατινική Αμερική, τα παιδιά στις φαβέλες αγωνιούν για ένα πιάτο φαγητό και η μόνη προοπτική αξιοπρέπειας που έχουν μπροστά τους είναι να ενταχθούν σε κάποια συμμορία και να πεθάνουν νέοι.

Τώρα και στην Ευρώπη, τα παιδιά αρχίζουν να ξαναδιαβάζουν με το φως των κεριών, προσπαθούν να ζεσταθούν με αυτοσχέδια μαγκάλια και για κάποια από αυτά, το μόνο γεύμα της ημέρας είναι το δεκατιανό που τους χορηγεί στο σχολείο κάποιο Ίδρυμα ή κάποια εταιρεία.

Σε όλα αυτά προσθέστε μια αλυσίδα φυσικών καταστροφών που προκαλούν πρόσθετο πόνο και δυστυχία, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών που φαίνεται πως έχουν γυρίσει ανάποδα την κλεψύδρα του χρόνου επιβίωσης του πλανήτη.

«Τι πήγε τόσο στραβά;». Όσο αναμασάμε αυτή την ερώτηση δεν επιλύουμε κανένα πρόβλημα. Δεν μπορείς να διαμορφώσεις το μέλλον, όταν ζεις στο παρελθόν, μόνο και μόνο για να λες πως φταίει ο καπιταλισμός, το Ισλάμ, ο κομμουνισμός, ο φανατισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, οι μυστικές υπηρεσίες, οι «Ιλουμινάτι», η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, κοκ. Το ζήτημα δεν είναι να πούμε ποιος φταίει και πήγε τόσο στραβά το πράγμα. Ας πούμε πως «φταίει ο Χατζηπετρής», όπως έλεγε κι ένα παλιό τραγουδάκι.

Το αληθινά σημαντικό και κρίσιμο είναι να οραματιστούμε ένα μέλλον και να το καταστήσουμε εφικτό με τις πράξεις μας. Να το υποστηρίξουμε με την καθημερινότητά μας. Με τη δουλειά μας. Με τις σχέσεις μας. Με τις γνώσεις μας. Με τη δημιουργικότητά μας. Να οραματιστούμε ένα μέλλον ειρηνικό. Δηλαδή, ένα μέλλον φωτός και ελευθερίας για όλους. Κυρίως όμως για τον ίδιο τον εαυτό μας.

Αν δεν βρούμε την «εσωτερική ειρήνη», δεν θα τη δούμε ποτέ επί γης!

Καλά Χριστούγεννα!

Η αποστολή του Καλού

FOTO_ARENA_13.12Στην επικοινωνία αυτό που έχει μεγάλη αξία είναι να μπορείς να μπαίνεις στη θέση των άλλων. Δεν έχει σημασία μόνο να ξέρεις τι θέλεις θα πεις. Αυτό, αν θέλετε, είναι το εύκολο κομμάτι. Έχει εξίσου σπουδαία σημασία να μπορείς να μπαίνεις στη θέση του άλλου και να μπορείς να νιώσεις αυτό που θα αισθανθεί όταν ακούσει αυτό που του λες. Στην ψυχολογία της επικοινωνίας αυτό λέγεται ενσυναίσθηση.

Την ικανότητα αυτή, την έχουν ξεχωριστοί άνθρωποι.

Όσο είναι νέοι, μοιάζουν με περιπλανώμενους ιππότες. Πέφτουν και σηκώνονται από το άλογό τους. Μονομαχούν, πληγώνονται, νικάνε, χάνουν, αλλά δεν σταματάνε. Και στα διαλείμματα της περιπλάνησης, όταν βγάζουν την πανοπλία, ξέρουν πως να μεταμορφώνονται σε τροβαδούρους.

Όταν μεγαλώσουν, έχουν κάτι που τους κάνει να μοιάζουν με «Μάγους». Αρχίζουν να διαμορφώνουν την πραγματικότητα με τη σκέψη και το βλέμμα τους. Αλλάζουν τον κόσμο ολόκληρο, με τη δύναμη των λέξεων και μόνον.

Είναι σπάνιοι. Δεν χωράει αμφιβολία για αυτό. Και όλοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ξέρουν να επικοινωνούν. Ξέρουν να ενθουσιάζουν αλλά και να πείθουν. Οι άλλοι τους ακούνε, διότι πριν μιλήσουν έχουν καταφέρει να μπουν στη θέση αυτών στους οποίους απευθύνονται. Έτσι καταφέρνουν να δώσουν παράδειγμα.

Ο κόσμος μας ευτύχησε να γνωρίσει μερικούς. Τον Μαχάτμα Γκάντι. Τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Τον Τζον Λέννον. Τη Μητέρα Τερέζα. Τον Νέλσον Μαντέλα, ο οποίος μας αποχαιρέτησε πριν λίγες μέρες.

Είναι άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν την ανθρωπότητα στην καλύτερή της έκφραση, πράγμα που συνδέεται με την ιδέα ότι ο Θεός μας έπλασε κατ’ εικόνα και ομοίωσή του. Και το αληθινά υπέροχο, ξέρετε ποιο είναι; Πως συνεχίζει να το κάνει! Το Καλό γεννιέται πάντα. Όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά διαρκώς. Μέρα – Νύχτα. Όποτε πρέπει να αναλάβει αποστολή. Όποτε μια ψυχή, σαν άλλος Καζαντζάκης, λέει: «… εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…».

 

Παραμύθι χωρίς τέλος…

Netter_PI_1418R - Director Ang Lee on the set of LIFE OF PIΣυμπαντικό Παράδοξο: Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις αλλά δεν είσαι ελεύθερος από τις συνέπειες των πράξεών σου! Ισχύει;

Είναι μέρες Χριστουγέννων, μέρες των παιδιών και των παραμυθιών, γι αυτό και σας μεταφέρω ένα παραμύθι όπως το άκουγα πιτσιρίκι στην αγκαλιά της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου, της Ελευθερίας.

Ένας βασιλιάς είχε δυο κόρες. Θέλοντας να διακριβώσει το μέγεθος της αγάπης τους, μια μέρα τις κάλεσε κοντά του και τους είπε: «Θέλω καθεμιά να μου δώσει μια απάντηση. Πως με αγαπάτε; Σαν τη ζάχαρη ή σαν το αλάτι;». Η μικρή κόρη χωρίς να το πολυσκεφτεί απάντησε: «Μπαμπάκα μου, σαν τη ζάχαρη σ’ αγαπώ!». Το πρόσωπο του βασιλιά έλαμψε από ικανοποίηση. Η μεγάλη, έδειχνε προβληματισμένη. Κύλησαν λεπτά και ώρες ώσπου να καταλήξει: «Πατέρα, σαν τ’ αλάτι σ’ αγαπώ».

Για να μην τα πολυλογώ ο μπαμπάς- βασιλιάς τα πήρε στο κρανίο και την έδιωξε από το παλάτι. Χάθηκε. Γύριζε σε τόπους και βουνά, σε άγριες θάλασσες, σε βάρβαρες χώρες. Όμως δεν ήταν οργισμένη. Ήταν λυπημένη. Θυμόταν ακέραια τη βασιλική καταγωγή της κι ας ζούσε τόσο κάτω από τις δυνατότητές της. Ώσπου ξημέρωσε μια μέρα που έλειπε η λύπη κι άφησε χώρο για το πριγκιπόπουλο μιας ξένης χώρας, που την ερωτεύτηκε μέσα στην πείνα και τη δίψα της, με τα χέρια ματωμένα από τη σκληρή δουλειά στους αγρούς. Και κάνανε έναν περίλαμπρο βασιλικό γάμο. Μια φορά Πριγκίπισσα, για πάντα Πριγκίπισσα!

Τα παραμύθια της γιαγιάς είναι σαν το παλιωμένο κρασί. Τ’ αφήνεις στο σκοτεινό ράφι τους και ποτέ δεν ξέρεις για ποιο σοβαρό λόγο θα χρειαστεί να κατέβεις στο κελάρι, να τα βρεις, να τ’ ανοίξεις, να «πιεις» το νόημα και μετά όλος ο κόσμος να σου φαίνεται αλλιώς. Σαν παιχνίδι.

Όπως φάνηκε και στην ταλαιπωρημένη Πριγκίπισσα του παραμυθιού. Γι αυτό προσκάλεσε στον βασιλικό γάμο της και την πατρική οικογένεια. Δίνοντας ταυτόχρονα την εντολή στους μάγειρες του παλατιού να απουσιάζει παντελώς το αλάτι από τα εξαίσια εδέσματα που θα προσφέρονταν στο γαμήλιο δείπνο. Όπως κι έγινε. Όλοι κατάπιναν με συγκαταβατική ευγένεια. Πλην του βασιλιά – πατέρα της νύφης που ευθαρσώς και εν μέσω όλων των προσκεκλημένων αναφώνησε: «Μα δεν υπάρχει, επιτέλους, λίγο αλάτι;;;».

Την απάντηση ανέλαβε να δώσει η ίδια η απαστράπτουσα νύφη. «Όχι, απόψε δεν υπάρχει. Κάποτε είπα στον πατέρα μου πως τον αγαπώ σαν τ’ αλάτι και με έδιωξε από το παλάτι του».

«Παιδί μου!!! Εσύ είσαι το παιδί μου…..!». Οι τρυφερές λέξεις έβγαιναν από το στόμα του πατέρα – βασιλιά, ανάμιχτες με αναφιλητά ενοχής. Συνήθως έτσι συμβαίνει σε όλα τα “happy ends”.

Το παραμύθι δεν πληροφορεί για την τύχη του βασιλείου του, ούτε ξέρουμε πως πήγε ο γάμος, πάντως μας λέει πως «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Το μήνυμα του παραμυθιού σαφές. Ο τρόπος που εκφράζουμε τα συναισθήματά μας μπορεί να ικανοποιεί ή να απογοητεύει τους άλλους. Μπορεί να μας πάρουν αγκαλιά ή να μας διώξουν κακήν κακώς από μπροστά τους. Το ζήτημα είναι να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας. Να είμαστε αληθινοί και ελεύθεροι στην έκφραση της επιλογής μας, όσο κι αν φαίνεται πως μπορεί να μας ξεβολέψει ή να μας στοιχίσει τη συνηθισμένη ευκολία μας.

Ωστόσο, έχω τη διαίσθηση πως αν ρωτούσε σήμερα κάτι σχετικό ένας μπαμπάς την «Πριγκίπισσά» του, εκείνη θα απαντούσε: « Σε αγαπώ σαν την κανέλα».

Αυτό είναι το νόημα της νέας εποχής που έρχεται και θέλει να κάνει ενδιαφέρουσες συνθέσεις για να υπερβεί τα μεγάλα διλλήματα του «παλιού κόσμου». Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει. Ξέρω όμως πως έχει το δικαίωμα να πειραματιστεί. Έχει δικαίωμα να προσπαθήσει «να μπει στην κουβέντα» και να εκφραστεί μ’ έναν δικό της ξεχωριστό και ιδιαίτερο τρόπο, ο οποίος θα υπερβαίνει το «άσπρο» και το «μαύρο», χωρίς να καταλήξει «γκρι».

Το να μην παίρνουμε – εμείς, οι μεγάλοι «βασιλιάδες» του «παλιού κόσμου» – την απάντηση όπως την περιμένουμε, δεν σημαίνει πως η νέα γενιά αδιαφορεί ή δεν σκέφτεται. Σημαίνει μόνον πως ενδιαφέρεται και σκέφτεται διαφορετικά. Δεν χρειάζεται πάντα να θυσιάζεται μια νέα γενιά για να ξαναζήσει η ανθρωπότητα το «Πόλεμος και Ειρήνη». Έχει σωρευτεί τόση γνώση και δικτυώνεται σήμερα τόσα γοργά η ευφυΐα και η εμπειρία, ώστε η νέα γενιά ζητάει να έχει δικαίωμα, αν θέλει, να ζήσει «Τη ζωή της Αντέλ». Ή «Τη ζωή του Πι». Είναι δικαίωμά της να κάνει μια τέτοια επιλογή κι έχουμε την ηθική υποχρέωση έναντι του μέλλοντος να τη στηρίξουμε. Θετικά. Είναι τα παιδιά μας. Τους αξίζει Αγάπη και Αφθονία. Έχουν δικαίωμα και αυτά να πειραματιστούν και να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Μην τους κλείνουμε τις πόρτες. Ακόμη κι αν πρέπει να υπομείνουν τις συνέπειες των πράξεών τους, πρέπει να τα βοηθήσουμε να τις αντέξουν και να τις ξεπεράσουν. Αυτό δεν ζητάμε, άλλωστε, όλοι μας από τον Θεό; Πως ζητάμε κάτι που δεν δίνουμε στα παιδιά μας;

Το συμπαντικό παράδοξο λοιπόν ισχύει. Ωστόσο, η Αγάπη είναι αυτή που ανοίγει το μυαλό και την καρδιά. Η Αγάπη είναι αυτή που αποκαλύπτει τον αληθινό μας εαυτό. Διότι είναι αυτή που τα συγχωρεί όλα σε όλους. Δεν μετράει ούτε τόκους, ούτε χρέη. Η αφήγηση της Αγάπης είναι η νέα αφήγηση που ψάχνει σήμερα απεγνωσμένα ο κόσμος μας. Για να βρει τον αληθινό εαυτό του και να μην κατρακυλήσει ακόμη πιο βαθιά μέσα στην ενοχική υποκρισία, η οποία είναι πάντα ολοκληρωτική, καταστροφική και μισαλλόδοξη.

Στο τέλος – τέλος , το να είσαι αληθινά ο εαυτός σου είναι ο μόνος δρόμος για μια νόστιμη ζωή που αξίζει πραγματικά να τη γευτείς. Είναι ο δρόμος για νέα παραμύθια, τα οποία θα συνθέτονται και θα μεταδίδονται ως δεδομένα μέσα από κβαντικούς υπολογιστές ή θα «μαγεύουν» σαν φωτεινά ολογράμματα στον ουρανό. Και μεθαύριο … ποιος ξέρει; Μπορεί να επικοινωνούνται τηλεπαθητικά. Έτσι είναι. Ο κόσμος αλλάζει. Ένα ζωντανό παραμύθι χωρίς τέλoς…

Η Επανάσταση της Αγάπης

free_love_spellsΚάθε τόπος είναι ιερός, δεν χωράει αμφιβολία περί αυτού. Αξίζουν τον ίδιο σεβασμό τα νεκροταφεία των Ινδιάνων, όπως και η έρημος των Εβραίων, όπως και οι λίμνες και τα ποτάμια των Βίκινγκς, όπως τα βουνά της Πίνδου και τα αιγαιοπελαγίτικα ακρογιάλια στην Ελλάδα.

Όποτε έχω τη χαρά να βρίσκομαι πάνω στα βουνά της Ευρυτανίας, τα μυαλά μου παίρνουν αέρα. Είναι αλλιώς. Και το φως του ήλιου και ο άνεμος στο πρόσωπο και η ανάσα από τα ελατοδάση, όπως και το μην χορταίνεις να βλέπεις να πέφτει το πρώτο χιόνι πάνω στο Βελούχι. Είναι μια εμπειρία αυθεντικής ελευθερίας, χαρισμένη από τη φύση.

Αν το καλοσκεφτείς κάθε τόπος πονάει για τους ανθρώπους του. Γιατί έχει ζυμωθεί με τον ιδρώτα τους και το αίμα τους. Και παντού σε κάθε τόπο, είναι το τραγούδι της γης αυτό που δονεί τις ψυχές των ανθρώπων.

Κι όλα τα τραγούδια της γης, τα τραγούδια κάθε ιερού τόπου, έχουν εξαιρετικά διδακτικές ιστορίες να αφηγηθούν, για τη φυλή των ανθρώπων. Γι’ αυτό είναι όλα άξια σεβασμού και απόδοσης τιμής. Γι’ αυτό κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να τραγουδάει ελεύθερα, το τραγούδι που δονεί την ψυχή του. Δεν έχει σημασία αν αυτό το τραγούδι ακούγεται σαν τσάμικο ή σαν hip hop. Σημασία έχει να κάνει την καρδιά να ανοίγει.

Είναι το τραγούδι που του λέει πως είναι πολύ σπουδαίο να βρίσκεται σε όρθια στάση σε αντίθεση με το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο κι αυτό πρέπει να το τιμά και να το σέβεται. Να κοιτάζει ψηλά στον ουρανό, όχι με φόβο αλλά με θαυμασμό κι αγάπη. Όπως νιώθει ένα παιδί στην αγκαλιά της μάνας του.

Βέβαια, τα παιδιά μεγαλώνουν κι αρχίζουν τις παιδιάστικες χαζομάρες, ενίοτε χάνουν και τον έλεγχο. Η αλαζονεία είναι θανάσιμο αμάρτημα. Το ζήτημα είναι αν θα προλάβουν να φωνάξουν «Παναγιά μου!», μη τα βρει κάνα κακό. Έτσι το’ χαμε στην ελληνική παράδοση. Κι ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη μάνες που «σταυρώνουν» τα παιδιά τους στις πόρτες.

Είναι κι όλες αυτές οι μάνες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, που χαρίζουν καθημερινά στις ενορίες τον καλύτερο εαυτό τους, στηρίζοντας ένα τεράστιο έργο αλληλεγγύης της Ελληνικής Εκκλησίας. Κι αυτές οι εθελόντριες της καλοσύνης, όχι μόνο δεν βαρυγκωμούν αλλά σηκώνουν τα μάτια στον ουρανό με ευγνωμοσύνη λέγοντας «Δόξα Σοι ο Θεός!».

Δεν το διαφημίζουν πουθενά, ούτε θα μπουν ποτέ στις κοσμικές στήλες τα ονόματά τους. Μαγειρεύουν, πλένουν, καθαρίζουν, ψωνίζουν προμήθειες, δίνουν χρήματα. Είναι το πρόσωπο της καλύτερης Ελλάδας αυτή τη στιγμή. Και δεν είναι μόνες…

Eίναι και πατεράδες. Τρώνε όλη μέρα τα χέρια τους, τα πόδια τους, το μυαλό τους, για να μπορούν να προστατέψουν όλους αυτούς που αγαπούν. Προσπαθούν όλο και περισσότερο για να τα φέρουν σε πέρας μέσα σε δύσκολους καιρούς και το κάνουν αναλαμβάνοντας την ευθύνη που πάντα πρέπει να έχει ένας ακέραιος άντρας απέναντι σε ό,τι αγαπάει σαν «σπίτι του».

Παντού μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα. Παντού όμως υπάρχουν άνθρωποι , οι οποίοι προσφέρουν αγάπη, υποστήριξη, αλληλεγγύη, προστασία, μέριμνα, θαλπωρή. Και το κάνουν όχι καταναγκαστικά αλλά ως αυτοπραγμάτωση της ανθρώπινης ελευθερίας μέσα από την Αγάπη. Αυτό σημαίνει να είσαι σε όρθια στάση. Να είσαι φίλος του Θεού και όχι σκλάβος. Να δίνεις και να λες «Δόξα σοι ο Θεός».

Ναι, τραβάμε ζόρια. Αλλά το σημαντικό είναι να μην σταματήσουμε να χαρίζουμε Αγάπη. Διαβάζω αυτές τις μέρες το τελευταίο και πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του σύγχρονου Γάλλου φιλοσόφου Luc Ferry με τον τίτλο «Η Επανάσταση της Αγάπης». Σημειώνει εύστοχα πως η Αγάπη δεν μπορεί να αφορά μόνον τη μυθοπλασία, τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Πρέπει να είναι ζωντανή και πανταχού παρούσα, γιατί αυτή μας «αναγκάζει» να μην υποκύψουμε στην παραίτηση και στην απαισιοδοξία. Έχει δίκιο. Η Αγάπη μας κρατάει όρθιους. Οι άνθρωποι που αγαπάμε, μας κρατάνε όρθιους.

Γι’ αυτό πρέπει να αντιληφθούμε την Αγάπη – κατά τον Ferry – ως το μόνο που έχουμε πραγματικά ανάγκη, για να ανακτήσουμε τον έλεγχο της πορείας του κόσμου που μας διαφεύγει κάθε μέρα και πιο πολύ. Είναι το φαινόμενο που ο Ferry αποκαλεί «δημοκρατική αποστέρηση». Το τιμόνι της εξέλιξης των πραγμάτων έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο κι ο κόσμος μοιάζει να έχει ξεμείνει από πιλότο, με αποτέλεσμα η πορεία του να γίνεται δομικά τυχαία και ανεξέλεγκτη. Προφανώς είναι ώρα να σκεφτούμε και να πράξουμε αλλιώς.

Ευτυχώς, υπάρχει και «ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος». Ο δρόμος της δοτικότητας, της χαριστικότητας και της Αγάπης. Όταν ανοίγει η καρδιά, ανοίγουν οι ουρανοί. Μη χάνεις αυτή την εμπειρία. Χάρισε…! Ό,τι και όσο μπορείς. Όλα μετράνε στη Μαγεία των Χριστουγέννων! Αυτό δεν έκαναν και οι Μάγοι με τα δώρα;

Το Μανιφέστο της Ευτυχίας

cropped-heterocouple.jpgΟι αληθινά μυημένοι στα μυστικά της καλής ζωής, ξέρουν μόνο ένα πράγμα. Δεν ερχόμαστε σε αυτόν τον συμπαθητικούλη, αν και απατηλό, κόσμο για να κερδίζουμε στη ζωή αλλά για να κερδίσουμε τη ζωή!

Σπουδαίο μάθημα. Καμιά βούληση δεν μπορεί να είναι ελεύθερη όσο η ζωή είναι αυτή που είναι. Άστατη, αινιγματική, κυκλοθυμική, πότε τρυφερή και πότε σκύλα, πότε σοφή και συνετή και πότε χαώδης και μυστηριώδης. Πότε να μας γεμίζει υποσχέσεις και πότε να τις παίρνει όλες μία μία πίσω. Να γελάει με σαρκασμό ενώ γεμίζει δάκρυα και αγωνία. Ξέφρενη βακχίδα. Εκδικητική Αμαζόνα. Εσχάτως, σε κατάθλιψη. Γιαγιά όλων των παραμυθιών. Μάγισσα με φίλτρα και με ξόρκια, εξίσου ικανή να φέρνει φως και να βυθίζει στο σκοτάδι.

Οι πολλοί ακολουθούν τον «οδηγό χρήσης για τη ζωή», τον οποίο «εκδίδει» ο εκάστοτε κυρίαρχος πολιτισμός μέσα στην ιστορία. Ωστόσο, ο κοινός παρονομαστής είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Πρόκειται για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στους άλλους, δηλαδή για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στην ίδια τη ζωή.

Άσχετα με ό, τι κάνουμε ή λέμε μέσα σε κάθε ιστορική εποχή, αυτό που όλοι βαθιά επιθυμούμε και δεν έχει νόημα να το αρνούμαστε υποκριτικά, είναι να ρίξουμε τη ζωή στο κρεβάτι. Να την υποτάξουμε. Να κάνουμε τη ζωή να μοιάζει με σκυλίτσα που κουνάει χαρούμενα την ουρίτσα της. Διαφορετικά, την τρέμουμε και τη φοβόμαστε σαν λύκαινα.

Για αυτό και σε κάθε ιστορική εποχή υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να την εξαγοράσουν, να τη βιάσουν, να την εξευτελίσουν ή να την εξευμενίσουν, να την τρομάξουν ή να την γελοιοποιήσουν, να την περιφρονήσουν, ακόμη και να την αρνηθούν. Εφόσον «η ζωή είναι πουτάνα» δεν της αξίζει έτσι κι αλλιώς καλύτερη μεταχείριση, όπως λένε τα αναπαραγόμενα ανά τους αιώνες «πατριαρχικά» στερεότυπα.

Υπάρχουν όμως πάντα και κάποιοι λίγοι. Πνεύματα ανήσυχα, αναρχικά, με ροπή στον μυστικισμό καθώς το βλέμμα τους πλανιέται στο αόρατο και εισπνέουν το άπειρο. Αυτοί αντιμετωπίζουν τη ζωή με στρατηγική φλερτ, την οποία μόνο μεγάλοι εραστές ακολουθούν για να οδηγήσουν μια femme fatale στο κρεβάτι τους, χωρίς το κίνδυνο να καταλήξουν οι ίδιοι κλόουν.

Αυτοί οι λίγοι, λοιπόν, ανά τις εποχές, πιστεύουν πως ό,τι κάνει μια femme fatale να παραιτηθεί από αυτό που είναι για να γίνει αυτό που θέλεις, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη ζωή. “As above, so below” όπως θα έλεγε ένας σύγχρονος «γκουρού» της διαφήμισης και της επικοινωνίας. Όπως, επίσης, ένας σύγχρονος «γκουρού» τεχνικών νευρο-γλωσσικού προγραμματισμού, θα σας μάθαινε πως τα συναισθήματα, στην πραγματικότητα, είναι επιλογές.

Η μυστική συνταγή που κρύβεται στις λέξεις, βεβαιώνει πως η μεταμόρφωση της ζωής, απαιτεί αθάνατο Έρωτα, δημιουργική Ευφυία και απόλυτο σεβασμό της Ελευθερίας της.

Αυτά τα 3Ε παραδίδονται ως τα τρία μαγικά συστατικά της Ευτυχίας. Αν δεν τα βάλεις όμως και τα τρία στη σωστή τους θέση, η ζωή δεν γυρίζει εύκολα για να σε κοιτάξει. Όμως αξίζει το ρίσκο, ακόμη κι όταν νιώθεις να παίζεις στα άκρα. Διότι εκείνη τη μία στις τόσες που το κάνει, αν γυρίσει και σε κοιτάξει και μείνει ερωτευμένη με την πρώτη ματιά, αν σε επιλέξει δηλαδή, τότε ανοίγει μια τεράστια αυλαία και δείχνει τι πάει να πει ΕΥ – ΤΥΧΙΑ.

Το να κερδίζεις στη ζωή, είναι ανθρώπινο. Όμως το να κερδίσεις τη ζωή, κάνοντάς την να σε αγαπήσει, είναι άλλο… level. Θεϊκό!

Δοκίμασε, σου λέω… Είναι φυσικό μας δικαίωμα. Μη ντρέπεσαι. Άπλωσε το χέρι, όσο αβίαστα έμαθες να το κάνεις και στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Ο καρπός σε περιμένει πάντα. Κατάλαβε, επιτέλους, τι σου δίνει η Γυναίκα. Διότι όπως είπε και ο μεγάλος James Brown “This is a man’s world, this is a man’s world / But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl”.